ikor

Πρωτοχρονιά 2011: ευχές με μαντινάδα

2010-12-31T17:22:00.004+02:00

Μόνο Υγεία και Χαρές,

το '11 να έχει,

για φίλο που η λεβεντιά,

ήντα θα πει κατέχει.

3 χρόνια ikor

2010-09-27T22:09:00.005+03:00

Εντάξει, τον τελευταίο καιρό έχουμε μειώσει την αμφίδρομη επικοινωνία μας.

Σήμερα όμως συμπληρώνονται 3 χρόνια από τότε που έριξα το πρώτο μου βότσαλο στον ωκεανό του internet. Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 2007!

Ευκαιρία λοιπόν για νέα αρχή!

Θα τα λέμε. Συχνότερα!

Να είστε καλά!

Μάιος 2010

2010-05-31T23:52:00.005+03:00

Όταν έκανα πέρσι την «πρόταση», δεν το περίμενα. Ότι ο Μάιος του 2010 θα φύγει με τέτοια συναισθήματα.

Όταν έκανα την «πρόταση», δεν περίμενα ότι το στεφάνι μας θα βρει τη χώρα ένα βήμα πριν (ή μετά;) απ’ τη χρεοκοπία.

Ότι θα γίνουμε ακόμα και μάρτυρες δολοφονίας ανθρώπων που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στους «πάντα γελαστούς και γελασμένους».

Ο Μάιος του 2010 ήταν για μένα μια τραμπάλα:

Μαζί με το «Έθηκας επί την κεφαλήν αυτών στεφάνους», η αγωνία μιας χώρας για το αύριο, η δυσωδία σκανδάλων, το κάψιμο τεσσάρων συνανθρώπων μας στο κέντρο της Αθήνας, η δολοφονία ανθρωπιστών σε διεθνή χωρικά ύδατα...

Όλα στο μίξερ. Όλα στο πλυντήριο. Ρούχα μαζί που πλύθηκαν. Στιγμές που αντάλλαξαν θετική κι αρνητική ενέργεια.

Για να γίνουμε πιο ευαίσθητοι ή πιο χοντρόπετσοι; Κανείς ακόμα δεν έχει καταλάβει...

Στον καθρέφτη να βλέπεις προβληματισμό. Για τη φυγόκεντρο δύναμη που θα μας πετάξει, όταν σταματήσει να γυρίζει η σφαίρα στον ρυθμό που όλοι μας της είχαμε μάθει να το κάνει.

Αλλά μέσα σου να βλέπεις χαρά και λαχτάρα. Για τη νέα αρχή. Για τη νέα ζωή. Που θες να ζήσεις και να φέρεις.

Ναι, δεν είμαι ο πρώτος που το ζει. Αλλά εγώ το ζω πρώτη φορά. Κι ήθελα να το μοιραστούμε..

Ασφυξία

2010-05-06T00:16:00.003+03:00

Δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα... Κροκοδείλια, χημικά ή πηγαία.

Λέξεις, λέξεις, λέξεις... Εκατομμύρια λέξεις που θα γραφτούν και θα ειπωθούν για τον θάνατο 3 εργαζόμενων συμπολιτών μας στις 5/5/10.

Αρκεί όμως νομίζω μόνο μια λέξη για το κακό που εδώ και καιρό μας απειλεί: ασφυξία!

Ασφυξία για τον νέο που δε βλέπει ανάπτυξη. Που αγωνιά φοβισμένος, αν τα εφόδια που έχει είναι αρκετά για μια αξιοπρεπή ζωή. Που συμβιβάζεται. Που υποκλίνεται. Που ετοιμάζεται να φύγει στο εξωτερικό.

Ασφυξία για τον οικογενειάρχη που νιώθει ότι πάλι αυτός πρέπει να τιμωρηθεί. Που θα δουλεύει μια ζωή για να πάρει το σπίτι «του» από την τράπεζα. Που βλέπει τον ΦΠΑ κάθε μήνα ν’ ανεβαίνει.

Ασφυξία για τον συνταξιούχο. Που στοχοποιείται πάλι σαν ο υπαίτιος της «κρίσης». Που βλέπει τις εισφορές του (=κόποι μιας ζωής) ν’ αλλάζουν χέρια μέσω δομημένων ομολόγων και πληρώνει και τον λογαριασμό.

Ασφυξία. Για μια κοινωνία που τιμωρείται από λάθη ολίγων. Και βλέπει τους υπαίτιους όχι μόνο να μένουν ατιμώρητοι, αλλά να το παίζουν και τιμητές!

Ασφυξία. Για την πλειοψηφία που υπομένει (σιωπηλά, αλλά όχι άκριτα) τη ληστεία μιας αδίστακτης μειοψηφίας.

Η ατιμωρησία των υπευθύνων είναι το λίπασμα. Όσο κανείς δεν τιμωρείται για τις μικρές ή μεγάλες ληστείες του δημόσιου πλούτου, τόσο η εμπιστοσύνη του κόσμου στο έως σήμερα γνωστό πολιτικό σύστημα θα κλωνίζεται. Και τόσο η οργή θα συσσωρεύεται.

Πότε θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν όσοι φταίνε που φτάσαμε ως εδώ; Με πράξεις όμως, όχι με λόγια ή βερμπαλισμούς.

Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας ως «δούναι και λαβείν», από το πιο μικρό στο πιο μεγάλο επίπεδο, δεν είναι κάτι αόριστο. Έχει ονοματεπώνυμα. Πρέπει να τα μάθουμε. Διαφορετικά η σκυτάλη θα περνάει από γενιά σε γενιά.

Γιατί τιμωρία δεν είναι μια ήττα σε εκλογές. Τιμωρία είναι να παταχθεί ό,τι δε γίνεται σωστά στην άσκηση της εξουσίας από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα. Κι αυτό θα γίνει, μόνο αν προσωποποιηθεί.

Όπως ακριβώς τιμωρία είναι να βρεθούν και να φυλακιστούν οι φονιάδες που έκαψαν 3 ανθρώπους ζωντανούς στο κέντρο της Αθήνας. Αντί να έχουν τον γενικό και αόριστο τίτλο του «κουκουλοφόρου» ή του «προβοκάτορα».

Οξυγόνο ψάχνουμε. Απεγνωσμένα. Μάταια;

Πάσχα 2010: ευχές με μαντινάδες

2010-04-02T16:07:00.003+03:00

Ως αναστήθηκ’ ο Χριστός,

ετσά ν’ αναστηθούνε,

όνειρα που δεν έλαχε,

ίσαμ’ εδά να βγούνε.

Καλή Ανάσταση! Με υγεία!

(Παύλο, σ’ ευχαριστώ και φέτος!)

Χαμόγελο αντί φόβου

2010-03-31T23:43:00.006+03:00

Έγιναν τόσα πολλά αυτές τις 40 μέρες που είχα να γράψω. Τι να ξεχωρίσεις...

Τα μέτρα; Την παγκόσμια διαπόμπευση της Ελλάδας; Την προσπάθεια να σώσουμε ό,τι σώζεται τώρα πια;

Το ότι 2 παιδιά Αφγανών γλίτωσαν απ’ τις βόμβες στην Καμπούλ, αλλά πέθαναν και τυφλώθηκαν από έκρηξη βόμβας ψάχνοντας φαΐ στα σκουπίδια της Αθήνας;

Φοβάμαι ότι βαδίζουμε σε αλλαγή νοοτροπίας. Φοβάμαι ότι ο φόβος νικάει.

Απαντάμε όμως με χαμόγελο! Γι' αυτό αναρτώ μερικές γελοιογραφίες του τελευταίου τριμήνου, με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα. Για να προβληματιστούμε, χωρίς να αφήσουμε τη μιζέρια να μας κυριεύσει:

Το πρώτο τραγούδι είναι το «Police on my back» των Clash. Ένα τραγούδι καταδίωξης που νομίζω ότι μας ταιριάζει απόλυτα.

Το δεύτερο είναι το «Ένα γουρούνι λιγότερο» σε στίχους και μουσική του Λουκιανού Κηλαηδόνη, τραγουδισμένο από τον ίδιο. Αφιερωμένο σε όλους όσους μας αποκαλούν «pigs» εδώ και 3 μήνες κι απ’ τη μανία τους τσακώθηκαν ακόμα και με ...αγάλματα!

Οι γελοιογραφίες είναι των εξαιρετικών γελοιογράφων: Ηλία Μακρή και Ανδρέα Πετρουλάκη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ), Γιάννη Ιωάννου (http://yannis-ioannou.com), Γιάννη Καλαϊτζή-ΣΤΑΘΗ-Διογένη Καμμένου (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ), Κώστα Μητρόπουλου-Δημήτρη Χαντζόπουλου-Τάσου Αναστασίου (ΤΑ ΝΕΑ), ΚΥΡ (ΤΟ ΒΗΜΑ) και Πάνου Μαραγκού (ΕΘΝΟΣ).

Αρκεί το χαμόγελο για να νικηθεί ο φόβος; Σίγουρα όχι. Αν όμως χαθεί και το χαμόγελο, δεν έχουμε να ελπίζουμε και σε πολλά.

Επιπλέον, όταν δεχόμαστε ενέσεις φόβου, καλό είναι να χαμογελάμε. Εκεί που πρέπει να φοβόμαστε είναι όταν μας καθησυχάζουν πως όλα είναι καλά!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους και όλες που περνάτε απ’ την ηλεκτρονική μου γωνιά!

[Το σκίτσο της ανάρτησης είναι του ΚΥΡ από ΤΟ ΒΗΜΑ - 14/3/10]

Νίκος Ξυλούρης: 30 χρόνια μετά

2010-02-22T23:01:00.013+02:00

Χθες βράδυ πήγα στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, στη συναυλία-αφιέρωμα για τα 30 χρόνια από τότε που έφυγε ο Νίκος Ξυλούρης.

Ο Ξυλούρης δεν είναι απλώς μια εμβληματική φιγούρα για τους απανταχού Κρητικούς. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι σύμβολο.

Όμως όσο περισσότερα λόγια προσπαθήσεις να γράψεις για ‘κείνον, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις ότι είναι προτιμότερο ν’ αφήσεις τη μουσική να μιλήσει.

Ή την κυρία Ουρανία, τη γυναίκα του: «Ανασταίνεις κάποιον όσο τον αγαπάς.»

Ανεβάζω δυο από τα βίντεο που τράβηξα με το κινητό απ’ τη χθεσινή υπέροχη βραδιά. Στην οποία τραγούδησαν οι Ψαραντώνης, Ψαρογιάννης, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Ross Daly, Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Μαρία Σουλτάτου (πολύ σπουδαία φωνή), Νίκος Ανδρουλάκης, Μίλτος Πασχαλίδης, Μάνος Μουντάκης, Βασίλης Καρεφιλάκης, Στέλιος Πετράκης υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χρήστου Λεοντή.

(Οι χορωδίες των Δήμων Ηρακλείου, Αθηναίων και Κηφισιάς πραγματικά έκλεψαν την παράσταση. Πόσες πρόβες άραγε να είχαν κάνει;)

Μπράβο στην Ένωση Κρητών Αμαρουσίου και στις Νομαρχίες Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Αθηνών που διοργάνωσαν και στήριξαν την εκδήλωση. (Η οποία σημειωτέον είχε δωρεάν είσοδο!) Μπράβο και στον κόσμο που γέμισε το υπέροχο «Καλατραβάκι», όπως μ’ αρέσει να λέω το Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ.

Αλήθεια, τα Ολυμπιακά Ακίνητα γιατί δε φιλοξενούν πιο συχνά τέτοιες εκδηλώσεις; Είναι ανάγκη να γίνουν όλα “Mall”; «Κερδοφόρο» για μια κοινωνία είναι μόνο ό,τι βγάζει χρήματα;

Ο κόσμος σέβεται κι εκτιμά πολύ τέτοιες προσπάθειες. Είδα οικογένειες, ζευγάρια, φίλους. Κι ούτε έναν δεν είδα να καπνίζει ή να πετάει σκουπίδια κάτω. Πώς να το κάνουν σ' αυτό το στολίδι;

Όχι, δε χρειαζόμαστε απαγορεύσεις ή πειθαναγκασμούς. Θετικά πρότυπα χρειαζόμαστε. Να νιώσουμε σεβασμό. Να νιώσουμε άνθρωποι. Και τότε και η οικονομία και το κράτος μας θα γίνουν πολύ καλύτερα. Στην εποχή της αρνητικής παρακίνησης, μόνο τα θετικά πρότυπα θα παρακινήσουν θετικά και τους υπόλοιπους. Ας τα αναζητήσουμε.

Επίλογος τα σεμνά λόγια του Νίκου Ξυλούρη (σε μια εποχή που έκαναν τη σεμνότητα ανέκδοτο): «Άλλοι έχασαν τη ζωή τους στη Χούντα. Εγώ απλώς τραγουδούσα. Δε θεωρώ ότι έκανα κάτι σπουδαίο.»

Ανακύκλωση Οικοδομικών Υλικών

2010-02-02T23:45:00.018+02:00

Ξέρετε πόσα οικοδομικά υλικά κατεδάφισης και άλλα απόβλητα οικοδομικών εργασιών παράγονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα; 5,5 εκ. τόνοι! Μόνο στην Αθήνα παράγονται καθημερινά 5.000 τόνοι, όταν όλα τα οικιακά απορρίμματα είναι 6.500 τόνοι!

Το μεγαλύτερο ποσοστό απ' αυτά καταλήγει σε ρέματα, ΧΥΤΑ και παράνομες χωματερές (π.χ. λατομεία Μαρκοπούλου).

Στην Ευρώπη, ήδη από το 1975, έχουν εντάξει τα υλικά αυτά στα υλικά που πρέπει να ανακυκλώνονται. Σήμερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορεί να γίνει κανένα οικοδομικό, οδικό ή άλλο έργο, αν δεν υπάρχει βεβαίωση και άδεια για την κατάληξη των αποβλήτων.

Για να μη μιλήσουμε για την Ιαπωνία όπου από το 2002 ανακυκλώνεται το 95% των παραγόμενων οικοδομικών αποβλήτων!

Στην Ελλάδα προφανώς όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ενώ έχει ψηφιστεί ο νόμος 2939 το 2001, δεν υπογράφηκε ποτέ το αντίστοιχο Προεδρικό Διάταγμα!

Ήταν έτοιμο στις αρχές του 2004, υποβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 2004 στο ΣτΕ, επέστρεψε με παρατηρήσεις και από τότε αγνοείται η τύχη του. Τον Μάιο του 2007 ο τότε Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ δήλωσε ότι το υπέγραψε. Έκτοτε έχει «κολλήσει» στο (πρώην) Υπουργείο Ανάπτυξης...

Έτσι σήμερα λειτουργούν στη χώρα εγκεκριμένα συστήματα εναλλακτικής διαχείρισης για: συσκευασίες, ελαστικά, οχήματα, ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό, ηλεκτρικές στήλες, συσσωρευτές και απόβλητα λιπαντικών ελαίων.

Το μόνο που δεν ανακυκλώνεται είναι τα οικοδομικά υλικά!

Ας δούμε όμως τι οφέλη θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε από την ανακύκλωση των οικοδομικών υλικών:

Κατ’ αρχάς, θα μειώναμε την περιβαλλοντική επιβάρυνση που σήμερα προκαλούμε με την αλόγιστη διάθεση των αποβλήτων από οικοδομικές εργασίες. Μια επιβάρυνση που είναι μη αναστρέψιμη οικολογικά και αισθητικά, καθώς πρόκειται κυρίως για μη βιοδιασπώμενα υλικά.

Επιπλέον, τα ανακυκλωμένα υλικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε πλήθος έργων, μειώνοντας έτσι την ανάγκη για λατόμευση και τη λεηλασία πλουτοπαραγωγικών πηγών (π.χ. αμμοληψίες από ποτάμια).

Έπειτα θα καταναλώναμε λιγότερη ενέργεια για την παραγωγή πρώτων υλών. Ο παρακάτω πίνακας είναι ενδεικτικός:

Πηγή: Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη

Τέλος, θα μπολιάζαμε με περιβαλλοντική συνείδηση τον οικοδομικό κλάδο. Έναν κλάδο που συχνά αναπτύσσεται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η περιβαλλοντική διάσταση κατά τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των έργων. Κι ενώ παράγει έργα που βελτιώνουν τη ζωή του πολίτη, δημιουργεί απόβλητα που υποθηκεύουν το μέλλον όλων μας.

Όλα τα οικοδομικά υλικά μπορούν σήμερα να ανακυκλωθούν! Ενδεικτικά:

Το χώμα και η άργιλος μπορούν να χρησιμοποιηθούν για υγιή ανάπλαση λατομείων, αποκατάσταση ΧΥΤΑ, χωματουργικά έργα και έργα οδοποιίας.

Από παλιά πλαστικά μπορούμε να φτιάξουμε προϊόντα πλαστικής ξυλείας, διαχωριστικά αυτοκινητοδρόμων, κώνους ρύθμισης κυκλοφορίας.

Ανακυκλώνοντας το γυαλί μπορούμε να φτιάξουμε ίνες γυαλιού για νέα θερμομονωτικά και ηχομονωτικά φύλλα, κεραμικά πλακάκια με επιπλέον γυαλάδα, ακόμη και άσφαλτο!

Από αλουμίνιο, χάλυβα και άλλα μέταλλα μπορούμε να παράξουμε νέο αλουμίνιο και νέο σιδηρό οπλισμό.

Από το σκυρόδεμα μπορούμε να φτιάξουμε νέα αδρανή υλικά, βάση ασφαλτικού τάπητα, υλικά επίχωσης, υλικά για πεζοδρόμια.

Ανακυκλώνοντας τούβλα και κεραμικά μπορούμε να παράξουμε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, να καλύψουμε λάκκους από έργα για δίκτυα κοινής ωφέλειας, να φτιάξουμε νέα τούβλα, ακόμα και άμμο για χωμάτινα τερέν ή υπόστρωμα για φυτά.

Η ανακύκλωση ξύλου οδηγεί σε συμπιεσμένα φύλλα μεσαίας πυκνότητας από ίνες μαλακής ξυλείας, ξύλινα δάπεδα ή σανίδες κόντρα πλακέ, νέα συνθετικά υλικά, εξαρτήματα αυτοκινήτων και παγκάκια εξωτερικών χώρων.

Ενώ η ανακύκλωση μονωτικών υλικών μπορεί να παράξει νέο πετροβάμβακα και νέα υλικά από πολυστερίνη.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία για περαιτέρω κωλυσιεργία. Δεν έχουμε άλλο περιθώριο να ανεχόμαστε την επιβάρυνση που προκαλούν τα απόβλητα οικοδομικών εργασιών και να αγνοούμε τα ωφέλη από την ανακύκλωσή τους.

Αλήθεια, αν δεν μας επιβληθεί πρώτα κάποιο ευρωπαϊκό πρόστιμο δεν μπορούμε από μόνοι μας να κάνουμε κάτι επωφελές για την υγεία και το περιβάλλον μας;

[Ενδιαφέρον σχετικό: Αυτή είναι η πολιτική μας για τα μπάζα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-10-09]

Ταμείο

2010-01-27T23:56:00.010+02:00

Απόψε στη Βουλή, ο βουλευτής Μεσσηνίας Δημήτρης Κουσελάς αποκάλυψε ότι τον Απρίλιο του 2008 διεγράφη πρόστιμο ύψους 5.511.351.867 ευρώ που είχε επιβληθεί σε χρηματιστηριακή εταιρία, εμπλεκόμενη στο σκάνδαλο των ομολόγων!

Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα ο κάθε Έλληνας πολίτης απ’ τον οποίον σήμερα ζητούνται νέες θυσίες: «άραγε μετά την απομάκρυνση απ’ το Ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται;»

Αλήθεια, ο Γιώργος Αλογοσκούφης που ήταν τότε υπουργός Οικονομικών δεν ξέρει τίποτα; Επειδή έχει λήξει η θητεία του, δε φέρει πλέον καμία ευθύνη; Η μη επανεκλογή του ήταν αρκετή τιμωρία;

Αν οποιοσδήποτε άλλος πολίτης αυτού του κράτους ευθυνόταν για την απώλεια 5,5 δις Ευρώ, θα αντιμετωπιζόταν ομοίως; Πού είναι η ισονομία κι η ισοπολιτεία που ευαγγελίζεται το Σύνταγμα;

Με το σκάνδαλο των ομολόγων χάθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας μας. Τεράστια ποσά πήγαν σε τσέπες ημετέρων και σήμερα αναζητούνται από όλους τους υπόλοιπους πολίτες.

Και η ομίχλη της λήθης φαίνεται πως αθωώνει όλους όσους ενεπλάκησαν. Καθώς ούτε αυτό το σκάνδαλο απέκτησε ονοματεπώνυμα...

Οργή! Δεν υπάρχει άλλη λέξη γι’ αυτό που νιώθει ο κάθε πολίτης που μαζεύει μια-μια τις αποδείξεις και μετράει ένα-ένα τα ευρώ.

Οργή! Για την αναλγησία και το θράσος του κυρίου Καραμανλή και της παρέας του.

Που λεηλάτησαν τα ταμεία, τους οργανισμούς, το κράτος και την αξιοπρέπειά μας. Που τσαλάκωσαν κάθε έννοια σχετική με τη «διαφάνεια» και την «ηθική» της πολιτικής.

Που έπεισαν και τον τελευταίο πολίτη ότι «εξουσία=αρπαχτή». Που εμπέδωσαν στον λαό ότι «πολιτική=επάγγελμα». Που δημιούργησαν την πεποίθηση ότι όλα στην πολιτική είναι εύκολα, χάρις στον «αυτόματο πιλότο». Άρα όποιος θέλει ν' ασχοληθεί με τα κοινά έχει μόνο δικαιώματα...

Που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού, προσθέτοντας τη ματαιοδοξία και την ανεπάρκειά τους στην ολιγωρία και την αναποφασιστικότητα ορισμένων προηγουμένων.

(Το πλέον χαρακτηριστικό είναι ότι έφτασαν το χρέος από 160 δις Ευρώ σε 300 δις Ευρώ και μας έλεγαν ότι το έκαναν για να πληρώσουν τους τόκους του παρελθόντος! Μα, αν όσα δανείστηκαν πήγαιναν όντως στην αποπληρωμή του υφιστάμενου χρέους, το χρέος θα έμενε τουλάχιστον σταθερό!)

Η Ελλάδα πριν μερικά χρόνια ήταν μια χώρα αισιόδοξη. Σήμερα κυριεύεται από φοβικά σύνδρομα και καλοβλέπει τον ρατσισμό ως αποδεκτή άποψη.

Έχουμε σχεδόν χρεοκοπήσει: ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Μάλλον θα μας σώσουν, ως κράτος, γιατί αλλιώς θα κινδυνεύσει το ευρώ και δεν θα πάρουν ποτέ τα δανεικά που μας δίνουν τόσα χρόνια.

Αλλά είναι βέβαιο ότι από ‘δώ και πέρα, κάθε ευρώ που δανειζόμαστε οφείλουμε να το επενδύουμε σε τομείς που θα αποδίδουν ποσοστιαία περισσότερο απ’ όσο είναι το επιτόκιο με το οποίο δανειζόμαστε. Κι όσο δεν το κάνουμε, τόσο θα φτωχαίνουμε!

Η αναφορά σε σκάνδαλα απ' τα οποία όλοι χάσαμε χρήματα δεν πρέπει βέβαια να γίνει άλλοθι για την περαιτέρω φοροδιαφυγή των πολιτών. Δεν πρέπει να γίνει αντιπερισπασμός για ολιγωρία από κανέναν υπεύθυνο στην κρίσιμη τούτη στιγμή.

Ωστόσο αν και αυτήν τη φορά ισχύσει το «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται», αν και αυτήν τη φορά καταπιούμε σα να μη συμβαίνει τίποτα την ευχαριστήρια επιστολή ολόκληρου πρωθυπουργού προς κατήγορο για μίζες, τότε η λαϊκή οργή θα εκτονωθεί κατά ...αδίκων!

[Σκίτσο του ΚΥΡ από ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/01/10]

Αλληλεγγύη στην Αϊτή

2010-01-25T20:49:00.002+02:00

Εμείς οι μηχανικοί παλεύουμε με τη φύση προσπαθώντας να χτίσουμε άφθαρτες κατασκευές. Σπουδάζουμε, μελετάμε, κατασκευάζουμε, αγχωνόμαστε, εφ όρου ζωής. Ξέρουμε ότι η μάχη είναι άνιση, αλλά πάντα θα προσπαθούμε.

Πάντα θα οχυρωνόμαστε για ‘κείνη την απευκταία στιγμή. Θα μαθαίνουμε ότι όλα πρέπει να γίνουν σωστά στην ώρα τους, γιατί την ώρα του σεισμού δεν μπορείς πια να κάνεις τίποτα...

Όταν όμως βλέπεις τ’ αποτελέσματα απ’ τον σεισμό στην Αϊτή, τότε η σκέψη σταματάει. Τότε θυμάσαι ότι είσαι θνητός, ότι η φύση είναι πάνω από σένα...

- Το ξέρω, και πέρσι για τηλεμαραθώνιο σας μίλησα. Για ανθρώπους που «σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ τον χάρτη»...
- Ε, ναι ikor. Κι έχουμε χάσει πια την εμπιστοσύνη μας στους τηλεμαραθώνιους...
- Αλήθεια, δεν ξέρω κι εγώ πού πάνε τα λεφτά. Αλλά δίνω για μένα, για να νιώσω πως βοηθάω...

Γιατί σήμερα διάβασα κάτι που με άφησε με το στόμα ανοιχτό: αυτό.

Ναι, απ’ τον σεισμό των 7,3 ρίχτερ της 12ης Ιανουαρίου 2010 στην Αϊτή υπάρχουν έως τώρα 150.000 νεκροί και 200.000 αγνοούμενοι... Άνθρωποι...

Από έναν σεισμό όμως δεν υπάρχουν μόνο εκείνοι που φεύγουν. Υπάρχουν κι εκείνοι που μένουν. Εκείνοι που είχαν την τύχη να μείνουν ζωντανοί, αλλά ζουν πλέον έναν εφιάλτη.

Ας κάνουμε κάτι γι' αυτούς τους ανθρώπους. Ό,τι μπορεί και νομίζει ο καθένας. Δεν είναι τόσο μακριά, όσο φαίνεται!

Π.χ. γι’ αυτούς τους ανθρώπους, τους άρρωστους, τους άστεγους, τους σοκαρισμένους, αυτές τις μέρες, η UNICEF κι ο ΣΚΑΪ διοργανώνουν έναν μαραθώνιο.

Ακόμα και 3 ή 5 ευρώ, είναι σημαντική βοήθεια.

Περισσότερα εδώ.

Είναι πολύ απλό να βοηθήσουμε. Αρκεί να το θέλουμε!

Υ.Γ.: Κάθε λαός που δοκιμάζεται αξίζει συμπαράσταση κι αλληλεγγύη. Ακόμα περισσότερο, αν στο παρελθόν έδειξε κι αυτός αλληλεγγύη απ’ το υστέρημά του:

Το 1804, οι κάτοικοι της Αϊτής κατάφεραν να διώξουν τους Γάλλους εισβολείς και ίδρυσαν το πρώτο ανεξάρτητο κράτος εγχρώμων στο Νέο Κόσμο.
Μόλις η Αϊτή τελείωσε τον δικό της απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών, κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ να εκποιηθούν, για να αγορασθούν όπλα για τον ελληνικό αγώνα. Επίσης, έστειλε 100 εθελοντές μαύρους στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων.
Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί ότι η Αϊτή υπήρξε η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος.

Πηγή: wikipedia

[Η φωτογραφία είναι από εδώ.]

Σεβασμός από και προς τους αγρότες

2010-01-21T23:55:00.004+02:00

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έτσι και φέτος οι αγρότες απαγόρευσαν πάλι την κυκλοφορία στις εθνικές οδούς. Δυστυχώς, πάλι με τα ίδια αιτήματα: επιδοτήσεις και «εγγυημένο εισόδημα»...

(Ό,τι ακριβώς είχα γράψει πέρσι, ισχύει και φέτος. Όποιος/όποια έχει χρόνο ας δει το Αγρότες Vs. Επιδοτήσεις.)

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιοι κλείνουν τους δρόμους. Μπορώ όμως να φανταστώ ποιοι δεν τους κλείνουν. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

Η Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου. Κατάφερε να διαθέτει σήμερα ένα παγκοσμίως πρωτότυπο προϊόν. Από το οποίο παράγει δεκάδες προϊόντα που πουλάει με δικό της δίκτυο (καθετοποίηση).

Ο Συνεταιρισμός Κρόκου του Νομού Κοζάνης. Επένδυσε στον βιολογικό κρόκο (saffron) και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό μπαχαρικό. Πρόσφατα το ανέμιξε με δενδρολίβανο, μέλι, τριαντάφυλλο και το έκανε και ρόφημα (κάτι σαν τσάι).

Στον Δήμο Θέρμου, ορισμένες γυναίκες επέλεξαν να μην πάνε να γίνουν υπάλληλοι στο Αγρίνιο, αλλά ίδρυσαν τον Συνεταιρισμό Γυναικών «Αιτωλική Γη». Έκτοτε παράγουν περιζήτητα γλυκά του κουταλιού και λικέρ με πρωτότυπες γεύσεις.

Πρόσφατα στη Δυτική Κρήτη ορισμένοι οινοπαραγωγοί αναζήτησαν την προστιθέμενη αξία που μπορούν να δώσουν στο μοναδικής ποιότητας προϊόν τους. Και ως Δίκτυο Οινοποιών τολμούν σήμερα να αναπτύξουν τον οινοτουρισμό.

Υπάρχουν ακόμα: ο συνεταιρισμός «Άρδας» που καλλιεργεί σπαράγγια στον Δήμο Τριγώνου στον Έβρο και τα πουλάει στη Γερμανία, ο συνεταιρισμός «Δήμητρα» που παράγει ροδάκινα στο Βελβεντό Κοζάνης και τα εξάγει κυρίως στη Ρωσία και δεκάδες ακόμα τέτοιοι συνεταιρισμοί σ’ όλη την Ελλάδα.

Τι έκαναν όλοι αυτοί; Κατ’ αρχάς έμειναν ενωμένοι, δεν παρασύρθηκαν απ’ τους επιτήδειους που επιχείρησαν να σπάσουν το μέτωπο των συνεταιρισμών δελεάζοντας μεμονωμένα τους παραγωγούς με (πρόσκαιρα) υψηλότερες τιμές.

Επιπλέον, όσοι έλαβαν επιδοτήσεις τις επένδυσαν στην ποιότητα, στην καινοτομία και στην εξωστρέφεια. Όχι στην ψευδή δήλωση παραγωγής, ούτε στην ψυχαγωγία...

Είδαν νέα αντικείμενα, νέες ευκαιρίες και τόλμησαν να πάρουν ρίσκο. Έμαθαν να μη χρειάζονται δεκανίκια και να μη ζητάνε «εγγυημένο εισόδημα». Όλοι μαζί, ενωμένοι. Ως συνεταιρισμοί λαϊκής βάσης. Η ισχύς εν τη ενώσει!

Ναι, οι πραγματικοί αγρότες ασκούν ένα πολύ σκληρό επάγγελμα. Αβέβαιο. Που εν πολλοίς εξαρτάται απ’ τον καιρό. Ναι, η παγκοσμιοποίηση έχει βάλει πολλούς παίκτες στο παιχνίδι.

Και ναι, πολλοί επιβουλεύονται τη γη των αγροτών επιδιώκοντας να την απαξιώσουν. Τι κάνουν γι’ αυτό; Τους μαθαίνουν να ζουν μ’ επιδοτήσεις! Και δυστυχώς, οι αγρότες βλέπουν το τυράκι, αλλά δε βλέπουν τη φάκα.

Δεν απαιτούν τη χάραξη μακροπρόθεσμης στρατηγικής για την αγροτική πολιτική. Ούτε τη βελτίωση των υποδομών. Ούτε τον έλεγχο των μεσαζόντων. Απλώς ζητάνε επιδοτήσεις...

Σίγουρα οι αγρότες αξίζουν τον σεβασμό όλων μας, γιατί η διατροφική αλυσίδα τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγους κι αυτό δεν είναι καλό. Αλλά οφείλουν κι οι ίδιοι να καταλάβουν ότι τιμωρώντας την κοινωνία, τελικά χάνουν το δίκιο τους.

Ας προτάξουν στα αιτήματά τους το μακροπρόθεσμο κι όχι το βραχυπρόθεσμο. Ας διδαχθούν απ’ τους δεκάδες συναδέλφους τους που επένδυσαν στην καινοτομία. Ας στηριχτούν από το κράτος με ουσιαστικές πολιτικές και ας μπουν κανόνες που όλοι θα σέβονται.

Άλλωστε η παραγωγή ποιοτικών αγροτικών προϊόντων είναι απ’ τις ελάχιστες ευκαιρίες για εξαγωγές στο υπό χρεοκοπία κράτος μας...

[Η γελοιογραφία είναι του Ηλία Μακρή από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - 21/01/10]

Νέα αρχή

2010-01-05T17:03:00.004+02:00

Νέα δεκαετία, νέα χρονιά, νέα αρχή για όλους και όλες μας. Με ένα νέο φορολογικό σύστημα εν όψει. Του οποίου η διαβούλευση διεξάγεται αυτές τις μέρες στο OpenGov.

Για την ακρίβεια, πρόκειται για tabula rasa, όπου οι πολίτες, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, λέμε τη γνώμη μας στην ελληνική κυβέρνηση για το πώς βλέπουμε το φορολογικό μας σύστημα.

Ως εδώ όλα καλά. Το ερώτημα όμως παραμένει: ποια Ελλάδα θέλουμε να χρηματοδοτήσουμε με τους φόρους μας;

Όλοι μιλάμε εδώ και χρόνια για «σπατάλες». Το 2004 ακούσαμε για «επανίδρυση του κράτους», αλλά επανίδρυση προφανώς δεν είδαμε. Αντίθετα, είδαμε βαθύτερο κομματικό κράτος, υπέρογκο δανεισμό και ξεπούλημα ακόμα και κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων, για να χρηματοδοτήσουμε την αλόγιστη σπατάλη...

Κάπως έτσι όμως φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Άρα αν αυξάνουμε στο εξής μια φορά τα έσοδα του προϋπολογισμού, πρέπει να περιορίζουμε δυο φορές τα περιττά έξοδα του κράτους!

Γιατί κανείς δε γοητεύεται στην ιδέα ότι θα αυξηθεί η φορολογία του, ώστε να βρει το κράτος χρήματα για επιτροπές που δε συνεδριάζουν, για κρατικά οχήματα που εξυπηρετούν ιδιωτικές ανάγκες αξιωματούχων, για ανεξέλεγκτα «εκτός έδρας», για πλουσιοπάροχες κρατικές «δεξιώσεις», για σπατάλες σε προμήθειες...

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

Χθεσινό δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ κάνει λόγο για κύκλωμα που προωθούσε συγκεκριμένα φάρμακα.

Μάλιστα συμμετείχαν σ’ αυτό γιατροί, φαρμακοποιοί, πολιτικοί παράγοντες (του προηγούμενου υπουργείου Υγείας) και πολλοί άλλοι. Λίγο-πολύ όλοι υποψιαζόμαστε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει, δεν πέσαμε κι απ’ τα σύννεφα.

(Πέσαμε βέβαια απ’ τα σύννεφα όταν ακούσαμε ότι τα ντοκουμέντα που αναφέρουν τα ονοματεπώνυμα όσων συμμετείχαν στο κύκλωμα τεμαχίστηκαν και πετάχτηκαν στα ...σκουπίδια! Έγιναν όμως γνωστά από έναν μανιώδη του garbology.)

Ορισμένα τέτοια κυκλώματα ευθύνονται που πληρώνουμε στην Ελλάδα π.χ. ένα απλό (μη φαρμακευτικό) στεντ προς 1.600-2.200 ευρώ, όταν το ίδιο στεντ στη Γερμανία και στην Ιταλία τιμάται 150-250 ευρώ...

Ναι, η υπόθεση πήγε αμέσως στον εισαγγελέα. Αυτά τα νέα ήθη (και η πρόσφατη επανεισαγωγή της λίστας φαρμάκων) είναι ενθαρρυντικά, ειδικά όταν έχεις συνηθίσει επί 5,5 χρόνια έναν ανούσιο βερμπαλισμό του τύπου «μηδενική ανοχή», «όλα στο φως» και άλλα παρόμοια χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Αυτό όμως δεν αρκεί!

Αν οι πολίτες δεν πειστούν ότι έσπασε αυτό το απόστημα, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Όσες αποδείξεις κι αν μαζέψουμε. Όσοι εισαγγελείς κι αν κάνουν έρευνα πριν βάλουν μια ύποπτη υπόθεση «στο αρχείο».

Ο κόσμος δέχεται να αυξηθούν οι φόροι σε ποτά και τσιγάρα για να προσληφθούν νοσοκόμες σε Δημόσια Νοσοκομεία. Δέχεται να περιοριστεί η φοροδιαφυγή για να βελτιωθεί η Δημόσια Παιδεία, η έρευνα κι η καινοτομία.

Δεν δέχεται όμως να χρηματοδοτεί άλλο τον κουτσαβακισμό! Δεν δέχεται να σπαταλούν τον πλούτο του οι μεσάζοντες και τα πιράνχας! Και μετά να μένουν ατιμώρητοι.

Αυτή είναι η βασική αιτία της φοροδιαφυγής. Γι’ αυτό οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο κράτος. Συνεπώς, αν συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμε τη σπατάλη, βουλιάζουμε.

Όλοι μαζί!

Πρωτοχρονιά 2010: ευχές με μαντινάδα

2009-12-30T18:38:00.002+02:00

Ορτάκι* νά ‘χεις τη χαρά

κι αλάργο σου τον πόνο,

έτη καλά σου εύχομαι

για τον καινούριο χρόνο.

*ορτάκι=σύντροφος

(Παύλο Δ., μαντιναδολόγε, να είσαι πάντα καλά!)

Και κάτι για τον χρόνο, που είναι πάντα σφιχτός ο παντέρμος:

Ανασκόπηση 2009 με γελοιογραφίες

2009-12-28T19:59:00.023+02:00

(Σκίτσο του ΣΤΑΘΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 03/2/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/3/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 08/3/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 22/3/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 24/4/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/5/09)

(Σκίτσο του ΣΤΑΘΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 03/6/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/6/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 06/6/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/6/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/6/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/7/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 02/8/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/8/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 30/8/09)

(Σκίτσο του Σ.Βαρελά - http://barelskitsa.blogspot.com, 02/9/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/9/09)

(Σκίτσο του ANKYR - http://ankyr.blogspot.com, 07/9/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/9/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 24/9/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 04/10/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/10/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/10/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 10/10/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/10/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/10/09)

(Σκίτσο του Γ.Ιωάννου - http://yannis-ioannou.com , 31/10/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 02/11/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 06/11/09)

(Σκίτσο του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/11/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/11/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 23/11/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 25/11/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 30/11/09)

(Σκίτσο του Γ.Ιωάννου - http://yannis-ioannou.com , 02/12/09)

(Σκίτσο του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 02/12/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/12/09)

(Σκίτσο του Ε.Ξένου - ΤΟ ΒΗΜΑ, 06/12/09)

(Σκίτσο του Δ.Χαντζόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ, 07/12/09)

(Σκίτσο του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/12/09)

(Σκίτσο του Τ.Αναστασίου - ΤΑ ΝΕΑ, 22/12/09)

(Σκίτσο του Δ.Καμμένου - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23/12/09)

(Σκίτσο του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/12/09)

Χριστούγεννα 2009: ευχές με μαντινάδα!

2009-12-24T17:28:00.003+02:00

Τσι πλια καλύτερες ευχές

από καρδιάς σας στέλνω,

έτη καλά σας εύχομαι

μέρες των Χριστουγέννω.

Υ.Γ.1: Τα καράβια τα προτιμώ από τα δέντρα, ως στολισμό Χριστουγέννων. Συνυπάρχουν πάντως και τα δυο στον φετινό στολισμό της Πλατείας Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ.2: Παύλο, σ’ ευχαριστώ. Αφιερωμένη σε σένα η φωτογραφία απ’ το καράβι που φωταγωγήθηκε φέτος στους 4 Μάρτυρες στο Ρέθυμνο:

Νεοκλασικά κτίρια Θεσσαλονίκης

2009-12-21T23:34:00.006+02:00

Απομεινάρια μιας άλλης εποχής, τα νεοκλασικά κτίρια είναι πραγματικά στολίδια μέσα στις πόλεις μας. Μαρτυρούν ότι υπήρξε μια εποχή που η αρχιτεκτονική είχε στυλ.

Φυσικά το «όμορφο» είναι υποκειμενικό. Αλλά ακόμα κι αν ένα νεοκλασικό κτίριο το θεωρήσει κανείς "ετερόκλητο μίγμα διαφορετικών τεχνοτροπιών", δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι είναι καλύτερο από τα άχρωμα κουτιά της δόμησης του ’50.

Η κερδομανία του ’50 ισοπέδωσε τα περισσότερα νεοκλασικά κτίρια στις πόλεις μας. Στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, η Βασιλίσσης Όλγας υπήρξε κάποτε ένα ζωντανό αρχιτεκτονικό μουσείο. Σήμερα βέβαια τα νεοκλασικά στην πόλη είναι λίγα.

Ναι, επρόκειτο κυρίως για επαύλεις των εύπορων τάξεων. Κτίρια που σήμερα τα θαυμάζουμε, αλλά στην εποχή τους σίγουρα γεννούσαν τον φθόνο των ασθενέστερων.

Όμως «πολιτιστική κληρονομιά» δεν είναι μόνο ό,τι έχει κατασκευαστεί στην αρχαιότητα. Είναι και ό,τι επιχειρεί έναν σύγχρονο αρχιτεκτονικό «διάλογο» με το κλασικό της αρχαιότητας.

Τα νεοκλασικά κτίρια αποτελούν τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής αρχοντιάς. Ψηλοτάβανα, χωρίς «οριζόντιες ιδιοκτησίες», χωρίς φειδώ σε καινοτόμα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Άλλοτε λιτά κι άλλοτε πιο ελεύθερα. Πάντοτε όμως διαφορετικά το ένα από το άλλο.

Στην εποχή του copy-paste, αυτήν τη μοναδικότητα είναι που θαυμάζω περισσότερο απ’ όλα σ’ ένα νεοκλασικό κτίριο. Αυτήν την ανθρώπινη κλίμακα κι αυτήν τη διάθεση του αρχιτέκτονα να δημιουργήσει, όχι απλώς να χτίσει.

Είναι αλήθεια πως στις αρχές του ’80 μπήκαν απ' τον Αντώνη Τρίτση κάποιοι περιορισμοί που έσωσαν ό,τι μπορούσαν να σώσουν. Επίσης, με τη μεταφορά του Συντελεστή Δόμησης σώθηκαν ακόμα μερικά νεοκλασικά που αφήνονταν να γίνουν επικίνδυνα για να τα κατεδαφίσουν, ώστε να χτιστούν μεγαλύτερα κτίρια. Ενώ με τον ΓΟΚ του 2000 ακόμα και ολόκληρα οικιστικά σύνολα μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν διατηρητέα.

Εκείνο όμως που κυριολεκτικά «έκοψε την όρεξη» και τις κακόβουλες σκέψεις των ιδιοκτητών είναι η διάταξη του ΓΟΚ 2000 που αναφέρει ρητώς ότι «τα νεοκλασικά που κρίνονται “επικινδύνως ετοιμόρροπα” κατεδαφίζονται, αφού όμως πρώτα έχει γίνει συστηματική καταγραφή των αρχιτεκτονικών τους στοιχείων, ώστε το ακίνητο να ανακατασκευαστεί στην αρχική του μορφή».

Όσα νεοκλασικά έχουν ανακαινιστεί προσφέρουν οάσεις καλαισθησίας μέσα στις πόλεις μας. Αλήθεια, αυτό πόσο αξίζει; Πόσο αξίζει να ζεις σε μια πόλη που ο κτιριοδομικός της πλούτος σου φτιάχνει τη διάθεση;

Όσο για ‘κείνα που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους, σίγουρα μπορούν να αξιοποιηθούν: ως πολιτιστικοί χώροι, ως ξενώνες για τους άστεγους, ως στέκια νέων. Εκείνο που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση.

Πρόσφατα βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη και θα ήθελα να μοιραστούμε μερικές εικόνες από νεοκλασικά κτίρια της πόλης:

6ος Ποδηλατικός γύρος Ρεθύμνου

2009-12-14T22:33:00.004+02:00

Χθες το πρωί έγινε ο καθιερωμένος τα τελευταία 6 χρόνια ποδηλατικός γύρος του Ρεθύμνου.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα κυκλοφορούσαν πολλά ποδήλατα στο Ρέθυμνο. Σ’ αυτό βοηθούσαν ανέκαθεν το ήπιο ανάγλυφο του Ρεθύμνου, ο καλός καιρός και τα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης.

Όμως τα τελευταία χρόνια αυξάνεται διαρκώς η χρήση ποδηλάτων στο Ρέθυμνο. Δεν είναι μόνο τα δεκάδες χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων που έχουν στο μεταξύ κατασκευαστεί σε όλη την πόλη.

Είναι κι η αλλαγή νοοτροπίας πολλών κατοίκων και φοιτητών της πόλης. Που αφήνουν τα αυτοκίνητα και χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τα ποδήλατα. (Καλά, όχι όλοι...)

Γι’ αυτό αξίζει ένα μπράβο στον Δημοτικό Αθλητικό Οργανισμό Ρεθύμνου. Γιατί με τέτοιες δράσεις τονώνεται η χρήση του ποδηλάτου κι έτσι οι ποδηλατόδρομοι χρησιμοποιούνται για οικολογικές μετακινήσεις, δεν είναι έργα βιτρίνας.

Αυτός νομίζω πως είναι σήμερα ο ιδεατός ρόλος ενός Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού: να προάγει τον μαζικό αθλητισμό.

Γιατί σήμερα, όταν ακούμε «αθλητισμός» όλοι καταλαβαίνουμε «πρωταθλητισμός». Κάπως έτσι μάθαμε όλοι να είμαστε καλοί θεατές, αλλά δε συμμετέχουμε σε καμία σχεδόν αθλητική δραστηριότητα.

Το αντίβαρο είναι η μαζική άθληση. Η μαζική συμμετοχή, ειδικά των νέων, σε μαζικές αθλητικές δράσεις που δημιουργεί θετικά πρότυπα και υγιείς οργανισμούς.

Συγχρόνως βέβαια χρειάζονται και σύλλογοι πολιτών που μοιράζονται το ίδιο όραμα. Η αυτοοργάνωση αυτών των πολιτών αποδεικνύει πως είναι ένα απλό άλλοθι υπεκφυγής όλων των υπολοίπων ότι «για όλα φταίει το κράτος»....

Μακάρι το παράδειγμα Δήμων και πολιτών της ελληνικής περιφέρειας να το μιμηθούν εκείνοι που στα μεγάλα αστικά κέντρα αρνούνται κοντόθωρα ακόμα και την κατασκευή ποδηλατόδρομων...

Γιατί μόνο η αυτοοργάνωσή μας μπορεί να οδηγήσει σε νέα μοντέλα άθλησης. Πιο μαζικά και πιο συμμετοχικά.

Ένας χρόνος μετά

2009-12-06T14:53:00.007+02:00

Έναν χρόνο μετά. Όλα μπαίνουν στο μίξερ. Κι ανακατεύονται:

Ο σερίφης-δολοφόνος που πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί. Ο υβριστής που δολοφόνησε αμέσως μετά (και) τη μνήμη του. Οι ανεξέλεγκτες καταστροφές που ακολούθησαν. Οι αστυνομικοί που έγιναν στόχος όλοι ανεξαιρέτως σ' ένα αδιέξοδο καρουζέλ βίας.

Έναν χρόνο μετά... Όλα είναι ακόμα τόσο νωπά. Η δολοφονία, η ειρηνική αντίδραση των νέων, η τυφλή βία των κουκουλοφόρων. Και μια συζήτηση για τα ανοιχτά μέτωπα της νέας γενιάς που δεν έγινε ποτέ!

Όλα τ’ ανακατεύει σήμερα το μίξερ της μνήμης. Όλα τα ομογενοποιεί. Όλα;

Όχι. Είναι ένα παγάκι στο κοκτέηλ που δεν σπάει. Ένα παγωμένο βλέμμα...

Είναι μια πέτρα που δεν θρυμματίζεται, δεν ανακατεύεται με των υπολοίπων την «πίκρα». Μια πετρωμένη καρδιά...

Είναι ένα κομμάτι του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που δεν έφυγε στις 6 Δεκεμβρίου 2008. Έμεινε εδώ και λιώνει κάθε μέρα σαν κερί.

Αυτή.

Δε ζητάει εκδίκηση... Δε βλέπει τη βία ως αντιβίωση της βίας... Απαιτεί απλώς να πάψουν να ρίχνουν κι άλλες σφαίρες στο δολοφονημένο της παιδί. Ας τη σεβαστούν όλοι!

Γι’ αυτό όπου κι αν γίνει η δίκη του δολοφόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είτε στον Κορυδαλλό, είτε στην Άμφισσα, είτε στον ...Άρη, ένα είναι βέβαιο: πρέπει να είναι μια δίκαιη δίκη!

Ναι, η παραδειγματική τιμωρία δε θα φέρει πίσω τον Αλέξανδρο. Δε θα απαλύνει καθόλου τον πόνο μιας μάνας που δεν θα δει το παιδί της να μεγαλώνει, να ζει τη ζωή του, να κάνει οικογένεια...

Αλλά θα αποτρέψει μελλοντικά παρόμοια φαινόμενα ασυδοσίας και θα λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή:

Και σε όσους «σκοτώνουν και δεν πληρώνουν», και σε όσους διψάνε για δημοσιότητα ξεπερνώντας κάθε όριο κυνισμού, και σε όσους χρειάζονται άλλοθι για να συντηρούν ένα γαϊτανάκι τρόμου που κάνει τους ανθρώπους πλαστελίνη.

Κι όταν σταματήσουν οι κραυγές όλων των κομπάρσων, ίσως μετά ακούσουμε τον ψίθυρο και τις αγωνίες των αληθινών πρωταγωνιστών για το μέλλον τους.

[Φωτογραφία από εδώ.]

Διάλογος

2009-11-23T23:15:00.008+02:00

Σίγουρα το Ασφαλιστικό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα.

Ο συνδυασμός υπογεννητικότητας, εισφοροδιαφυγής, έλλειψης ρεαλιστικής μεταναστευτικής πολιτικής και χαλάρωσης των εργασιακών σχέσεων μας έχουν φέρει σήμερα σε πολύ δυσχερή κατάσταση.

Ο ένας δρόμος είναι να μην αλλάξει τίποτα! Να μείνουν τα πράγματα ως έχουν:

Να μη δοθούν κίνητρα στους νέους γονείς. Να συνεχίσει να είναι απαγορευτικό το οικονομικό κόστος απόκτησης παιδιών.

Να μην αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η εισφοροδιαφυγή. Να συνεχίσουν να χρωστούν τις ασφαλιστικές τους εισφορές οι εταιρίες, χωρίς κυρώσεις.

Να μην ενταχθούν ποτέ στην ελληνική κοινωνία οι μετανάστες που εργάζονται ανασφάλιστοι. Να γυρνάμε διαρκώς την πλάτη στη νέα γενιά των μεταναστών.

Να συνεχίσουμε να έχουμε προγράμματα stage και στρατιές ανασφάλιστων. Να μην επιδοτούνται οι ασφαλιστικές εισφορές των νέων.

Η άλλη λύση ποια είναι; Δύσκολο να το πει κανείς, χωρίς δημογραφικά και δημοσιονομικά στοιχεία. Γιατί είναι δύσκολο να βρεθούν λύσεις, αν πρώτα δε συζητήσει το κράτος με τους εκπροσώπους των εργαζομένων.

Κι όμως! Στην Ελλάδα του 2009 ο διάλογος απαγορεύεται! Και κανείς δε φαίνεται να ενοχλείται! Αυτό είναι κακός οιωνός...

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο καθένας μπορεί να πιστεύει οτιδήποτε για τις (κακές) προθέσεις των άλλων. Δε χρειάζονται καν αποδείξεις στην πολιτική, αρκούν τα επιχειρήματα. Κι όποιον πείσεις, έπεισες.

Επιπλέον, ο κόσμος έχει κριτική σκέψη και μπορεί να καταλάβει ποιος διάλογος χρησιμοποιείται σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη λήψη επικίνδυνων μέτρων. Έχουμε την ικανότητα να κρίνουμε και τις προθέσεις των υπουργών και την ικανότητα των συνδικαλιστών να προασπίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Προτού λοιπόν λοιδορήσεις σύσσωμους τους δημοκρατικά εκλεγμένους φορείς της πολιτείας μας, οφείλεις πρώτα ν’ αποδείξεις τις δικές σου καλές προθέσεις και να καταθέσεις τις δικές σου προτάσεις. Αν έχεις...

Διότι η σημερινή απαγόρευση της έναρξης του διαλόγου για το ασφαλιστικό τι άλλο προσφέρει εκτός από τη διαιώνιση του σημερινού αδιέξοδου status quo;

Μήπως όμως τελικά αυτός είναι ο στόχος; Μήπως για κάποιους θα ήταν ευκταίο να χρεοκοπήσει η χώρα; Μήπως κάποιοι θέλουν να μην αλλάξει τίποτα, για να καταρρεύσει το ασφαλιστικό;

Ο εξαθλιωμένος πολίτης είναι σαν την πλαστελίνη: τον κάνεις ό,τι θέλεις! Ο απεγνωσμένος πολίτης ψάχνει εναγωνίως για σωτήρες... Για τον εξαθλιωμένο πολίτη, «όλοι ίδιοι είναι»...

Άρα, μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, μια χώρα που δεν θα μπορεί να πληρώσει συντάξεις, ένα κράτος που θα γυρνάει διαρκώς την πλάτη στην άποψη των πολιτών του είναι ό,τι καλύτερο για όσους επενδύουν την πολιτική τους ύπαρξη στην ανθρώπινη μιζέρια.

Δεν ξέρουμε ποιοι μπορούν ν’ αλλάξουν τη δυσμενή κοινωνική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Σήμερα όμως είδαμε ποιοι δεν το θέλουν...

[Η φωτογραφία είναι από εδώ.]

Το Πολυτεχνείο ως βατήρας

2009-11-17T23:28:00.003+02:00

Η κουβέντα για το Πολυτεχνείο εξαντλείται συνήθως γύρω από τα ίδια θέματα: Είχε κόσμο η πορεία; Έγιναν επεισόδια; Πού είναι σήμερα η γενιά του Πολυτεχνείου; Πόσοι εξαργύρωσαν την τότε πορεία τους;

Αντί προλόγου λοιπόν: Ναι, είχε πολύ κόσμο η φετινή πορεία κι ήταν πολύ ήρεμη. Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι κυρίως η σημερινή μεσαία τάξη. Κάποιοι έγιναν όντως «μεγάλοι» οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά. Και, ναι, κάποιοι «εξαργύρωσαν» κιόλας τη συμμετοχή τους. Αλλά αυτοί τουλάχιστον ήταν εκεί! Γιατί την «αντιστασιακή» τους δράση την εξαργύρωσαν κι αρκετοί που προτίμησαν τότε να μείνουν σπίτι τους...

Πάμε παρακάτω λοιπόν. Νομίζω πως σήμερα άλλο είναι το κύριο ερώτημα: μπορεί άραγε το «Πολυτεχνείο» να γίνει βατήρας για το αύριο; Ή θα εκφυλιστεί σιγά-σιγά σε μια επέτειο που θ’ αποκτήσει τελικά χαρακτήρα μνημόσυνου;

Με δέος αντιμετωπίζω κάθε χρόνο τη θυσία εκείνου του Νοέμβρη. Την αυθόρμητη, ακηδεμόνευτη και γνήσια αντίσταση εκείνων των νέων. Που έσπασαν τον «γύψο» και βγήκαν απ’ τα καλούπια που ήθελαν τότε να τους βάλουν.

Αυτό μπορεί να γίνει και τώρα! Αρκεί να δούμε ποια είναι σήμερα τα καλούπια μας. Και να θελήσουμε να τα σπάσουμε κι εμείς. Πρώτα η νέα γενιά.

Μια νέα γενιά που κατακερματίζεται σήμερα σε μεμονωμένα άτομα, μεμονωμένων επαγγελματικών κλάδων. Που είναι μεν μορφωμένη, αλλά δεν είναι αυτόφωτη. Που έχει πολιτικό κριτήριο, αλλά μαθαίνει να χρειάζεται δημοσκοπήσεις για να εκφράσει πολιτική άποψη.

Επειδή η αστικοποίηση που ακολούθησε το 1974 έχει οδηγήσει σ’ ένα συντηρητικό μοντέλο υπερπροστατευτισμού. Κι αυτό γαλουχεί συνειδήσεις που εύκολα μπαίνουν σε καλούπι. Καλλιεργεί την άποψη ότι οι νέοι είναι εύθραυστοι.

Το αντίβαρο σ’ αυτήν την τάση, που σήμερα φαίνεται μη αναστρέψιμη, είναι μια νέα γενιά δημιουργική, κινηματική, μορφωμένη και υγιής. Μια νέα γενιά που θα πιστέψει ξανά στη δύναμη της αυτοοργάνωσης και θα δει κριτικά ό,τι της πλασάρεται ως αυτονόητο.

Με στόχους επίκαιρους. Με μια νέα περιβαλλοντική συνείδηση, με καλλιέργεια πνεύματος επιχειρηματικότητας, με χώρο και διάθεση για ρίσκα. Χωρίς την ασφάλεια κηδεμόνων και καθοδηγητών. Χωρίς τη σιγουριά της καρέκλας.

«Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή», είπε ο Ελύτης. Κι είναι σωστό: τίποτα δεν προσφέρεται άκοπα σ’ όποιον δεν διεκδικήσει την ανατροπή της μοιρολατρίας του!

Ο σπόρος του «Πολυτεχνείου» δεν είναι ακόμα μεταλλαγμένος. Αλλά δεν είναι κι αυτονόητο ότι θα καρποφορεί για πάντα.

[Το σκίτσο είναι του Κώστα Μητρόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ - 17/11/09]

Συνέπειες αυθαίρετης δόμησης

2009-11-12T23:47:00.004+02:00

Στη συζήτηση για τις αιτίες της αυθαίρετης δόμησης είδαμε ποιες είναι οι κυριότερες ρίζες του προβλήματος. Η σημασία όμως του προβλήματος φαίνεται από τις συνέπειες που έχει για όλους μας.

Η σημερινή γιγάντωση της αυθαίρετης δόμησης έχει ήδη επιφέρει δυσμενείς κοινωνικές, οικονομικές και πολεοδομικές επιπτώσεις. Τέσσερις νομίζω πως είναι οι κυριότερες:

1) Κατ’ αρχάς, ισοπεδώνεται ο νομοταγής πολίτης με τον αυθαιρετούντα. Πολλές φορές μάλιστα η κοινωνία αντιμετωπίζει σαν «κορόιδο» αυτόν που δεν αυθαιρετεί! Αυτό, σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση της χθεσινής αυθαιρεσίας (των ολίγων) είναι τα θεμέλια για την αυριανή αυθαιρεσία (των πολλών).

2) Τα αυθαίρετα κτίσματα δεν έχουν ούτε επαρκή στατική ευστάθεια έναντι σεισμικών δράσεων, ούτε επαρκή προστασία έναντι ενεργειακών απωλειών. Γιατί οι κατασκευές γίνονται βιαστικά και χωρίς τις αντίστοιχες μελέτες, ώστε να προλάβουν οι αυθαιρετούντες τον πιθανό έλεγχο.

3) Οι Έλληνες μηχανικοί ασκούν το επάγγελμά τους μέσα σε καθεστώς πλήρους ανομίας, αδιαφάνειας και αθέμιτου ανταγωνισμού. Ο μηχανικός που λέει το εύκολο «ναι» στην αυθαιρεσία προτιμάται συνήθως έναντι εκείνου που αντιστέκεται.

4) Δυσχεραίνεται ο πολεοδομικός σχεδιασμός των πόλεων και μετατρέπονται υπαίθριες ζώνες σε άναρχο ημιαστικό χώρο, με ανεπανόρθωτη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα για το τελευταίο:

Το κλείσιμο των ημιυπαίθριων χώρων, ένα μικρό μόνο κεφάλαιο στο βιβλίο «Αυθαίρετη Δόμηση», αυξάνει κατά 20% περίπου τη δόμηση ολόκληρων περιοχών.

Αν το δει κανείς αυτό σε επίπεδο σπιτιού, δημιουργείται «απλώς» ένα επιπλέον δωμάτιο. «Κανένα πρόβλημα», θα πει κάποιος...

Αν όμως το δούμε μακροσκοπικά, το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα μεγάλο!

Π.χ. σε ένα οικόπεδο όπου μπορούσε κάποιος να χτίσει 500 τ.μ. βάσει συντελεστή δόμησης, θα έφτιαχνε νομίμως 5 διαμερίσματα των 100 τ.μ.

Χωρίς έλεγχο όμως, κατασκευάζει συνολικά 600 τ.μ. (500 τ.μ. εντός συντελεστή δόμησης + 100 τ.μ. παράνομα κλεισμένους ημιυπαίθριους χώρους, μοιρασμένους σε κάθε όροφο) τα οποία δημιουργούν τελικά 6 διαμερίσματα των 100 τ.μ.!

Δηλαδή προσελκύει σε μια γειτονιά 1 παραπάνω νοικοκυριό, με 2-3 περισσότερα αυτοκίνητα και 3-4 περισσότερους κατοίκους. Οι ανάγκες αυτές δεν έχουν μελετηθεί στον σχεδιασμό των πόλεών μας (απαιτούμενοι ελεύθεροι χώροι, σχολεία κλπ.).

Έτσι, το οδικό δίκτυο που εξυπηρετεί περιοχές με έντονη αυθαίρετη δόμηση φτάνει γρήγορα σε επίπεδα κορεσμού. Με αποτέλεσμα να υπάρχει πίεση για χωρίς πλάνο επέκτασή του, που τελικά οδηγεί σε νέο όργιο αυθαίρετης δόμησης.

Αυτός ο φαύλος κύκλος υποθηκεύει το μέλλον μας. Το πρόβλημα εντείνεται, όταν σε περιόδους κρίσεων δεν υπάρχει πολιτική βούληση και χωροταξικός σχεδιασμός.

Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί δεν υπάρχουν επαρκείς ελεύθεροι χώροι για όλους; Καταλαβαίνουμε γιατί παρατηρείται κυκλοφοριακή συμφόρηση; Γιατί οι αυθαίρετες κατασκευές και αλλαγές χρήσης επιβαρύνουν συνολικά το κοινωνικό σύνολο.

Γι’ αυτό πιστεύω πως ήρθε η ώρα να πάψουμε να θεωρούμε «κοινωνικό αίτημα» την αντιμετώπιση της έως τώρα αυθαίρετης δόμησης και να παραδεχτούμε ότι το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα είναι η αυθαίρετη δόμηση αυτή καθεαυτή.

Προέχει λοιπόν να σταματήσουμε άμεσα το φαινόμενο και μετά θα δούμε πώς αντιμετωπίζουμε την υφιστάμενη κατάσταση.

Γιατί αν συνεχίσουμε να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, σύντομα οι επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής μας θα αυξάνονται εκθετικά και κατά τρόπο μη αναστρέψιμο.

Εσείς ποιες πιστεύετε ότι είναι οι κυριότερες συνέπειες της αυθαίρετης δόμησης;

[Η φωτογραφία είναι από εδώ.]

Τείχη

2009-11-09T22:51:00.007+02:00

20 χρόνια πριν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου.

Ίσως ήταν η πρώτη έκφανση της τηλεοπτικής παγκοσμιοποίησης. Ακόμα και τα 12χρονα παιδιά τότε κατάλαβαν αμέσως ότι δεν κατεδαφιζόταν απλώς ένας τοίχος, αλλά κάτι σημαντικότερο.

Το έβλεπες στα μάτια των απλών ανθρώπων:

(Δείτε επίσης εδώ κι εδώ.)

Κυριολεκτικά και μεταφορικά, μου είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω τείχη να πέφτουν! Γιατί τα τείχη συμβολίζουν τη διαίρεση, το μίσος, τη βίαιη ανάγκη να μπουν διαχωριστικές γραμμές.

Δεν είναι ότι θέλω να ξαπλώσουμε όλοι σε μια προκρούστειο κλίνη και να λέμε τα ίδια. Προτιμώ όμως να μας χωρίζουν δρόμοι, παρά τοίχοι. Γιατί οι δρόμοι δε σε εμποδίζουν να δεις απέναντι. Δεν σου κρύβουν (από φόβο;) την αντίθετη άποψη.

Εκτός βέβαια από το τείχος του Βερολίνου, που έπεσε κάτω από την λαϊκή αντίδραση, υπάρχουν ακόμα πολλά ορατά τείχη που δεν πέφτουν: στην Κύπρο, στην Παλαιστίνη και αλλού...

Όμως τα τείχη σήμερα δεν είναι μόνο ορατά. Υπάρχουν και τείχη αόρατα. Που δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να πέσουν, γιατί δεν τα είδες ποτέ να χτίζονται. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ποτέ ότι πέφτεις πάνω τους.

Τέτοια "τείχη" είναι σήμερα η έλλειψη ίσων ευκαιριών κι οι τεχνητές διαχωριστικές γραμμές. Είναι τα μικρά-μεγάλα οχυρωμένα φρούρια, τα παλιά κάστρα με τους αειθαλείς φεουδάρχες και τους μεγαλοπαράγοντες.

Υπάρχουν μόνο και μόνο για να φοβίζουν και να οδηγούν σε "εξοπλισμούς".

«Μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, ή τους λίγους για πάντα. Αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα.» Γι' αυτό κι η λογική βάσει της οποίας χτίστηκε το Τείχος του Βερολίνου δεν άντεξε για πάντα.

Ας το έχουν αυτό στο νου τους οι θιασώτες του αυτισμού και της απομόνωσης, οι οπαδοί της περιχαράκωσης και της πανάκριβης ...πολεμίστρας:

Στο τέλος, όλα τα τείχη έχουν την ίδια τύχη!

[Η φωτογραφία είναι από εδώ.]

Αιτίες αυθαίρετης δόμησης

2009-11-07T15:36:00.003+02:00

Η αυθαίρετη δόμηση είναι μια απ' τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Έχει μακρόχρονο παρελθόν, ένοχο παρόν και (αν δε δράσουμε άμεσα) δυσοίωνο μέλλον.

Η έως σήμερα ενασχόληση της Πολιτείας με την αυθαίρετη δόμηση εξαντλείται στην προσπάθεια να βρεθεί τρόπος νομιμοποίησης ή έστω μονιμοποίησης των υφιστάμενων αυθαιρέτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες 4 δεκαετίες, η σχετική νομοθεσία για την αυθαίρετη δόμηση αποσκοπούσε είτε στη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων (1968, 1983), είτε στην εξαίρεσή τους από κατεδάφιση (1977), είτε στην είσπραξη προστίμων (1968, 1974, 1977, 1983, 1985, 2004, 2009).

Όλοι οι νόμοι έρχονταν ως απότοκο της αυθαιρεσίας του χθες. Ποτέ δεν είχαμε νόμους πρόληψης της αυθαιρεσίας του αύριο!

Απαιτείται όμως τώρα ένας νέος χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, με στόχο την προσαρμογή του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου σε μια νέα ισορροπία: οικονομική, οικολογική, κοινωνική και αισθητική.

Μόνο αφού αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της μελλοντικής αυθαίρετης δόμησης ριζικά και προληπτικά, θα μπορέσουμε να δούμε τι θα κάνουμε με τις αυθαιρεσίες του χθες!

Ας δούμε όμως πρώτα τι είναι αυθαίρετη δόμηση.

Σύμφωνα με το άρθρο 22 του ισχύοντος ΓΟΚ, αυθαίρετη είναι κάθε κατασκευή η οποία εκτελείται:
Α) Χωρίς νόμιμη άδεια.
Β) Με υπέρβαση της νόμιμης άδειας.
Γ) Με άδεια η οποία ανακλήθηκε.
Δ) Κατά παράβαση των πολεοδομικών διατάξεων.
Ε) Αυθαίρετη είναι επίσης κάθε αλλαγή χρήσης του κτιρίου ή τμήματος αυτού.

Η διαπίστωση της αυθαίρετης κατασκευής μπορεί να γίνει οποτεδήποτε, ακόμα και μετά την αποπεράτωσή της. Ακόμα και η χρήση (ή λειτουργία της) δεν εμποδίζουν την επιβολή των συνεπειών.

Πριν μιλήσουμε για λύσεις, είναι βασικό να δούμε τις αιτίες της αυθαίρετης δόμησης. Κατά τη γνώμη μου είναι τέσσερις:

1) Αδιέξοδο και απροετοίμαστο μοντέλο ανάπτυξης
Η μονοδιάστατη βιομηχανική ανάπτυξη των αστικών κέντρων, ο μαρασμός της υπαίθρου και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ώθησαν τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις προς τις πόλεις.

Οι πόλεις όμως δεν είχαν ούτε την τεχνική, ούτε τη θεσμική δυνατότητα να υποδεχτούν τόσους ανθρώπους. Επιπλέον, δεν υπήρξε καμία οργανωμένη και σχεδιασμένη στεγαστική πολιτική. Δεν υπήρξε τέλος καμία πολιτική γης από το κράτος.

2) Έλλειμμα Χωροταξικού Σχεδιασμού
Έως σήμερα, ο χωροταξικός σχεδιασμός και τα ρυθμιστικά σχέδια έρχονταν συνήθως να περιγράψουν απλώς τις ήδη διαμορφωμένες καταστάσεις. Ακόμα κι όταν υπήρχε οραματικός χαρακτήρας, η πλημμελής παρακολούθηση της εφαρμογής οδηγούσε σε ασυδοσία και αυθαιρεσίες.

Επίσης, οι επεκτάσεις των σχεδίων πόλης καθυστερούν αδικαιολόγητα. Από το 2004 μέχρι σήμερα, εκατοντάδες Πολεοδομικές Μελέτες ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ σκονίζονται στα ντουλάπια του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ.

Απαιτείται λοιπόν σήμερα όσο ποτέ να μπει τάξη στον χώρο!

3) Αδυναμία ελέγχου από την κεντρική διοίκηση
Η κρατική διοίκηση απέτυχε να εφαρμόσει την (πολυδαίδαλη) υφιστάμενη νομοθεσία. Επιχείρησε να αντιμετωπίσει το φαινόμενο είτε με νόμους που προέβλεπαν την εξαίρεση από κατεδάφιση, είτε με νόμους που είχαν μόνο εισπρακτικό χαρακτήρα. Ευθύνες σε αυτό έχουν και ορισμένοι ΟΤΑ.

4) Έλλειψη κοινωνικής βούλησης για την προστασία του περιβάλλοντος
Δεν υπήρξε μέχρι σήμερα η πολιτική και κοινωνική βούληση για την προστασία του περιβάλλοντος και τη διαφύλαξη των φυσικών πόρων.

Αντίθετα, το περιβάλλον συχνά αντιμετωπίστηκε ως «εμπόδιο» για την ανάπτυξη και αφέθηκε να καταστραφεί. Επίσης, οι βλαβερές συνέπειες της αυθαίρετης δόμησης για το κοινωνικό σύνολο δεν έγιναν αντιληπτές από τους πολίτες.

Κάπως έτσι φτάσαμε να μιλάμε για αυθαίρετη δόμηση. Αντί να μιλάμε για αυθαίρετες πολιτικές και αυθαίρετες νοοτροπίες. Αν όμως δε δούμε στ' αλήθεια τι φταίει, δεν θα λύσουμε στ' αλήθεια το πρόβλημα.

Εσείς τι πιστεύετε ότι φταίει για την αυθαίρετη δόμηση στην Ελλάδα;

Επανένωση Γλυπτών Παρθενώνα

2009-11-01T23:41:00.004+02:00

Τα μέλη του Keep on blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

"Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο, όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα.

The members of Keep on blogging, in an attempt to support the return of the Parthenon Sculptures to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since all works of art are more valuable, when they are united.
Since now exists a warm and hospitable place to host the sculptures.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

We say YES to the Reunification of the Parthenon Sculptures in Greece."

Η προσπάθεια για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Τώρα όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι ένα υπέροχο κτίριο. Όταν επανενωθούν τα διασπασμένα γλυπτά, θα λάμψει!

Θα μπορούσε να γίνει μια συμφωνία με το Βρετανικό Μουσείο, έτσι ώστε να φιλοξενεί περιοδικά εκθέσεις από όλες τις περιόδους της ελληνικής αρχαιότητας, ως αντάλλαγμα για την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα.

Επίσης, η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 από το Λονδίνο είναι ένα χρονικό ορόσημο που δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους.

Οι Βρετανοί το 2012 θα έχουν μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξουν ότι δεν επιθυμούν άλλο να φιλοξενούν τα κλοπιμαία της αποικιοκρατίας. Θα έχουν μια ιστορική ευκαιρία να αποκαταστήσουν την ενότητα του Παρθενώνα.

Με μεθοδική δουλειά, η Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι ανέφικτη.

Υ.Γ.1: Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία στα μέλη του Keep on Blogging. Νομίζω βέβαια ότι πρόκειται για Γλυπτά, όχι για μάρμαρα. Είναι έργα τέχνης, όχι κομμάτια πέτρας. Είναι έκφραση κίνησης, όχι κάτι στατικό. Και πάλι συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία σας!

Υ.Γ.2: Επισκεφτείτε το http://www.elginism.com. Αξίζει τον κόπο.

Διαβούλευση

2009-10-25T19:58:00.003+02:00

Αύριο 26/10/09, στις 12 το μεσημέρι, ολοκληρώνεται η πρώτη δημόσια διαβούλευση για νομοσχέδιο του ελληνικού κράτους. Είναι σίγουρα μια ιστορική στιγμή. Αρκεί;

Όχι, δεν αρκεί! Όπως δεν αρκούν τα θεμέλια, για να χτίσεις ένα σπίτι. Όπως δεν αρκεί ένα ραντεβού, για να κάνεις πρόταση γάμου. Όπως δεν αρκεί η πρώτη μέρα στη δουλειά, για ν’ αποκτήσεις επαγγελματική εμπειρία.

Αλλά χωρίς το πρώτο βήμα, τίποτα δεν έπεται!

Πού στοχεύει όμως αυτή η πρωτοβουλία;

Πολλοί τη θεωρούν πρωτοπόρα. Αλλά περιμένουν να δουν το αποτέλεσμα. Γιατί ο κόσμος σήμερα κρίνει εκ του αποτελέσματος. Κι επιπλέον έχει μπολιαστεί με απαισιοδοξία και δυσπιστία για οτιδήποτε καλείται «κρατικό».

Άλλοι πάλι τη βλέπουν με σκεπτικισμό. Τη θεωρούν μια απόπειρα να κατακερματιστεί και να εξατομικευτεί η λαϊκή συμμετοχή, να εξαντλείται σε ατομικά σχόλια εξ αποστάσεως.

Προσωπικά, θεωρώ πως είναι ένα βήμα προς την άμεση και διαρκή δημοκρατία. Η έννοια του feedback εισέρχεται ως συστατικό στη λειτουργία του κράτους. Οι εξουσιάζοντες νιώθουν επιτέλους την ανάγκη να ρωτήσουν, πριν νομοθετήσουν. Η χρησιμότητά της όμως θα κριθεί από τον βαθμό ενσωμάτωσης των σχολίων.

Η αξιοποίηση της τεχνολογίας καθιστά σήμερα εφικτή τη μαζική συμμετοχή στη διαμόρφωση πολιτικών. Άρα δικαιολογίες δεν υπάρχουν για όσους δεν έχουν την πολιτική βούληση για τέτοιου είδους τομές.

Όσο κι αν καλλιεργείται η εντύπωση ότι οι πολίτες είναι απαθείς, η αλήθεια είναι πως σήμερα διαθέτουμε μια πολύ καλλιεργημένη και μορφωμένη γενιά. Που μπορεί να συνεισφέρει στη βελτίωση νομοσχεδίων.

Επειδή συγχρόνως είναι και σκληρά εργαζόμενη. Άρα γνωρίζει τους νόμους της αγοράς και μπορεί να επισημάνει παγίδες.

Π.χ. σ’ αυτήν τη δημόσια διαβούλευση συμμετείχαν οδηγοί κρατικών αυτοκινήτων. Που ζουν τόσα χρόνια από μέσα το «σύστημα», αλλά ποτέ δεν είχε ζητηθεί η άποψή τους για τον εξορθολογισμό του.

Το internet όμως είναι ένας υπέροχος τρόπος για να σπάσουν οι μεσάζοντες. Είναι ένας ουσιαστικός τρόπος για να επιτευχθεί δημόσια διαβούλευση, χωρίς στεγανά και χωρίς κλειστές πόρτες.

Είναι ένας άμεσος, εύκολος και γρήγορος τρόπος για να δοθεί κίνητρο συμμετοχής στους πολίτες, οι οποίοι μπορούν ακόμα και από το σπίτι τους να συμμετέχουν στη συνδιαμόρφωση πολιτικών και στην εξειδίκευση δράσεων.

Άραγε οι χρυσοπληρωμένοι σύμβουλοι, που το κράτος χρησιμοποιούσε τόσα χρόνια, έκαναν καλύτερες επισημάνσεις στα νομοσχέδια που διαμορφώνονταν και ψηφίζονταν εν κρυπτώ;

Επί δεκαετίες έχουμε μάθει να πιστεύουμε σε πυραμίδες: η πολυπληθής βάση στηρίζει τους εκπροσώπους της που στηρίζουν τον επικεφαλής. Ήρθε η ώρα ν’ αποκτήσουμε άλλη κουλτούρα:

Την κουλτούρα της οριζόντιας συμμετοχής. Την κουλτούρα της ισότιμης δημόσιας διαβούλευσης. Την κουλτούρα της διαφάνειας, που οδηγεί στην επιβράβευση της αξιοκρατίας.

Πληρώναμε τόσα χρόνια επιτροπές «συμβούλων» με αποτέλεσμα πλήρως δυσανάλογο με την παχυλή αμοιβή που δινόταν.

Κι εδώ και 56 χρόνια επιχειρείται να μπει μαχαίρι στη σπατάλη των κρατικών οχημάτων. Αλλά πάντα, μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, άρχιζαν ν’ ανοίγουν μικρά παραθυράκια που κατέληγαν σε γενικευμένες εξαιρέσεις.

Γιατί πάντα η οριζόντια συναπόφαση συγκρούεται με την κατακόρυφη ιεραρχική δομή άσκησης εξουσίας. Και νικητής είναι πάντα η δεύτερη...

Άρα προαπαιτούμενο τώρα είναι να αξιοποιήσουμε τα λεγόμενα social media. Σε βάθος χρόνου όμως, όχι για στιγμιαίο εντυπωσιασμό. Και χωρίς να τα δούμε σαν υποκατάστατο της συλλογικής λαϊκής συμμετοχής.

Σήμερα που ο κόσμος έχει απαξιώσει πλήρως τις δομές και λειτουργίες του κράτους είναι η ώρα να δομήσουμε μια νέου τύπου δημοκρατία. Μια δημοκρατία πιο άμεση, η οποία δεν θα εξαντλείται στην περιοδική ψήφο, αλλά θα έχει για οξυγόνο της τη διαρκή συμμετοχή!

Τούβλα

2009-10-20T15:39:00.004+03:00

Πάντα με συναρπάζει το χτίσιμο των τούβλων. Είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικές εικόνες για να δείτε τι εννοώ:

Εν αρχή είναι το σχέδιο. Χωρίς «σχέδιο» τίποτα δε γίνεται. Αυτόματος πιλότος δεν υπάρχει, ούτε στη ζωή, ούτε στην οικοδομή. Ο Καραμανλής που νόμιζε ότι υπήρχε, είδαμε όλοι τι έπαθε...

Μετά το σχέδιο, τη μεγαλύτερη σημασία έχει το πρώτο τούβλο! Αυτό ορίζει την ευθεία της πρώτης σειράς. Και στην πρώτη σειρά θα πατήσει όλος ο τοίχος. Γι’ αυτό έχει σημασία να υλοποιηθεί σωστά και χωρίς βιασύνη. Είναι ο οδηγός μας!

Αυτό ισχύει για όλα: από μια ανθρώπινη σχέση έως τις δράσεις μιας κυβέρνησης. Αν η αρχή γίνει στραβά, δύσκολα ισιώνουν μετά τα πράγματα. Αλλά ακόμα και να γίνει ίσια, δε σημαίνει ότι όλα θα είναι πάντα ίσια!

Γι’ αυτό χρησιμοποιούμε το ράμμα. Και εξασφαλίζουμε έτσι το χτίσιμο του τοίχου θα είναι κατακόρυφο. Αν δεν το πετύχει ο χτίστης, η δικαιολογία είναι έτοιμη: «θα το ισιώσεις στα επιχρίσματα».

Αν όμως προχωράς με τέτοιου είδους δικαιολογίες, δεν πας μακριά. Αν μεταθέτεις ένα πρόβλημα στο μέλλον, απλώς δυσκολεύεις το μέλλον σου!

Όσο πιο ψηλός είναι ένας τοίχος, τόσο πιο απαραίτητο είναι το σενάζ. Για να σπάσεις το ύψος του μονοκόμματου χτισίματος και να αυξήσεις κάπως τη στατικότητά του.

Επειδή χρειάζεσαι μια νέα ενδιάμεση βάση εκκίνησης στο χτίσιμο και επειδή η συνεκτικότητα της λάσπης ανάμεσα στα τούβλα δεν είναι απολύτου εμπιστοσύνης για να χτίσεις όλο το ύψος χωρίς σενάζ.

Έτσι είναι και σε κάθε μας δράση. Ξεκινάμε με «σχέδιο», χτίζουμε κατακόρυφα, αλλά χρειαζόμαστε και νέες βάσεις πού και πού. Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα απνευστί!

Ο τοίχος όμως δεν ορίζει απλώς τον χώρο. Χρειάζεται να έχει κι άλλες ιδιότητες, όπως π.χ. να προσφέρει επαρκή θερμομόνωση. Γι’ αυτό βάζουμε θερμομονωτικά φύλλα ανάμεσα σε δυο δρομικούς τοίχους. Αν αυτά δεν τοποθετηθούν κατά τη φάση της κατασκευής, δεν μπορούν να μπουν μετά.

Όπως και σε κάθε μας δράση: αν δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, όταν πρέπει, μετά είναι αργά!

Τι άλλο χρειάζεται;

Εργαλεία. Καλό είναι το εμπειρικό αλφαδολάστιχο, αλλά ένας χωροβάτης προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια.

Και έλεγχος! Καλή είναι η εμπειρία του μάστορα, αλλά και η σκιά (του μηχανικού) διορθώνει ορισμένα μικρά ή μεγάλα λαθάκια.

Η τοιχοποιία είναι για μένα ένα απ’ τα πιο ενδιαφέροντα στάδια σε μια κατασκευή. Επειδή ορίζεις τον χώρο, επειδή μετατρέπεις την επιφάνεια σε όγκο!

Αλλά κι επειδή έχει αρκετά κοινά με πολλά πράγματα που χρειάζεται να κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή.

"Δε χρωστάω σε κανέναν"

2009-10-06T23:56:00.006+03:00

Ο Γιώργος Παπανδρέου ορκίστηκε νέος Πρωθυπουργός της χώρας, μετά από μια πεντακάθαρη πολιτική νίκη. Μια νίκη που έως πριν 15 μήνες φάνταζε σενάριο πολιτικής φαντασίας.

Η προεκλογική καμπάνια του ΠΑΣΟΚ ήταν γενικά πολύ πετυχημένη. Ο ANemos τη χαρακτήρισε case study για τις επόμενες γενιές επικοινωνιολόγων.

Προσωπικά, ξεχώρισα δυο προεκλογικά μηνύματα: το «Πάμε» και το «Δε χρωστάω σε κανέναν».

Το «Πάμε» ήταν ευφυέστατο. Είναι ρήμα, άρα δείχνει κίνηση. Είναι δισύλλαβο, άρα σύντομο. Είναι Α’ Πληθυντικός, άρα χωράει (και εκφράζει) πολλούς.

Το «Δε χρωστάω σε κανέναν» όμως εκτιμώ ότι στόχευσε απευθείας στο υποσυνείδητο του κόσμου! Επειδή είναι κάτι που πραγματικά θα ήθελαν να πουν όλοι σήμερα:

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει κάθε νέος που τελειώνει το πανεπιστήμιο. Αλλά για να βρει δουλειά (ακόμα και σε ανασφάλιστο stage) χρειάζεται να παρακαλάει γνωστούς και φίλους στον δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να φωνάξει ο εργαζόμενος που δουλεύει υπερωρίες, χωρίς να πληρώνεται. «Επειδή, λένε, τα κέρδη μειώθηκαν.» Και βλέπει συγχρόνως τα μπόνους των υψηλόβαθμων στελεχών να αυξάνονται.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει ένας άρρωστος που πάει σε νοσοκομείο. Γιατί υπάρχουν φορές που αντιμετωπίζεται ala cart, ανάλογα με το πόσο «γενναιόδωρος» είναι.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει κι ένας άνθρωπος με αναπηρίες. Που είναι αποκλεισμένος από τη μετακίνηση, αλλά κι από την κοινωνική ζωή.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να βροντοφωνάξει ο κάθε αγρότης. Που βλέπει ότι πουλάει στους μεσάζοντες όλο και φθηνότερο, ενώ τα τελικά προϊόντα πωλούνται στους καταναλωτές όλο και ακριβότερα.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να ψιθυρίσει και κάθε πολιτικός. Αλλά συχνά δυσκολεύεται να το πει, ακόμα και στον καθρέφτη του πια...

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει κάθε μικρομεσαία επιχείρηση που χάνει συνέχεια τις δουλειές από τους μεγάλους. Κι αναγκάζεται μετά να τους παρακαλάει για να πάρει καμιά υπεργολαβία...

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να φωνάξει κι ο μικρομεσαίος ελεύθερος επαγγελματίας. Που χρειάζεται «μέσο» ακόμα και για να του εγκριθεί η επιδότηση από το ΕΣΠΑ.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλει να πει και κάθε μικρομεσαίος επιχειρηματίας. Που επενδύει στην καινοτομία, αλλά η γραφειοκρατία του προκαλεί αδιανόητες καθυστερήσεις προκειμένου να λάβει την άδεια λειτουργίας. Και αναγκάζεται να παρακαλάει ακόμα και βουλευτές γι’ αυτό.

«Δε χρωστάω σε κανέναν» θέλουμε εν ολίγοις να φωνάξουμε όλοι! Αλλά δεν μπορούμε. Γιατί είμαστε πια δανειολήπτες ελπίδας με υψηλότατο επιτόκιο.

Σε μια Ελλάδα που οι ανισότητες όλο και μεγαλώνουν, οι εξαρτήσεις είναι πια μια αναγκαιότητα. Όποιος μιλάει για «ίσες ευκαιρίες» αντιμετωπίζεται σαν γραφικός.

Όποιος απαιτεί να μην υπάρχουν «ημέτεροι», «δοτοί» και «αρεστοί» αντιμετωπίζεται σαν εξωγήινος.

Κι όμως! Η αδυναμία εισόδου κι οι ανισότητες στην αγορά εργασίας είναι σοβαρά δομικά προβλήματα. Σε ό,τι επενδύει κανείς τον χρόνο του δεν μπορεί να βλέπει άλλους να τον προσπερνούν, επειδή πήραν το ασανσέρ, όσο εκείνος ανέβαινε από τις σκάλες.

Γι’ αυτό το «Δε χρωστάω σε κανέναν» ήταν πράγματι ένα υπέροχο σύνθημα. Μπορεί όμως να γίνει κι ένας συναρπαστικός στόχος στη διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτό ίσως είναι το μόνο που χρωστάει ο Γιώργος Παπανδρέου σε όσους τον εμπιστεύτηκαν. Κι ίσως είναι κι ο μόνος που μπορεί να το πετύχει! Γιατί γνωρίζει καλά τι αξία έχει το να είσαι αυτόφωτος.

Οι δρόμοι που προσμένω

2009-10-05T23:56:00.009+03:00

Η απερχόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση της απογραφής και της παραγραφής.

Ο Καραμανλής δεν είχε απολύτως κανένα σχέδιο για τη χώρα! Υπνώτιζε τον κόσμο μ’ έναν ανούσια επαναλαμβανόμενο βερμπαλισμό. Ενώ περιοριζόταν συνολικά σε μια επικοινωνιακή διαχείριση της επικαιρότητας.

Γι’ αυτό επί 5,5 χρόνια απλώς αντιπολιτευόταν την αντιπολίτευση.

Πίστεψε ότι η εξουσία ασκείται με «αυτόματο πιλότο». Ότι όσο εύκολα βρέθηκε στη θέση του πρωθυπουργού, άλλο τόσο εύκολα θα κυβερνάει. Για πάντα!

Το 2004 ο κόσμος τον εμπιστεύτηκε, επειδή μπούχτισε με την αλαζονεία του ΠΑΣΟΚ αλλά και επειδή ταυτίστηκε με τα συνθήματά του: «Επανίδρυση του κράτους», «σεμνά και ταπεινά» κλπ.

Το 2007 του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά όταν συνέχισε να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια και να μην κάνει τίποτα, εκτός από το να συγκαλύπτει, τον εξαφάνισε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Πραγματικά αδυνατώ να βρω έστω και κάτι θετικό που έμεινε στη χώρα την περίοδο 2004-2009. Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα δηλαδή...

Για το ΠΑΣΟΚ, η νίκη με πάνω από 10 μονάδες διαφορά είναι ευχή και κατάρα. Είναι ευκαιρία για ρήξεις και τομές, αλλά μπορεί να γίνει και μήτρα αλαζονείας.

Αποδείχτηκε άλλωστε περίτρανα ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να ελπίσει σε κάτι. Αλλά αν προδώσεις τις ελπίδες του, σε τιμωρεί πολύ σκληρά.

Ο κόσμος θέλει αποτέλεσμα. Θέλει να δει ορατή βελτίωση της ζωής του. Θέλει να τεθούν πάλι στόχοι και να νιώσει ότι υπάρχει ένα γενικότερο σχέδιο.

Η αγορά χρειάζεται ρευστότητα, αλλά όχι ελευθεριότητα. Το κράτος δεν μπορεί να διοικεί τα πάντα, αλλά δεν είναι δυνατόν να ψάχνει και για δοσατζήδες που θα αγοράσουν την περιουσία του κοψοχρονιά.

Οι τράπεζες δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν να βγάζουν απ’ τη μύγα ξύγκι. Η ανάπτυξη δεν είναι δυνατόν να επεκτείνεται στον χώρο και στον χρόνο ασύστολα.

Το μέλλον δεν μπορεί να υποθηκεύεται πάντα προς όφελος του παρόντος. Η εξουσία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται άλλο σαν ευκαιρία πλουτισμού.

Ήρθε ο καιρός να δοθεί πάλι έμφαση στην ευθύνη κι όχι στη δόξα της διακυβέρνησης. Ήρθε ο καιρός να αξιοποιηθούν οι καλύτεροι. Αυτό θα εντείνει τον ανταγωνισμό και θα ανεβάσει το επίπεδο.

Ήρθε ο καιρός να δημοσιεύονται όλα στο διαδίκτυο, για να ελέγχονται όλοι διαρκώς. Ήρθε ο καιρός να πάψει να θεωρείται η κομματική ταυτότητα διαβατήριο επιτυχίας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έρχεται σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Ας μην επιχειρήσει να συγκριθεί με την απερχόμενη κυβέρνηση, αλλά με τις ελπίδες που δημιούργησε. Φαίνεται να έχει την πολιτική βούληση γι’ αυτόν τον αγώνα.

Ο ρόλος του θα είναι κρίσιμος. Γιατί η ασυδοσία που οδηγεί στη διαφθορά έχει αφετηρία: αν ο πρωθυπουργός δεν ελέγχει τους υπουργούς, οι υπουργοί δεν ελέγχουν τους γενικούς γραμματείς, οι γ.γ. δεν ελέγχουν τους υφισταμένους και ξεκινάει το «πάρτυ».

Το «πάρτυ» όμως αυτό μας έχει φέρει ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία. Μόνο ένας ισχυρός πρωθυπουργός με βούληση για ρήξεις και τομές μπορεί να βάλει φρένο στην ασυδοσία αυτή.

Μόνο έτσι θα δομηθεί ξανά η κοινωνία των αγώνων και όχι των σιαγώνων!

[Το σκίτσο είναι του Σπύρου Ορνεράκη από ΤΑ ΝΕΑ - 02/10/09]

Γελοιογραφίες εκλογών 2009

2009-10-04T01:46:00.011+03:00

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 02/9/2009

Του Σ.Βαρελά - http://barelskitsa.blogspot.com 02/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 04/9/2009

Του ANKYR - http://ankyr.blogspot.com 04/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 05/9/2009

Του Γ.Ιωάννου - http://yannis-ioannou.com 06/9/09

Του ANKYR - http://ankyr.blogspot.com 07/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/9/2009

Του Σπ.Ορνεράκη - ΤΑ ΝΕΑ 14/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 22/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 24/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 26/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/9/2009

Του ΚΥΡ - ΤΟ ΒΗΜΑ 27/9/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/9/2009

Του Ανδρ.Πετρουλάκη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/9/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 01/10/2009

Του Σπ.Ορνεράκη - ΤΑ ΝΕΑ 01/10/2009

Του Κ.Μητρόπουλου - ΤΑ ΝΕΑ 02/10/2009

Του Ηλ.Μακρή - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 02/10/2009

Ήταν μια όμορφη προεκλογική περίοδος. Αν και σύντομη, ήταν αρκετά πολιτική!

Ξημερώνει τώρα η μέρα των εκλογών. Ισχύει πάλι ό,τι είχαμε συζητήσει στις Ευρωεκλογές: Ούτε αποχή, ούτε ανοχή!

Αλλά αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι ακόμα: η επιλογή του σταυρού! Θέλει τεράστια προσοχή για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι!

Καλή ψήφο σε όλους και όλες!

Τι είναι Παιδεία;

2009-09-29T18:39:00.005+03:00

«Παιδεία»: Σαν αποδημητικό πουλί επιστρέφει πάντα στην επικαιρότητα πριν τις εκλογές. Κι αμέσως μετά πάλι φεύγει...

Τι είναι όμως η «Παιδεία»;

Η Παιδεία προφανώς δεν αφορά μόνο το σχολείο ή το πανεπιστήμιο. Παιδεία καλλιεργούν όλοι σήμερα: η οικογένεια, οι φίλοι, τα ΜΜΕ, όλοι. Ας μη μιλήσουμε όμως γενικά. Ας μιλήσουμε για την Παιδεία που οφείλει να παρέχει το κράτος.

Οι πολιτικές για την Παιδεία τα τελευταία χρόνια περιορίζονται δυστυχώς σε ευχολόγια για «διάλογο» ή σε συζητήσεις για τον τρόπο των εξετάσεων. Οι κυριότερες διεκδικήσεις είναι «να δοθεί για την Παιδεία το 5% του ΑΕΠ και να μην καταργηθεί το άσυλο»...

Καμία κουβέντα όμως δε γίνεται για τον στόχο της Παιδείας. Καμία νύξη δε γίνεται για το περιεχόμενό της. Με μια λέξη, σπάνια η Παιδεία αντιμετωπίζεται ως διάνυσμα που έχει μέγεθος και κατεύθυνση.

Προσωπικά, τρέμω στην ιδέα ότι τα κονδύλια για την Παιδεία θα αυξηθούν ξαφνικά και χωρίς σχέδιο. Χωρίς να περιγράψουμε τι Παιδεία θέλουμε να φτιάξουμε.

(Κι αυτό βέβαια δεν αφορά τις αμοιβές πείνας που παίρνουν σήμερα οι εκπαιδευτικοί. Αφορά συνολικά τις δαπάνες για την Παιδεία.)

Τρέμω επίσης όταν απειλείται η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Ακόμα κι όταν αυτό γίνεται από τους «υπέρμαχους» της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών...

Για να γίνει όμως κουβέντα, ας θέσουμε ορισμένα ερωτήματα:

Αλήθεια, είναι Παιδεία να μαθαίνουμε απλώς το πότε έγινε η Μάχη των Θερμοπυλών; Ή χρειάζεται να μάθουμε τι σήμαινε αυτή η μάχη για τον κόσμο, τι σήμαινε η θυσία εκείνων των 300;

Είναι Παιδεία να αποστηθίζουμε μηχανικά τους 12 μαθητές του Χριστού; Ή μήπως πρέπει να ξέρουμε και τα κοινά νοήματα όλων των θρησκειών που έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί στον κόσμο;

Είναι Παιδεία να παπαγαλίζουμε τους νόμους της Φυσικής; Ή μήπως πρέπει να μας γίνει βίωμα πως όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Να αντιληφθούμε πως τα συστήματα τείνουν να ισορροπούν σε συνθήκες υψηλής εντροπίας (και ελάχιστης ενέργειας);

Είναι Παιδεία άραγε να απαξιώνουμε σήμερα τη γλώσσα μας; Τη μόνη γλώσσα που μιλιέται στον πλανήτη τόσες χιλιάδες χρόνια. Είναι Παιδεία να μη μαθαίνουμε την αρμονία που κρύβει αυτό το υπέροχο μέσο της έκφρασής μας;

Είναι Παιδεία να εξωραΐζουμε την ιστορία μας; Ή οφείλουμε να είμαστε αντικειμενικότεροι;

Είναι Παιδεία να εξετάζονται οι μαθητές μόνο στο πότε χτίστηκε ο Παρθενώνας; Ή χρειάζεται να μαθαίνουμε και τα παρακολουθήματα εκείνης της εποχής; Τι σήμαινε «άμεση δημοκρατία», τι έγραφε ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά και τόσα άλλα.

Αρκεί άραγε να θαυμάζουμε τα Γλυπτά (κι όχι βέβαια τα μάρμαρα) του Παρθενώνα; Αρκεί να καταριόμαστε τον Έλγιν; Ή χρειάζεται να διδαχθούμε κάτι κι εμείς (όπως τόσοι άλλοι λαοί) από το «παν μέτρον άριστον»;

Είναι Παιδεία, τέλος, να μοιράζονται απλώς προεκλογικά laptops στους μαθητές; Ή χρειάζεται να διδαχθούν κιόλας πώς θα αξιοποιήσουν την ψηφιακή επανάσταση;

Με μια λέξη: τι παιδεία θέλουμε; Στατική ή δυναμική;

Και στο τέλος-τέλος, τι πολίτες θέλουμε;

Σχολιαστές και παρατηρητές; Απαθείς θεατές εξ αποστάσεως; Εγωιστές και εγωπαθείς; Ανθρώπους που εθίζονται στον διαρκή ανταγωνισμό «για τον βαθμό»; Ανθρώπους που επιζητούν την ατομική ασφάλεια, ακόμα και εις βάρος του κοινού καλού;

Ή ενεργούς πολίτες που κρίνουν και συγκρίνουν; Ανθρώπους που δε φοβούνται το ρίσκο. Που πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα! Ανθρώπους με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, όχι μόνο με καλούς βαθμούς και διαγωγή κοσμιοτάτη.

Φυσικά οι αλλαγές χρειάζονται πόρους. Η έρευνα κοστίζει. Η επιμόρφωση το ίδιο. Πριν όμως αποφασίσουμε ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε, έχει σημασία (ειδικά στην Παιδεία) ν’ αποφασίσουμε πού θέλουμε να πάμε!

2 χρόνια ikor

2009-09-27T18:15:00.001+03:00

Σαν σήμερα, πριν από 2 χρόνια, έκανα κι εγώ την πρώτη μου ανάρτηση ως ikor!

Σε αντίθεση βέβαια με τις αναρτήσεις των αυτοκινήτων, οι αναρτήσεις στην blogόσφαιρα δεν έχουν στόχο να απορροφούν κραδασμούς!

Στόχο έχουν να προάγουν την επικοινωνία, να διασκεδάζουν, να προβληματίζουν, να ευαισθητοποιούν, να ενημερώνουν.

Τι είναι όμως τελικά η blogόσφαιρα; Είναι γέφυρα; Ψηφιδωτό; Η νέα «Αγορά»; Βότσαλο; Ή όλ’ αυτά μαζί;

Δεν μπορώ να πω μονολεκτικά. Ό,τι και να ‘ναι όμως, ένα είναι βέβαιο: κάθε κομμάτι της είναι απαραίτητο συστατικό!

Αν σπάσει ένα καλώδιο ή αν φύγει μια σφήνα, η γέφυρα θα πέσει. Αν χαθεί ένα κομμάτι απ’ το ψηφιδωτό, η εικόνα αλλάζει.

Έτσι κι αν «χαθεί» ένα blog, το πολύχρωμο γίνεται ασπρόμαυρο κι η επικοινωνία αλλοιώνεται. Κανείς από μας δεν το θέλει αυτό!

Γι’ αυτό:

Για όλες αυτές τις υπέροχες αναρτήσεις που έχω διαβάσει τα 2 τελευταία χρόνια στα εκατοντάδες blogs που επισκέπτομαι...

Για τον χρόνο που αφιερώνετε καθημερινά στην ηλεκτρονική μου γωνιά...

Για τα σχόλια που έχετε αφήσει στις έως σήμερα αναρτήσεις μου...

...θέλω να σας πω ένα πολύ-πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

...και κάθ' Ελένη!

2009-09-25T18:37:00.004+03:00

Δεν είναι όλοι σωτήρες, αλλά δεν είναι και όλοι υστερόβουλοι!

Δεν είναι όλοι εργασιομανείς, αλλά δεν είναι και όλοι ανεπάγγελτοι!

Μόνο ο σταυρός προτίμησης και η ψήφος μας μπορούν να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάρι!

Κραταιό κράτος

2009-09-11T23:48:00.006+03:00

Οι διαδικασίες με τις οποίες λειτουργεί σήμερα το κράτος δε δείχνουν και ιδιαίτερο σεβασμό στον πολίτη. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ας δούμε άλλο ένα:

Έστω ότι είσαι πολίτης ή μηχανικός και αναζητάς έναν φάκελο στην Πολεοδομία της Αθήνας.

Ξεκινάς τη μέρα σου απ’ το κτίριο της Πολεοδομίας στη Λεωφόρο Συγγρού 77, στο Κουκάκι. Ο φάκελος που αναζητάς δεν είν’ εκεί. Σου φτιάχνουν όμως ένα παραπεμπτικό και σε στέλνουν να συνεχίσεις την αναζήτηση στη Σωκράτους 57, στην Ομόνοια.

Ούτε εκεί είν’ ο φάκελος. Ανοίγουν όμως ένα πινακάκι και σου λένε πού θα τον βρεις: Στασινού 11, στο Παγκράτι. Έχει αποθηκευτεί σε μικροφίλμ και βρίσκεται στα γραφεία της εταιρίας που ανέλαβε το project.

Πας και όντως βρίσκεις τον φάκελο. Παρόλη την εξάντληση απ’ το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού στο κέντρο της Αθήνας, εντυπωσιάζεσαι απ’ τo ότι το αρχείο της Πολεοδομίας έχει αποθηκευτεί σε μικροφίλμ!

Κάνεις αίτηση, ξαναπάς σε 2 μέρες στο Παγκράτι, παίρνεις τα αντίγραφα που θέλεις, πληρώνεις και πηγαίνεις ξανά στη Σωκράτους 57... Σου βάζουν δυο σφραγίδες και είσαι έτοιμος...

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι το παραπάνω flowchart είναι εντελώς αντιπαραγωγικό. Ότι κανείς δεν το σχεδίασε. Ότι κανείς δεν ασχολήθηκε να το βελτιώσει.

Ότι το να έχεις το αρχείο σε μικροφίλμ, αλλά να υποστηρίζεις τη διανομή του με τέτοιον τρόπο είναι σα να προσφέρεις ως δώρο μαργαριτάρια τυλιγμένα σε λαδόκολλα!

Χρειάζεται όμως να έχεις ισχυρή πολιτική βούληση για να ανατρέψεις το «πεπρωμένο» όσων πολιτών χρησιμοποιούν σήμερα τις δημόσιες υπηρεσίες. Πρώτα πρέπει να βρεις τι φταίει.

Οι αιτίες είναι πολλές. Κυρίως σχετίζονται με τη διοίκηση: πολλές φορές τα άτομα που παίρνουν αποφάσεις δεν γνωρίζουν το αντικείμενο που έχουν την ευθύνη ν’ αλλάξουν.

«Φυτεύονται» σε μια θέση, συχνά για να ικανοποιήσουν την ατομική τους φιλοδοξία ή για να εξαργυρωθούν γραμμάτια. Αγνοούν όμως τι πρέπει να κάνουν.

Οι υπάλληλοι του δημοσίου απ’ την άλλη αισθάνονται συχνά αδικημένοι. Ακούνε για συμβούλους που αμείβονται πλουσιοπάροχα, χωρίς ανάλογη προσφορά.

Βλέπουνε ουρανοκατέβατα στελέχη που έχουν το θράσος να χρεώνουν στην υπηρεσία τους ακόμα και τις εκδρομές που κάνουν.

Διαπιστώνουν ότι υπάρχει γύρω τους εκτεταμένη φοροδιαφυγή, ενώ οι ίδιοι δηλώνουν όλα τους τα εισοδήματα. Βιώνουν πλήρη απουσία κινήτρων.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον φυσικά κανείς δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός!

Και στη μέση ο πολίτης. Που φορολογείται για υπηρεσίες τις οποίες αναγκάζεται να «χρηματοδοτήσει» ξανά ο ίδιος, προκειμένου να γίνουν πιο γρήγορα.

Ένας πολίτης που βλέπει ότι τα απλά πράγματα που θα βελτίωναν τη ζωή του γίνονται με ρυθμούς χελώνας. Ενώ τα περίπλοκα πράγματα που «βελτιώνουν» τη ζωή των εκάστοτε ημετέρων γίνονται ταχύτατα.

Η λύση είναι μια και μόνη: ηλεκτρονική διακυβέρνηση – ηλεκτρονική διαφάνεια! Με ταυτόχρονη μέριμνα για τους ηλεκτρονικά αναλφάβητους.

Μόνο αν ΟΛΕΣ οι αποφάσεις των αρμοδίων δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, θα αρχίσει να εμπεδώνεται ξανά στον πολίτη και στον εργαζόμενο η αίσθηση δικαίου.

Μόνο αν μέσω διαδικτύου ενημερώνεται ο πολίτης για ΟΛΑ τα ζητήματα που τον αφορούν, θα μειωθούν οι χαμένες ανθρωποώρες κι οι άσκοπες μετακινήσεις.

Σήμερα που η τεχνολογία το επιτρέπει, όλ’ αυτά μπορούν να γίνουν. Με μικρό μάλιστα κόστος, σε σχέση με τα πολλαπλασιαστικά οφέλη που θα έχουν για όλους μας.

Αρκεί οι εκάστοτε κυβερνήσεις να πάψουν να βλέπουν το Δημόσιο σαν αεροδρόμιο, όπου θα προσγειωθούν οι "ημέτεροι". Και να το δουν ως βουλωμένη αρτηρία που φράζει το δρόμο στις παραγωγικές δυνάμεις!

Το εκκρεμές της εξωτερικής μας πολιτικής

2009-09-08T23:31:00.010+03:00

Στον χθεσινό αγώνα μπάσκετ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Πολωνίας η Εθνική Ελλάδος έπαιζε μ’ έναν …«ανώνυμο» αντίπαλο.

Πριν προλάβουν βέβαια να κρύψουν το όνομα του αντιπάλου, αναγράφονταν εκεί τα εξής αρχικά: MKD. Δηλαδή «Μακεδονία».

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι! Δε μας νοιάζει που όλοι έχουν αναγνωρίσει το κράτος αυτό με το όνομα που επιδιώκει. Μας νοιάζει να μην το βλέπουμε εμείς!

Το μόνο που καταφέρνουμε έτσι είναι να κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Να ζούμε σε μια ψευδαίσθηση. Να κυνηγάμε φαντάσματα και «αόρατους» «εχθρούς»...

Την άποψή μου για το θέμα την έχω γράψει και παλαιότερα: το πιο κατάλληλο όνομα για το κράτος αυτό θεωρώ ότι είναι το Σλαβομακεδονία.

Μα, θα πει κάποιος, τώρα είναι αργά...

Ποτέ δεν είναι αργά! Αρκεί να υπάρχει δομημένη πολιτική, με επιχειρήματα. Μόνο τότε το αδιανόητο γίνεται αυτονόητο.

Και η Κύπρος φαινόταν αδιανόητο να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι όμως μπήκε! Θεωρείται μάλιστα σήμερα αυτονόητο πως αυτό κάποτε θα γινόταν.

Κανέναν δε συμφέρει η διένεξη με το γειτονικό κράτος. Ούτε εμάς, ούτε αυτούς. Μόνο τους πάτρωνές τους συμφέρει.

Όταν οι πυριτιδαποθήκες εκραγούν όμως, χτυπάνε μόνο όσους βρίσκονται δίπλα σ’ αυτές! Όχι όσους ανάβουν το φυτίλι από μακριά. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι στη γειτονιά μας.

Γι' αυτό η ευρωπαϊκή προοπτική της Σλαβομακεδονίας είναι η μόνη λύση και περνάει μέσα από την επίλυση των διμερών σχέσεων με την Ελλάδα.

Όσο μάλιστα ζουν ακόμα άνθρωποι που γεννήθηκαν και έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στην ενωμένη Γιουγκοσλαβία, η σλαβική ταυτότητα στην ονομασία δεν είναι κάτι που θα τους φανεί ξένο.

Βέβαια οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να ξορκίσουν το σλαβικό παρελθόν τους και έχουν αναγνωριστεί απ’ όλον τον κόσμο με το συνταγματικό τους όνομα. Γιατί να «υποχωρήσουν» και να δεχτούν σύνθετο όνομα;

Επιπλέον, στην Ελλάδα θεωρείται όλο και πιο ενοχλητικό ν’ ασχολείται κανείς μ’ αυτό το θέμα. Προτιμούμε να κλείνουμε τα μάτια ή να βγάζουμε ανούσιες κορώνες. Γιατί να μπει στην ατζέντα της εκάστοτε κυβέρνησης;

Το χθεσινό δείγμα της ΕΡΤ νομίζω ότι αντικατοπτρίζει πλήρως την άποψή μας για το θέμα: μη μας χαλάτε την ψυχαγωγία μας. Μπορεί να έχουμε εγκαταλείψει το θέμα, αλλά δε θέλουμε να το βλέπουμε κιόλας μπροστά μας.

Ταλαντευόμαστε, σαν εκκρεμές, ανάμεσα στην υποχώρηση και τον τυχοδιωκτισμό. Επειδή η εξωτερική μας πολιτική δε βασίζεται σε αξίες και δεν έχει σταθερές. Δεν έχει συνέχεια και δε χαράζεται μακροπρόθεσμα.

«Και πώς θα ξαναποκτήσει η Ελλάδα ισχυρή εξωτερική πολιτική;» θα ρωτήσει κάποιος. Αν υιοθετήσει την υποχωρητικότητα που (δικαίως) ξορκίζει ο Greek Rider σε σχετική του ανάρτηση;

Ή αν διαβάζουμε όλοι μαζί το σκονάκι με το οποίο προκλητικά η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη προσφώνησε τον Κάρολο Παπούλια το 2005;

Όχι βέβαια!

Η εξωτερική πολιτική όμως έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο νομίζουμε. Δεν είναι απλώς ένα γεύμα αξιωματούχων και μια αναμνηστική φωτογραφία.

Η πετυχημένη εξωτερική πολιτική είναι το πρώτο βήμα προκειμένου να απελευθερωθούν πόροι για ουσιαστική κοινωνική πολιτική. Αρκεί να γίνεται με τρόπο σταθερό που δε θίγει την υπερηφάνεια μας και δεν υποθηκεύει το μέλλον μας.

Χριστοφοράκος Vs. Γκρούεζας

2009-09-05T20:04:00.004+03:00

Μια από τις πιο σημαντικές ειδήσεις των τελευταίων ημερών ήταν η χθεσινή απόφαση στη Γερμανία με την οποία ο Χριστοφοράκος δεν θα εκδοθεί τελικά στην Ελλάδα.

Γιατί;

Όχι γιατί δεν το περιμέναμε. Ούτε γιατί αν ερχόταν, θα έπεφτε άπλετο φως σε μια ούτως ή άλλως δυσώδη υπόθεση. Άλλωστε όργανο ήταν κι ο Χριστοφοράκος, δεν αυτενεργούσε. Κι αυτές οι «δουλειές» γίνονται με μεγάλη προσοχή και γερές πλάτες.

Απλώς η είδηση της μη έκδοσης του Χριστοφοράκου σφράγισε και επίσημα το τέλος της δημόσιας ενασχόλησής μας με τη μεγαλύτερη υπόθεση δωροδοκίας τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Ο Χριστοφοράκος βρισκόταν χρόνια στην Ελλάδα. Αλλά δε συνελήφθη και δε δικάστηκε ποτέ από την απερχόμενη κυβέρνηση. Και ο αρμόδιος εισαγγελέας κ.Ζαγοριανός είχε φτιάξει μια φωτογραφική δικογραφία, μόνο για την περίοδο 2003-2004!

Να ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι από την αρχή: αδίκημα δεν είναι μόνο η δωροδοκία. Είναι και η δωροληψία! Κάποιος τα δίνει και κάποιος τα παίρνει, όπως λέει κι η Έλλη.

Φυσικά πρέπει να τιμωρείται αυτός που τα δίνει. Όσο προηγμένη κι αν είναι μια εταιρία, όσο αυστηρές διαδικασίες κι αν έχει για την επιλογή του προσωπικού της, το να αναλαμβάνει μια δουλειά με δωροδοκία είναι κατακριτέο.

Μπορεί να συμβάλλει στην καταπολέμηση της ανεργίας όσων δουλεύουν εκεί, αλλά προκαλεί ανεργία σε όσους δουλεύουν σε μια άλλη εταιρία. Ίσως εξίσου καλή. Ίσως και πιο ικανή.

Όμως δεν μπορεί να μετατοπίζεται το ενδιαφέρον μόνο σε αυτόν που δωροδοκεί και να μένει στο απυρόβλητο αυτός που δωροδοκείται!

Για να το πούμε πιο σχηματικά, για κάθε Χριστοφοράκο, υπάρχει κι ένας ...Γκρούεζας!

Ο Γκρούεζας, η θρυλική μορφή της επικής και διαχρονικής ταινίας «Υπάρχει και φιλότιμο», δεν είναι cartoon. Είναι υπαρκτός, ακόμα και σήμερα!

Γιατί η σημερινή δομή της δημοκρατίας, με τις ασυνέχειες και τα τείχη ανάμεσα στους εκλεγμένους και τους μη εκλεγμένους πολίτες, εξακολουθεί να ενθαρρύνει την ύπαρξη του «Γκρούεζα».

Έτσι, η εξουσία, στα μάτια του πολίτη, είναι πια μια μεγάλη ευκαιρία πλουτισμού. Οι αποφάσεις των πολιτικών σπάνια θεωρείται πια ότι έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά.

Έχει εμπεδωθεί, δυστυχώς, η άποψη ότι όσοι είναι υποψήφιοι στοχεύουν στην κουτάλα κι όσοι τους υποστηρίζουν θέλουν να κρατάνε την κουτάλα, μπας και πέσει κανένα ψίχουλο και γι’ αυτούς...

Έχει παγιωθεί η εντύπωση ότι υπάρχουν άτομα που ασχολούνται με ένα κόμμα μόνο και μόνο για να στήνουν μηχανισμούς. Άνθρωποι ανεπάγγελτοι, χωρίς καμία κοινωνική αναφορά. Με μόνο προσόν τις προσβάσεις στα ΜΜΕ.

Άρα για να ξαναποκτήσει νόημα η πολιτική και να γίνει πάλι ελκυστική η ενασχόληση μαζί της πρέπει να γίνουν τομές στο σημερινό πολιτικό σύστημα.

Για να προσελκύσουμε ανθρώπους ικανούς και άξιους, που δεν θα έκαναν όμως τα πάντα για να επιπλεύσουν, πρέπει να δημιουργηθεί ένα υγιές περιβάλλον. Να πειστεί ο κόσμος ότι όσοι και όσες παρεκτρέπονται θα βγαίνουν οριστικά «εκτός κάδρου».

Γιατί τιμωρία δεν είναι το να μην είναι κάποιος ξανά υποψήφιος. Τιμωρία είναι να πληρώνει ο καθένας γι’ αυτά που έχει κάνει.

Όχι επειδή είμαστε ανθρωποφάγοι. Αλλά επειδή η διαφθορά είναι πια τόσο εκτεταμένη που βρισκόμαστε στα όρια της χρεοκοπίας.

Άρα, αν όντως τα κόμματα θέλουν να λύσουν το πρόβλημα, ας πάψουν να ασχολούνται με τον Χτιστοφοράκο (που δεν θα έρθει) κι ας αναζητήσουν τον ..."Γκρούεζα" (που είν' εδώ) και τις αιτίες που τον δημιουργούν!

[Το σκίτσο είναι του ΚΥΡ από ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/7/09]

Πρόωρες εκλογές 2009

2009-09-03T16:54:00.003+03:00

Δυο μόλις χρόνια μετά τον Σεπτέμβριο του 2007, ο πρωθυπουργός προκήρυξε χθες πρόωρες εθνικές εκλογές.

Γιατί πάλι εκλογές;

Οι αιτίες κι οι αφορμές διαφέρουν, όπως πάντα. Ουσιαστικά όμως η κλεψύδρα της σημερινής κυβέρνησης άρχισε να αδειάζει τάχιστα αμέσως μετά την οριακή της κοινοβουλευτική νίκη τον Σεπτέμβρη του ‘07.

Με 152 βουλευτές και μερικές προσθαφαιρέσεις στην πορεία, κατέληξε σήμερα να έχει μια οριακή πλειοψηφία 150 βουλευτών, συν τον Παυλίδη.

Ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να πάει σε πρόωρες εκλογές και επικαλέστηκε 3 στόχους:

Α) Τον «πόλεμο» κατά της φοροδιαφυγής, Β) το «νοικοκύρεμα» του κράτους και Γ) την «επιτάχυνση» των διαρθρωτικών αλλαγών.

Τι εννοεί άραγε; Μήπως από τον πολύ εθισμό στην αντιπολιτευτική ρητορεία άρχισε να αντιπολιτεύεται και τον ίδιο του τον εαυτό;

Τώρα ανακάλυψε ότι υπάρχει φοροδιαφυγή στην Ελλάδα; Όταν καταργούσε το ΣΔΟΕ, πίστευε ότι δεν υπήρχε φοροδιαφυγή;

Είναι «νοικοκύρεμα» του κράτους η κατάργηση του ΑΣΕΠ; Είναι «νοικοκύρεμα» η αύξηση των κρατικών δαπανών για να αμειφθούν οι εκατοντάδες χρυσοπληρωμένοι σύμβουλοι που διόρισε σε επιτροπές και υποεπιτροπές;

Και πόσες ακόμα διαρθρωτικές αλλαγές θέλει να κάνει; Πούλησαν την Ολυμπιακή, πούλησαν τον ΟΤΕ, όλα τα λιμάνια, ακόμα και τα κτίρια των υπουργείων! Τι άλλο υπάρχει να πουλήσουν;

Τα όμορφα λόγια υπνωτίζουν επί μακρόν, αλλά η αναντιστοιχία λόγων και έργων αφυπνίζει τον κόσμο απότομα!

Αλήθεια, μετά από 5,5 χρόνια στη διακυβέρνηση του τόπου, τι είναι εκείνο που θα θυμάται κανείς ως προσφορά στον τόπο από την απερχόμενη κυβέρνηση; Ποια είναι τα θετικά της διακυβέρνησής τους για τη χώρα;

Ο κύριος Καραμανλής αποχωρεί οικειοθελώς (παγκόσμια πρωτοτυπία!), αλλά δεν αφήνει πίσω του καμία απολύτως παρακαταθήκη. Εκτός από ορισμένες επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις και μιαν ατέρμονη κριτική «στο χθες».

Δυστυχώς, σε κανέναν τομέα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η χώρα έκανε βήματα προόδου αυτά τα 5,5 χρόνια:

Το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας δεν έχει ισχυρές βάσεις και σαφείς στόχους. Τα εργασιακά δικαιώματα απαξιώνονται. Το περιβάλλον υποβαθμίζεται διαρκώς, με την ανοχή και τις ευλογίες του κράτους.

Ούτε η Παιδεία, ούτε η Υγεία βελτιώθηκαν. Η Δημόσια Ασφάλεια χειροτέρεψε. Οι Τούρκοι κάνουν πάρτυ παραβιάσεων. Η διένεξη με τη FYROM διαιωνίζεται και το χάσμα μεγαλώνει. Οι αγωγοί φυσικού αερίου με τη Ρωσία υπογράφηκαν, αλλά η κατασκευή δεν προχώρησε...

Εσκεμμένα δεν υπάρχει καμία αναφορά στα σκάνδαλα. Θα μπορούσε κανείς να πει πολλά γι’ αυτά. Η σημασία τους είναι μεγάλη, γιατί χάθηκαν χρήματα Ελλήνων πολιτών.

Σε προεκλογική περίοδο όμως, η επίκληση των σκανδάλων του χθες είναι το λίπασμα για τα σκάνδαλα του αύριο. Λειτουργεί ως άλλοθι για τους επόμενους («και οι προηγούμενοι έκλεβαν, άρα μη μιλάτε»), ενώ δημιουργεί και προσδοκίες στους εκάστοτε ημέτερους («τώρα έρχεται η σειρά μας»).

Η 5η Οκτωβρίου 2009 θα είναι ούτως ή άλλως μια δύσκολη μέρα. Μόνη ελπίδα είναι τώρα να δώσουν αυτές οι εκλογές μια νέα ισορροπία στο θνησιγενές σημερινό πολιτικό τοπίο. Να γίνουν η αφετηρία για μια νέα πορεία, με σαφείς και μετρήσιμους στόχους.

Να απαντηθούν προεκλογικά ορισμένα ερωτήματα: «Τι είναι σήμερα δημόσιο συμφέρον;». «Ποιος θα είναι ο ρόλος του κράτους μετά την κρίση;»

Και να αναδειχθούν πρόσωπα που, χωρίς βαρίδια απ' το παρελθόν, θα δράσουν συντεταγμένα, με πολιτικά χαρακτηριστικά και υπό καθεστώς πλήρους και διαρκούς ελέγχου.

Η αντοχή του κόσμου στην εναλλαγή εξουσιομανών προσώπων έχει πια εξαντληθεί. Άρα, λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά!

[Η φωτογραφία τραβήχτηκε μετά τις περσινές πυρκαγιές στο Ρέθυμνο.]

Με το ίδιο μακό

2009-08-31T18:41:00.006+03:00

Αποχαιρετώντας τον φετινό Αύγουστο, αισθανόμαστε ένα συναίσθημα παραμνησίας (ελληνιστί: Déjà vu):

Ζούμε πάλι τον Αύγουστο του 2007: ξανακαήκαμε, ξαναπήγαμε σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και ξαναμιλάμε για εκλογές. Με το ίδιο μακό και με κέφι κακό.

Παρόλο μάλιστα που το 2007 χάσαμε ανθρώπους και Εθνικούς Δρυμούς, τίποτα απολύτως δεν άλλαξε. Γιατί;

Γιατί η εθνική καταστροφή του 2007 αποδόθηκε στον ...άνεμο και σε αόρατους εχθρούς. Καμία αυτοκριτική από όσους είχαν τότε την ευθύνη αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων.

Άρα, αφού δεν έκαναν τίποτα λάθος, πείστηκαν (και έπεισαν) ότι δεν είχαν κάτι να διορθώσουν!

Μοιραία λοιπόν ήρθε κι η φετινή λαίλαπα. Που έκαψε μέσα σε 3 ημέρες εντός Αττικής έκταση δάσους ίση με την αθροιστική έκταση της Μήλου και της Σαντορίνης...

Πάλι καμία αυτοκριτική. Πάλι η μπάλα στην εξέδρα. Μόνη διαφορά είναι ότι σήμερα δεν έφταιγε ο άνεμος, έφταιγαν ...τα πεύκα!

Μας είπαν μάλιστα ότι ο υπουργός δεν έχει καμία απολύτως ευθύνη, γιατί έδωσε εντολή να σβήσει η φωτιά! Άρα φταίει η Πυροσβεστική.

Μα όποιος από μας κι αν ήταν υπουργός, αυτήν την εντολή θα έδινε! Όμως οι φωτιές δε σβήνουν με εντολές...

Το θέμα δηλαδή δεν είναι τι εντολές δίνει ο εκάστοτε υπουργός, αλλά τι δομές έχει φτιάξει η εκάστοτε κυβέρνηση για να υλοποιούνται οι εντολές. Τι σχέδια έχει εκπονήσει για να αντιμετωπίζονται οι φωτιές.

Τι μέτρα παίρνει απέναντι σε αυτούς που καταπατούν ή θέλουν να καταπατήσουν το δάσος. Πώς χωροθετεί τις χρήσεις γης. Πώς ενισχύει την πρόληψη, αλλά και την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Τι κάνει αφού σβήσουν οι φωτιές για να αναγεννηθεί το καμένο δάσος.

Διαβάσαμε π.χ. στο χθεσινό Πρώτο Θέμα ότι την πενταετία 2000-2005 υπήρχε ένα σχέδιο 700 σελίδων που αντιμετώπιζε με κάθε λεπτομέρεια τον κίνδυνο πυρκαγιάς εντός Αττικής. Αυτό το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, χωρίς αντικατάσταση ή επικαιροποίηση. Γιατί;

Άρα και αύριο να ξεσπάσει πάλι νέα φωτιά είναι βέβαιο πως απολύτως τίποτα δεν θα έχει αλλάξει στον σχεδιασμό αντιμετώπισης πυρκαγιών. Πάλι θα καούμε και πάλι δε θα φταίει κανείς...

Αφού δεχόμαστε μάλιστα τόσο εύκολα τις φτηνές δικαιολογίες, αύριο θα μας πουν ότι φταίει το κλίμα της Ελλάδας και θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι είναι στραβός ο γιαλός...

Κανείς δε μέμφεται τους σημερινούς υπουργούς επειδή αδυνατούν να σβήσουν μια φωτιά την ώρα που έχει 7 μποφόρ. Αλλά και κανείς δεν μπορεί να ανεχθεί άλλο την αδυναμία τους να μάθουν απ' τα λάθη τους.

Το να αποδίδουν μάλιστα όλες τις ευθύνες στους υπηρεσιακούς παράγοντες που οι ίδιοι επέλεξαν (με ποια κριτήρια άραγε;) δείχνει ακόμα μεγαλύτερη ευθυνοφοβία και μικροψυχία.

Η κριτική κι η αυτοκριτική δηλαδή δεν έχουν τη σκοπιμότητα της ταπείνωσης. Η επισήμανση λαθών και παραλείψεων δείχνουν τι πρέπει να αλλάξει. Η έννοια του feedback είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, ώστε να βελτιώνονται τα συστήματα.

Αρκεί βέβαια να υπάρχουν συστήματα, σχέδια και πολιτική βούληση. Γιατί σήμερα αυτά απουσιάζουν. Κι αυτό είναι το πιο δυσοίωνο.

Υ.Γ.1: Πριν ακόμα σβήσει η φωτιά, δόθηκε το πράσινο φως για τη συνέχιση των εργασιών του ΧΥΤΑ στο Γραμματικό! Ε, βέβαια: τα σκουπίδια μέσα στο πράσινο είναι υποβάθμιση, ενώ μέσα στο καμένο τοπίο είναι αναβάθμιση...

Υπάρχει πάντως κι ο αντίλογος, εδώ! Κάποιοι κάτοικοι, λέει, απειλούσαν τον εργολάβο ότι «θα τον κάψουν»...

Υ.Γ.2: Ανακοινώθηκε πριν μερικές μέρες από τον υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. ότι θα επιδοτείται με 1.000 ευρώ από τα έδοδα των τελών κυκλοφορίας η αγορά νέου αυτοκινήτου, για όσους αποσύρουν το παλιό τους όχημα.

Αντί να γίνει αυτό, γιατί δεν επιδοτούν από τα έσοδα των τελών κυκλοφορίας τα Δασικά Φυτώρια της χώρας, ώστε να καλλιεργήσουν δέντρα προς δεντοφύτευση;

Κάθε αυτοκίνητο που επιδοτείται ισοδυναμεί με 250 περίπου μικρά δέντρα. Αν επιδοτηθούν 8.000 λιγότερα νέα αυτοκίνητα που θα γεμίσουν την πόλη, θα αγοραστούν τα 2.000.000 δέντρα που κάηκαν!

Φταίνε τα πεύκα ή το προτεινόμενο Ρυθμιστικό Σχέδιο;

2009-08-26T18:10:00.006+03:00

Τον Απρίλιο του 2009 δόθηκε στη δημοσιότητα από τον υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Γιώργο Σουφλιά το Σχέδιο Νόμου για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής.

Άραγε πώς φανταζόταν το ΥΠΕΧΩΔΕ πριν 4 μήνες τα 212.000 στρέμματα δάσους που είναι σήμερα καμένα;

Στο Άρθρο 9 («Γενικές Κατευθύνσεις για την Ανάπτυξη των Χωρικών Ενοτήτων»), παράγραφος 2, περιγράφεται το «όραμα» για την Ανατολική Αττική και τα Μεσόγεια: «Βασική πύλη εισόδου από αέρος. Έμφαση στην προώθηση υψηλού επιπέδου οικονομικών και κοινωνικών λειτουργιών, με παράλληλη διασφάλιση του περιβάλλοντος χώρου.»

Στο Άρθρο 9, παράγραφος 4, περιγράφεται το «όραμα» για τη Βόρεια Αττική:
«Αποκτά ρόλο φυσικού αποθέματος της Αθήνας, γι’ αυτό και λαμβάνονται ισχυρά μέτρα προστασίας των φυσικών, παράκτιων και εκτός σχεδίου περιοχών.»

Ειδικά για τη Βόρεια Αττική (σελ. 18) προβλέπονται τα εξής:
«Διαδικασίες περαιτέρω ανάπτυξης, ήπιας και υπό έλεγχο, για την αποφόρτιση του Λεκανοπεδίου, θα έχουν ως αποδέκτες τους υφιστάµενους οικισµούς πρώτης και δεύτερης κατοικίας και μικρό αριθµό νέων οργανωµένων περιοχών επιχειρηµατικών δραστηριοτήτων.»

Η περαιτέρω αυτή «ήπια» ανάπτυξη, με «μικρό» αριθμό νέων οργανωμένων περιοχών, περιγράφεται αναλυτικότερα στο Κεφάλαιο Δ’ («Οικιστική Ανάπτυξη, Πολεοδοµική Οργάνωση και Διαχείριση του Αστικού και Εξωαστικού Χώρου»), Άρθρο 13 («Οικιστική Ανάπτυξη και Πολεοδοµική Αναµόρφωση»), τμήμα Ι, εδάφιο δ όπου αναφέρονται τα εξής:

«Νέα ιδιωτικά προγράµµατα οικιστικών αναπτύξεων (σε περιοχές όπου προβλέπονται επεκτάσεις) µπορούν να γίνουν για λόγους προώθησης καινοτοµικών µορφών οργανωµένης πολεοδόµησης και στέγασης*, που θα οδηγούν σε υψηλού επιπέδου αστικό περιβάλλον και/ή θα χρησιµοποιούν προχωρηµένες τεχνολογίες περιβάλλοντος και θα συνδέονται και µε την ανάπτυξη υποδοχέων νέων δραστηριοτήτων αιχµής. Αναπτύξεις αυτού του τύπου θα έχουν πιλοτικό χαρακτήρα και µπορούν να γίνουν σε µικρό αριθµό. Η εξειδίκευση των όρων για τη δηµιουργία τέτοιων οικισµών θα γίνει µε Απόφαση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ.

* ΠΕΡΠΟ ή άλλη µορφή οργανωµένης δόµησης ή πολεοδόµησης, µε χρήση πρώτης ή δεύτερης κατοικίας. Η έκφραση «οργανωµένη πολεοδόµηση» παραπέµπει στη δηµιουργία ολοκληρωµένου πολεοδοµικού περιβάλλοντος µε πλήρεις υποδοµές που θα καλύπτει µια περιοχή, ενώ η δόµηση θα γίνεται αυτοτελώς ανά οικόπεδο.»

Λίγο αργότερα, τέλη Μαΐου 2009, δημοσιεύονται εδώ πίνακες με εκτάσεις συνολικού εμβαδού 150.000 στρεμμάτων που εντάσσονται στο σχέδιο πόλης σε 26 περιοχές στην Ανατολική Αττική!

Δηλαδή το παζλ έχει τα εξής κομμάτια:

Τον Απρίλιο του 2009, το ΥΠΕΧΩΔΕ ορίζει τις διαδικασίες με τις οποίες θα χτιστούν σπίτια σε υφιστάμενους και ΝΕΟΥΣ οικισμούς στη Βόρεια Αττική. Μιλάει γενικά κι αόριστα για «ήπια» ανάπτυξη και «μικρό» αριθμό νέων περιοχών. Χωρίς καμία ποσοτική αποσαφήνιση.

Μα το χειρότερο είναι ότι προβλέπει την παράκαμψη της υφιστάμενης πολεοδομικής νομοθεσίας για τα «νέα ιδιωτικά προγράμματα οικιστικών αναπτύξεων». Θα αρκεί μια απόφαση του υπουργού ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. για να δοθούν οι όροι δόμησης στις εν λόγω περιοχές!

Αμέσως μετά, αφήνει να διαρρεύσουν ποιες περιοχές θα ενταχθούν στο σχέδιο πόλης στην ευρύτερη περιοχή.

Η συνέχεια είναι γνωστή: μόλις 4 μήνες αργότερα ξεσπάει πυρκαγιά στο Μαύρο Βουνό του Γραμματικού.

Η προκλητική ολιγωρία το πρωί του Σαββάτου (παρόλο που είχαν γίνει αναγνωριστικές πτήσεις ελικοπτέρων και ήξεραν ότι θα έπνεαν ισχυροί άνεμοι εκείνη την ημέρα) αφήνει τη φωτιά να περάσει εύκολα στον Μαραθώνα και στην υπόλοιπη Ανατολική Αττική. Τα λάθη του 2007 δεν έγιναν ποτέ μάθημα.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν σήμερα:

Ποιος άνοιξε την όρεξη στους εμπρηστές που έκαψαν σε 3 μέρες 212.000 στρέμματα δάσους στην Αττική; Φταίνε μήπως τα ...πεύκα, όπως δήλωσε ο ανεκδιήγητος κυβερνητικός εκπρόσωπος;

Ή μήπως φταίνε οι πολιτικές που προωθήθηκαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ τους τελευταίους 4 μήνες σε σχέση με τη μελλοντική ανοικοδόμηση στη Βορειοανατολική Αττική;

(Και μια μικρή ιστορία με μεγάλο ενδιαφέρον:
Στην περιοχή του Γραμματικού όπου ξέσπασε η πυρκαγιά είχε σχεδιαστεί να γίνει ΧΥΤΑ. Φέτος το καλοκαίρι όμως είχαμε εκεί διαρκείς ταραχές κατοίκων και αστυνομίας (δείτε εδώ και εδώ).

Αρχές Ιουλίου μάλιστα είχε ξεσπάσει πυρκαγιά στην ίδια θέση, μετά από επεισόδια κατοίκων και αστυνομίας!

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ειρηνοδικείο Μαραθώνα είχε αποφασίσει το «πάγωμα» των εργασιών για τον ΧΥΤΑ έως τις 18 Αυγούστου 2009.

Τρεις ημέρες μετά ξέσπασε η πυρκαγιά...)

Μην τον ρωτάς τον ουρανό...

2009-08-22T14:42:00.004+03:00

Ο αττικός ουρανός είχε σήμερα δυο όψεις.

Αυτήν:

Αλλά και αυτήν:

Όχι, δεν έγινε ξαφνικά η Πεντέλη ηφαίστειο...

Απλώς, μετά τις εγκληματικές πυρκαγιές του 2007 που έκαψαν ζωντανούς 85 συνανθρώπους μας και τις πυρκαγιές που κάθε χρόνο καίνε το λίγο πράσινο που μας έχει απομείνει σε όλη τη χώρα, ήρθε η ώρα πάλι φέτος να μιλήσει ο «στρατηγός άνεμος»...

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Πώς χάνουμε άραγε κάθε χρόνο και το δέντρο και το δάσος;

Το ζήτημα δεν είναι απλό και άρα δεν έχει μονολεκτική απάντηση. Κάποια πράγματα τα συζητήσαμε πέρσι.

Τίποτα δεν άλλαξε. Γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει η πολιτική βούληση, ώστε να κοπεί ο βήχας στους επίδοξους καταπατητές και εμπρηστές.

Ο αυριανός εμπρησμός πυροδοτείται την ώρα ακριβώς που σβήνει η τελευταία φλόγα της σημερινής φωτιάς!

Ο αυριανός εμπρηστής ενθαρρύνεται την ώρα που κανείς δεν προφυλάσσει τις σημερινές καμένες εκτάσεις!

Την ώρα που κανείς δεν αποφασίζει π.χ. αεροφωτογράφηση των καμένων εκτάσεων με ταυτόχρονη νομοθέτηση απαγόρευσης ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ δόμησης εντός αυτής ες αεί!

(Το «παντός είδους» περιλαμβάνει τον στρατό, την εκκλησία και κάθε είδους ιδιωτική δόμηση.)

Θέλετε να σταματήσετε τους εμπρησμούς κύριοι; Αποδείξτε το! Η λύση είναι πολύ απλή.

Δεν θέλετε; Τουλάχιστον μη χύνετε κροκοδείλια δάκρυα. Θα λερώσετε τα καλοσιδερωμένα σακάκια σας...

Αν η απαγόρευση δόμησης σε καμένες εκτάσεις εφαρμοζόταν στην πράξη, όλοι θα το έπαιρναν το μήνυμα.

Αν αυτό συνοδευόταν από ουσιαστικά μέτρα ενίσχυσης της αποκέντρωσης, θα μειωνόταν η ασφυκτική ζήτηση γης στην Αττική.

Αν κάποτε οριοθετούσαμε την έννοια της «συμπαγούς πόλης» με οικιστικές εστίες-δορυφόρους και επαρκή συγκοινωνιακή κάλυψή τους με το κέντρο, τα πράγματα θα πλησίαζαν το ιδανικό.

Με τα «αν» όμως δε λύνεται το πρόβλημα. Το πρόβλημα λύνεται μόνο με την ανατροπή των πολιτικών προτεραιοτήτων που εδώ και δεκαετίες μας έχουν σε ομηρία.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς που παίζουν αυτό το παιχνίδι. Αφορά και όλους εμάς που το επιβραβεύουμε, το ζητάμε και το εξατομικεύουμε. Που έχουμε πειστεί πως "δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, άρα ας κερδίσουμε κάτι τουλάχιστον"...

Μόνο αν γίνει κεντρική κυβερνητική επιλογή στη χώρα η διασφάλιση του περιβάλλοντος, θα αρχίσουμε να μιμούστε θετικά πρότυπα.

Μέχρι τότε το σβήσιμο των πυρκαγιών θα συνοδεύεται από πύρινες δηλώσεις και άσφαιρες δράσεις!

Βότσαλα

2009-08-20T16:50:00.006+03:00

Οι ανθρώπινες σχέσεις δημιουργούνται όπως τα βότσαλα!

Πώς όμως δημιουργούνται τα βότσαλα;

Στην αρχή βρίσκονται σκόρπια στην παραλία. Το ένα δίπλα στ’ άλλο. Δίπλα-δίπλα, αλλά χώρια. Όπως ακριβώς κι οι άνθρωποι.

Έρχεται το κύμα και τα μπερδεύει. Τους αλλάζει θέση. Τα ανακατεύει... Μέχρι να τα ενώσει!

Ναι, το κύμα με τα φερτά υλικά και τα άλατα του θαλασσινού νερού ενώνει τα βότσαλα. Δημιουργεί αρχικά μικρές ακανόνιστες μάζες με πολλά μικρά βότσαλα. Και πολλά κενά ανάμεσά τους.

Οι δεσμοί είναι χαλαροί στην αρχή. Το αρχικό μόρφωμα σπάει εύκολα, αν κάποιος το θελήσει. Αλλά έχει ήδη φανεί η τάση, έχει γίνει η πρώτη χειροπιαστή μάζα. Και σιγά-σιγά τα κύματα γεμίζουν τα κενά. Δημιουργούν πιο συμπαγείς μάζες.

Και μετά, τα κύματα πάλι, αρχίζουν να σμιλεύουν το αρχικό συνοθύλευμα. Αρχίζουν να ομαλοποιούν τα εξογκώματα.

Δημιουργούν έτσι μεγαλύτερα βότσαλα, ακανόνιστα. Με συνοχή και λεία επιφάνεια. Αλλά και με εμφανή τα σημάδια της συγκολλητικής ουσίας.

Έτσι είναι κι οι ανθρώπινες σχέσεις. Οι δυσκολίες κι οι κοινές επιδιώξεις μας ενώνουν κάποια στιγμή με ορισμένους ανθρώπους.

Η αρχική σύμπλευση δημιουργεί την αρχική μαγιά. Κι η μαγιά δημιουργεί συνοχή. Που όσο χτυπιέται, τόσο δυναμώνει!

Οι αντιθέσεις αμβλύνονται, ομογενοποιούνται. Η ουσία που κάποτε μας συνέδεσε είναι πια κομμάτι του εαυτού μας.

Ναι, στην αρχή ίσως να βρεθήκαμε τυχαία. Μα τώρα βαδίζουμε μαζί επειδή κάτι μας έδεσε!

Λουτρό

2009-08-17T22:33:00.005+03:00

Λατρεμένο μέρος η Νότια Κρήτη. Αναζωογονεί και δίνει δύναμη. Λυτρώνει τον επισκέπτη της, όπως καθετί δυσπρόσιτο. Δίνει την ικανοποίηση της ανακάλυψης, όπως καθετί άγριο κι ανεξερεύνητο.

Έχοντας στην πλάτη σου όλη την υπόλοιπη Ελλάδα κι όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, αγναντεύεις το Λιβυκό Πέλαγος και ξεχνιέσαι. Αλλά δεν ξεχνάς. Απλώς αδειάζεις το μυαλό σου από το περιττό.

Εκεί στο Νότο υπάρχει ένας μικρός οικισμός, σ’ έναν κολπίσκο λίγο μετά τη Χώρα Σφακίων. Αμφιθεατρικά χτισμένος ώστε να βλέπεις τη θάλασσα από κάθε του σημείο.

Είναι ένα μέρος χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς μηχανές, χωρίς δρόμους! Μόνο ένας μικρός παραλιακός διάδρομος υπάρχει, ίσα για να περπατάνε οι άνθρωποι.

Είναι ένα μέρος όπου δεν πιάνουν καν τα κινητά! Και κανένας δρόμος δεν το συνδέει με το υπόλοιπο νησί. Μοναδικός τρόπος επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο είναι το πλοίο από τη Χώρα Σφακίων.

Αυτόν τον τόπο με την άγρια ομορφιά και την ιδιαίτερη φυσική οχύρωση επέλεξαν στις 15 Απριλίου 1821 οι Σφακιανοί για να ξεκινήσουν την Επανάσταση στην Κρήτη.

Αυτόν τον τόπο, τον τόσο απόλυτα απομονωμένο (αλλά και τον τόσο γεμάτο με κόσμο πια), αξιώθηκα κι εγώ φέτος να επισκεφτώ με πολύ καλή παρέα.

Το Λουτρό το είχα δει πριν 15 χρόνια από το πλοίο που μας μετέφερε απ' την Αγιά Ρουμέλη στα Σφακιά, όταν περάσαμε το Φαράγγι της Σαμαριάς. Φέτος περάσαμε εκεί μερικές μέρες αληθινής ξεκούρασης.

Μακάρι να μη φτιάξουν ποτέ δρόμο που να πηγαίνει απευθείας στο Λουτρό. Να μη χτιστούν άλλα καταλύματα εκεί. Να μη γεμίσει βίλες με πισίνες.

Να μη βάλουν ποτέ κεραίες για να πιάνει το κινητό. Να παραμείνει το 0,2% της πληθυσμιακής κάλυψης που δεν καλύπτουν τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας!

Αυτός ο τόπος είναι δωρικού ρυθμού! Ας παραμείνει έτσι.

Update: Βάζω μερικές ακόμα φωτογραφίες και δυο σχετικά links:

Όλες οι φωτογραφίες είναι δικές μου, εκτός φυσικά απ' την τελευταία που είναι από το Google Earth (από ύψος 676 Km).

Διαβάστε και δείτε φωτογραφίες για το Λουτρό στην Ενεσούλα.

Επίσης: Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Βραβεία, Αναγνώστες και "Bloggers ενωμένοι" στη νέα Αγορά

2009-08-06T19:15:00.005+03:00

Εδώ και καιρό έχω δεχτεί δυο βραβεία από δυο αξιαγάπητους bloggers:

Η συντοπίτισσα και συνάδελφος Φωτεινή μου έδωσε το "Ένα Αγαπημένο Blog" (One Lovely Blog). Την ευχαριστώ πολύ γι' αυτό. Ελπίζω σύντομα να πιούμε μια ρακή κι από κοντά!

Ο @φίλος Αντώνης μου έδωσε το "I love your blog". Τον ευχαριστώ επίσης ιδιαίτερα! Γι' αυτόν η πρόσκληση για ρακή περιλαμβάνει και τον γιο του, ώστε να μαθαίνει σιγά-σιγά!

Κανονικά τώρα θα έπρεπε να επιλέξω 15+ blogs για να δώσω κι εγώ αυτό το βραβείο. Δυστυχώς όμως, μου είναι αδύνατον να ξεχωρίσω κάποιους από τους 100άδες bloggers που επικοινωνούμε, όπως είχα πει και παλιότερα.

Λυπάμαι πολύ που σπάω πάλι την αλυσίδα. Χαίρομαι όμως πάρα πολύ που διαβάζω πλέον τόσα πολλά blogs και νιώθω ότι καθημερινά η blogόσφαιρα αποκτάει όλο και μεγαλύτερη δυναμική.

Πρόσφατα μάλιστα δημιουργήθηκε, από bloggers που εκτιμώ πολύ, ένα blog με τίτλο "Bloggers ενωμένοι, ποτέ νικημένοι!!". Με χαρά έγινα κι εγώ μέλος. Επειδή πιστεύω ότι ο τίτλος τα λέει όλα.

Ένα κλαδί μόνο του σπάει πολύ εύκολα. Πολλά κλαδιά μαζί όμως όχι! Γι' αυτό ας γίνουμε κι άλλοι μέλη σ' αυτήν την πρωτοβουλία. Γιατί από 'δώ και πέρα, όλο και περισσότερο θα δαιμονοποιείται η blogόσφαιρα. (Το γιατί περιγράφεται πολύ καλά εδώ.)

Πρόσφατα έκλεισε το blog του Ασημώνη. Σήμερα έκλεισε και το troktiko. Ακόμα κι ο ikor έχει δεχτεί report κι έχει κλείσει για 20 μέρες, στις αρχές του 2009! Ποτέ δεν ξέρετε πότε θα έρθει η σειρά του δικού σας blog.

Όσο όμως η blogόσφαιρα αποκτάει χαρακτηριστικά κοινότητας, τόσο πιο ισχυρή θα γίνεται. Όχι για να γίνει μοχλός εκβιασμών. Αλλά για να γίνει πεδίο ουσιαστικής, αδογμάτιστης και καλοπροαίρετης κουβέντας.

Τηρουμένων των αναλογιών μάλιστα, πιστεύω πως η blogόσφαιρα γρήγορα θα εξελιχθεί στο σύγχρονο ανάλογο της αρχαιοελληνικής Αγοράς.

Και σήμερα που η έμμεση δημοκρατία μας παράγει αρκετούς ανθρώπους με "χαλαρές" συνειδήσεις και ισχυρές εξαρτήσεις, αυτό το αντίβαρο είναι απαραίτητο όσο ποτέ!

Υ.Γ.: Προσθέτω κι εγώ το gadget "Αναγνώστες". Για να μπορώ να παρακολουθώ τα πολλά blogs που διαβάζω ακόμα πιο εύκολα. Όποιος/όποια ενδιαφέρεται, μπορεί να με "παρακολουθεί" κι εμένα :-)

"Επιχειρηματικότητα"

2009-08-04T15:50:00.004+03:00

Αν ψάξεις μέσω μιας μηχανής αναζήτησης για τη λέξη «επιχειρηματικότητα» θα βρεις περίπου 360.000 καταχωρήσεις. Προγράμματα, ενισχύσεις, όμορφες δηλώσεις, βαρύγδουποι τίτλοι...

Άραγε αυτά είναι που κυρίως λείπουν; Η χρηματοδότηση; Τα προγράμματα; Οι δηλώσεις; Πριν απ’ αυτά δεν υπάρχει τίποτα;

Ένας νέος άνθρωπος που θέλει σήμερα να ξεκινήσει μόνος του μια δουλειά πρέπει να περάσει από έναν γραφειοκρατικό κυκεώνα. Για να μην πλατιάσουμε, ας πάρουμε το παράδειγμα των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος (ψητοπωλείο, οβελιστήριο κλπ.).

Για να εκδοθεί μια άδεια λειτουργίας ενός καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος χρειάζονται σήμερα περίπου 30 διαφορετικές εγκρίσεις από 6 διαφορετικές δημόσιες υπηρεσίες!

(Το «περίπου» το έγραψα επειδή κάθε δήμος έχει τη δική του λίστα με τα απαιτούμενα δικαιολογητικά! Άλλα θέλει ο ένας, άλλα ο άλλος!)

Σε κάθε περίπτωση πάντως, όποιος/όποια θελήσει να λειτουργήσει ένα κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος πρέπει απαραιτήτως να περάσει από: 1) Δήμο, 2) Νομαρχία, 3) Εφορία, 4) Πυροσβεστική, 5) Πρωτοδικείο και 6) Πολεοδομία.

Οι διαδικασίες είναι παράλληλες κι αλληλένδετες. Κάνεις πρώτα αίτηση να βρεθούν τα σχέδια κι αν είσαι τυχερός τα βρίσκουν στο αρχείο και συνεχίζεις. Φεύγεις απ’ τη μια υπηρεσία και πας στην άλλη. Σου κάνουν παρατηρήσεις κι επιστρέφεις στην προηγούμενη.

Ο χρόνος που χρειάζεται όλη αυτή η διαδικασία είναι απροσδιόριστος. Τίποτα δεν αναζητείται απ’ τις δημόσιες υπηρεσίες αυτεπαγγέλτως!

(Ακόμα κι ο Δήμος Αθηναίων που αναζητάει μόνος του το καταστατικό της εταιρίας απ’ το Πρωτοδικείο, δεν μπαίνει στον κόπο να βρει τα σχέδια αρχείου απ’ την οικεία του Πολεοδομία.)

Ρωτάει λοιπόν ο καλοπροαίρετος πολίτης που θέλει να ξεκινήσει μια δουλειά: είναι δυνατόν να περιμένουμε τόσο χρόνο; Είναι δυνατόν να μη δουλεύουμε μέχρι να συντονιστεί όλος αυτός ο βραδυκίνητος συνδυασμός υπηρεσιών;

Όσες επιδοτήσεις κι αν δώσουνε, όσα προγράμματα κι αν φτιάξουν, όσα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης κι αν περάσουν απ’ αυτόν τον τόπο τίποτα δε θ’ αλλάξει ουσιαστικά. Αν πρώτα δεν ασχοληθούν σοβαρά με την απλούστευση των απαιτούμενων διαδικασιών.

Στο συγκεκριμένο θέμα π.χ., θα μπορούσε να υπάρχει ΕΝΑ (1) γραφείο (π.χ. το ΚΕΠ) που θα υποδέχεται τις αιτήσεις των ενδιαφερομένων.

Το γραφείο αυτό θα ανελάμβανε να διακινεί αυτεπαγγέλτως τον φάκελο στις εμπλεκόμενες υπηρεσίες και να ενημερώνει τον ενδιαφερόμενο για τυχόν παρατηρήσεις. Έγγραφα που έχουν εκδοθεί από δημόσιες αρχές και υπάρχουν στα αντίστοιχα αρχεία θα διακινούνταν εσωτερικά. Ενώ θα υπήρχε και ανώτατο χρονικό όριο 20 ημερών για να διεκπεραιωθεί όλη η διαδικασία.

Ας μη συνεχίσουμε άλλο να περιγράφουμε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Άλλωστε νομίζω ότι οι περισσότεροι βολεύονται με τη σημερινή πραγματικότητα, καθώς αποτελεί εμπόδιο εισόδου στην αγορά εργασίας και διαιωνίζει το σημερινό status quo.

Γι' αυτό τη λέξη «επιχειρηματικότητα» την έχουμε παρεξηγήσει. Δεν τη συνδέουμε πια με έξυπνες ιδέες, με καινοτομία, με μια οικογενειακή ή ατομική επιχείρηση.

Κάποιοι βαυκαλίζονται ότι την υπηρετούν μοιράζοντας (αδιαφανώς) τα κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια. Άλλοι πάλι ξέρουν ότι επιχειρηματικότητα χωρίς «προσβάσεις» και «γνωριμίες» δεν υπάρχει.

Και στη μέση; Στη μέση βρίσκονται όσοι θέλουν να είναι νόμιμοι. Όσοι περιμένουν στην ουρά, σπαταλώντας χρόνο και χρήμα. Σπαταλώντας όμως στο τέλος και την υπομονή τους!

[Φώτο: από εδώ]

Νέοι δρόμοι "πράσινης" σκέψης

2009-08-01T20:40:00.004+03:00

Την ώρα που το ελληνικό κράτος αυξάνει τα τέλη κυκλοφορίας για να επιδοτήσει την αγορά νέων αυτοκινήτων, κάπου αλλού σκέφτονται πώς θα ωφεληθούν όλοι απ’ την κυκλοφορία των οχημάτων.

Την ώρα που εμείς ψάχνουμε τρόπους για να γεμίσουμε τους δρόμους μας με όσο το δυνατόν περισσότερα αυτοκίνητα, κάπου αλλού αναζητούν τρόπους για να αξιοποιήσουν τους δρόμους προς παραγωγή ενέργειας!

Εντάξει, οι Γερμανοί κι οι Γάλλοι (ως επί το πλείστον) είναι αυτοί που συνεισφέρουν στην κατασκευή των ελληνικών δρόμων μέσω των κονδυλίων της Ε.Ε. Αναμένουν φυσικά μετά αυξημένες πωλήσεις οχημάτων για να στηρίξουν την αυτοκινητοβιομηχανία τους.

Αλλά υπάρχουν κι άλλοι τρόποι σκέψης σήμερα. Ας πάρουμε για παράδειγμα την κατασκευή δρόμων:

Οι δρόμοι έχουν το εξής χαρακτηριστικό: καταλαμβάνουν μεγάλη επιφάνεια και είναι αρκετά μεγάλοι σε μήκος. Το υπέδαφος όμως δεν αξιοποιείται καθόλου. Επιπλέον, η κυκλοφορία οχημάτων επί αυτών προκαλεί όχληση σε όσους μένουν σε γειτνιάζουσες περιοχές.

Διαβάζω λοιπόν εδώ ότι στο Όρεγκον σχεδιάζουν να τοποθετήσουν φωτοβολταϊκά στοιχεία κατά μήκους των δρόμων τους, για να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια!

Διαβάζω εδώ ότι στις ΗΠΑ σκέφτονται να τοποθετήσουν ανεμογεννήτριες στις λεωφόρους. Είτε στο διαχωριστικό ανάμεσα στις δυο λωρίδες, είτε σε κάποιο ύψος πάνω από το οδόστρωμα. Με σκοπό να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια από την κινητική ενέργεια των αυτοκινήτων που τρέχουν στον δρόμο.

Διαβάζω επίσης εδώ ότι στις ΗΠΑ διοχετεύονται επενδύσεις στην αξιοποίηση της ηλιακής, αιολικής και γεωθερμικής ενέργειας κατά μήκους των δρόμων τους. Με άμεση εφαρμογή στη θρυλική Route 66.

Το ηλεκτρικό ρεύμα που θα παράγεται θα δίνεται στις γειτνιάζουσες περιοχές. Θα είναι ένα αντισταθμιστικό όφελος σε ανθρώπους που ζουν δίπλα σε δρόμους με μεγάλη κυκλοφορία και υφίστανται καθημερινά καυσαέρια και ηχορύπανση.

Κι εμείς εδώ αυξάνουμε τα τέλη κυκλοφορίας για να αγοράσουμε νέα αυτοκίνητα! Χωρίς έμπνευση, χωρίς σχέδιο, χωρίς πολιτική βούληση να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας.

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα!

Τα τέλη κυκλοφορίας δεν είναι δυνατόν σήμερα να χρηματοδοτούν την αύξηση του στόλου των κυκλοφορούντων αυτοκινήτων. Αυτό προφανώς δεν είναι ούτε «πράσινη ανάπτυξη», ούτε μακροπρόθεσμος τρόπος σκέψης.

Τα τέλη κυκλοφορίας πρέπει να αξιοποιηθούν για να ενισχυθούν άλλες δράσεις: Να χρηματοδοτήσουμε την κατασκευή και συντήρηση νέων χώρων πρασίνου. Να αγοραστούν ετήσιες κάρτες απεριορίστων διαδρομών με τα Μ.Μ.Μ. και να δοθούν σε όσους επιδεικνύουν περιβαλλοντική συμπεριφορά.

Να αναζητήσουμε νέους τρόπους σκέψης, να καλλιεργήσουμε την καινοτομία και την έρευνα, ώστε να καταστεί η «πράσινη οικονομία» βασικό εργαλείο σχεδιασμού των έργων μας.

Μόνο αυτό θα δώσει μακροχρόνιες θέσεις εργασίας. Αλλιώς δίνεται απλώς μια ολιγόχρονη παράταση ζωής σ’ ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που έχει ήδη εξαντλήσει τα όριά του.

Δακτύλιος Vs. Διόδια

2009-07-30T20:06:00.004+03:00

Από τον Σεπτέμβρη του 2011, για να ελέγξει ο τροχονόμος ένα όχημα που κινείται στα όρια του σημερινού Δακτυλίου, πρέπει να ξέρει πότε κυκλοφόρησε και πόσους ρύπους εκπέμπει:

- Όσα αυτοκίνητα κυκλοφόρησαν μετά την 1/1/05 και εκπέμπουν ρύπους έως 140g CO2/Km θα κυκλοφορούν ελεύθερα στον Δακτύλιο.
- Όσα αυτοκίνητα κυκλοφόρησαν από 1/1/96 έως 31/12/04, θα κυκλοφορούν στον Δακτύλιο με τη διαδικασία μονά-ζυγά.
- Όσα αυτοκίνητα κυκλοφόρησαν έως τις 31/12/95 δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν εντός Δακτυλίου κατά τις ώρες ισχύος του.

Με δεδομένο όμως ότι από το 2012, σύμφωνα με κοινοτική οδηγία, όλα τα νέα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στην Ευρώπη πρέπει να έχουν εκπομπές ρύπων έως 130g CO2/Km, είναι σαφές ότι οδηγούμαστε σε κατάργηση του Δακτυλίου.

Είναι η πρώτη φορά που καταργείται ο Δακτύλιος για μερίδα οχημάτων, από το 1982 που ίσχυσε το μέτρο. Βρέθηκε όντως ένα καλό πρόσχημα, αλλά δεν εξηγήθηκαν όλα επαρκώς:

Γιατί επιδοτείται περισσότερο εκείνος που μετά την απόσυρση αγοράζει νέο όχημα από εκείνον που μετά την απόσυρση αποφασίζει να μετακινείται με Μ.Μ.Μ. ή με ποδήλατο;

Γιατί θεωρείται «πράσινο» ένα μέτρο που σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από την εφαρμογή του θα οδηγήσει σε κυκλοφοριακό χάος το κέντρο της Αθήνας;

Γιατί τιμωρείται με απαγόρευση από την είσοδο στον Δακτύλιο ο πολίτης που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο;

Αν το ΥΠΕΧΩΔΕ είχε όντως στόχο να προάγει την περιβαλλοντική μας συνείδηση, θα μπορούσε μαζί με την απόσυρση να παρέχει δωρεάν μια ετήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Αν είχε στόχο τη μείωση των ρύπων, δεν θα επέτρεπε σε όλα τα νέα αυτοκίνητα να εισέρχονται στα όρια του Δακτυλίου. Άλλωστε, 1 (παλιό) όχημα που εκπέμπει 145g CO2/Km ρυπαίνει λιγότερο από 2 (νέα) οχήματα που εκπέμπουν 140g CO2/Km!!

Τέλος, το να τιμωρούνται όσοι δεν αγοράζουν καινούριο αυτοκίνητο μπορεί για κάποιους να είναι αυτονόητο. Άραγε σε λίγο θα μας τιμωρούν, αν τρώμε και σε φθηνές ταβέρνες;

Με τα σημερινά δεδομένα, είναι βέβαιο ότι οδηγούμαστε σε κυκλοφοριακό χάος στο κέντρο της Αθήνας, όσο κι αν ντύνουν με «πράσινο» μανδύα αυτές τις επιλογές.

Αν δεν αλλάξει κάτι, όλα τα αυτοκίνητα θα μπαίνουν πια ελεύθερα στον Δακτύλιο. Ο χρόνος κίνησης των οχημάτων στο κέντρο θα αυξηθεί και μαζί θα αυξηθούν και οι εκπεμπόμενοι ρύποι.

Δε χρειάζεται να είναι κανείς μάγος για να προβλέψει ότι κάτι θ’ αλλάξει: προφανώς θα επιβληθούν διόδια για την είσοδο στο κέντρο της πόλης. Κι όταν επιβληθούν, θα φανεί ένα μέτρο σωτήριο και αυτονόητο, μπροστά στο κυκλοφοριακό έμφραγμα που θα έχει στο μεταξύ προκληθεί.

Όλα τα μέτρα είναι υπό συζήτηση για την αποτελεσματικότητά τους. Ακόμα και τα διόδια ή ο Δακτύλιος, που ξεκίνησε προσωρινά και τελικά οδήγησε αρκετές οικογένειες να έχουν τουλάχιστον δυο οχήματα.

Είναι όμως απαράδεκτο να καταργείται, χωρίς καμία διαβούλευση με τους αρμόδιους κοινωνικούς και επιστημονικούς φορείς, ένα μέτρο που ήταν τουλάχιστον κοινωνικά δίκαιο (ο Δακτύλιος) και να επίκειται η επιβολή διοδίων.

Γιατί η διαβούλευση με φορείς και επιστήμονες σίγουρα θα ανεδείκνυε ολοκληρωμένες προτάσεις που θα είχαν ουσιαστικό κυκλοφοριακό και περιβαλλοντικό όφελος. Όχι πρόσκαιρο εισπρακτικό και ψηφοθηρικό χαρακτήρα.

Υ.Γ.: Μάλλον ήρθε η ώρα ν' αλλάξουμε αυτοκίνητο... Η Alfa σε λίγο δεν θα επιτρέπεται να μπαίνει στον Δακτύλιο, κυκλοφόρησε λίγο πριν τις 31/12/95... Και 352 Ευρώ τέλη είναι πολλά!

Προκρούστειος κλίνη στην Κτηματολόγιο Α.Ε.

2009-07-23T22:47:00.004+03:00

Στις 25 Μαΐου 2009, ο Γενικός Διευθυντής της Κτηματολόγιο Α.Ε. έστειλε την ακόλουθη επιστολή στα στελέχη της εταιρίας:

«Για τη συμμετοχή στελεχών της εταιρείας σε μόνιμα ή ad hoc όργανα (π.χ. ομάδες εργασίας, επιτροπές κλπ) επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων για θέματα που άπτονται των δραστηριοτήτων του κτηματολογίου, ισχύουν τα ακόλουθα:
1) Για την ένταξη κάποιου στελέχους σε τέτοια όργανα θα πρέπει εφεξής να ζητείται από το στέλεχος η σύμφωνη γνώμη της εταιρείας μέσω του Γενικού Διευθυντή. Αυτό ισχύει και όταν ο επιστημονικός/επαγγελματικός φορέας ορίζει με δική του απόφαση το συγκεκριμένο στέλεχος ως μέλος του εν λόγω οργάνου.
2) Για τις θέσεις που θα διατυπώνει το στέλεχος στο πλαίσιο των εργασιών των ανωτέρω οργάνων θα προηγείται συνεργασία με την εταιρεία, σε επίπεδο Δ/ντή της θεματικά αντίστοιχης Δ/νσης.
3) Το στέλεχος θα ενημερώνει με έγγραφες αναφορές σε τακτά χρονικά διαστήματα την εταιρεία για την πορεία των εργασιών της ομάδας στην οποία μετέχει και οπωσδήποτε για το τελικό αποτέλεσμα των εργασιών της.…»

Δηλαδή ο Γενικός Διευθυντής μιας εταιρίας δημοσίου συμφέροντος καλεί τους συνεργάτες του να ...μην έχουν άποψη! Επιβάλλει αναχρονιστικές πρακτικές και ανοίγει έναν επικίνδυνο δρόμο:

Π.χ. ένας μηχανικός δεν θα μπορεί πια να εκφράζει τις απόψεις του σχετικά με το κτηματολόγιο σε μια ομάδα εργασίας του επαγγελματικού του φορέα, αν πρώτα δεν το εγκρίνει ο Γενικός του Διευθυντής.

(Παύεται δηλαδή, εν μια νυκτί, η αυτοτελής επαγγελματική ιδιότητα κι η επιστημονική άποψη όλων των εργαζομένων της εν λόγω εταιρίας.)

Ακόμα όμως κι να είναι αρεστός εκείνος που θα οριστεί σε μια τέτοια επιτροπή, οφείλει να «συνεργάζεται» πριν πει τη γνώμη του. Οφείλει δηλαδή να μεταφέρει τη γνώμη της εταιρίας, όχι τη δική του.

(Μα, ο θεωρητικός στόχος των επιτροπών αυτών είναι ν’ αλλάξουν τα κακώς κείμενα. Όχι να καταγράψουν τις απόψεις του οργανισμού.)

Τέλος, όποιος συμμετέχει πάραυτα σε τέτοιου είδους ομάδες οφείλει να ενημερώνει εγγράφως για το τι γίνεται και τι λέγεται σ’ αυτές. Οφείλει δηλαδή να σημειώνει ποιος λέει τι και πού καταλήγει η επιτροπή.

Θέλω να ξακαθαρίσω ότι διαφωνώ με τον σημερινό τρόπο λειτουργίας αρκετών εκ των ομάδων εργασίας και επιτροπών. Οι προκλητικά υψηλές αμοιβές κι η απουσία λογοδοσίας και πεπραγμένων έχουν κάνει το κίνητρο συμμετοχής σ’ αρκετές απ’ αυτές να είναι η αμοιβή κι όχι η διάθεση να κατατεθούν προτάσεις.

Αυτό όμως δεν αναιρεί το ότι είναι απαράδεκτη η μεθόδευση που ακολουθεί η εν λόγω εταιρία. Ειδικά σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπως θέλουμε όλοι να λέμε και να πιστεύουμε ότι είμαστε, τέτοιες πρακτικές μας γυρίζουν έτη φωτός πίσω.

Γιατί άραγε πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι σε μια εταιρία να εκφράζουν την άποψη του Γενικού Διευθυντή τους; Δεν έχουν αυτοτελή επιστημονική υπόσταση;

Και γιατί ένας επιστημονικός σύλλογος που θέλει την άποψη ενός μέλους του για ένα θέμα πρέπει πρώτα να έχει την έγκριση του εργοδότη του μέλους αυτού;

Η λογική της Προκρούστειας κλίνης (όλοι να λέμε και να κάνουμε ακριβώς τα ίδια) έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Αν επανέλθει αυτός ο παραλογισμός, στο τέλος κανείς δε θα λέει τη γνώμη του! Ελπίζω να καταλάβουν το λάθος τους και να το διορθώσουν.

Υ.Γ.1: Μπορούν ελεύθερα να αναδημοσιεύσουν την παρούσα ανάρτηση, όσοι και όσες πιστεύουν ότι τα blogs συμβάλλουν στην αποκάλυψη αναχρονιστικών συμπεριφορών. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο των blogs!

Υ.Γ.2: Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στα 35 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας που εορτάζεται σήμερα. Στις γιορτές και στα λόγια είμαστε καλοί...

Πανηγύρι Αγίας Μαρίνας στο Όρος

2009-07-17T23:58:00.008+03:00

Το Όρος είναι ένα χωριό 15 χιλιόμετρα έξω απ’ το Ρέθυμνο, στις πλαγιές του Βρύσινα. Η εκκλησία του χωριού χτίστηκε τον 15ο αιώνα. Εκεί βαφτίστηκε κι ο ΙΚΟΡ. Είναι η Αγία Μαρίνα.

Στις 17 Ιουλίου γίνεται μπροστά απ' την Αγία Μαρίνα το πανηγύρι του χωριού. Φέτος δεν ήμουν εκεί. Πριν μερικά χρόνια όμως είχαμε την τύχη να δούμε και ν’ ακούσουμε στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας τον δάσκαλο της Κρητικής μουσικής, τον Θανάση Σκορδαλό.

Το να ξημερώνει και να σου παίζει ο Σκορδαλός «Πάντα θλιμμένη χαραυγή» είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Αυτός ο άνθρωπος, ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, έπαιζε λύρα σαν έφηβος.

Τελικά αυτή είναι η μπαταρία ενός ανθρώπου: να κάνει στη ζωή του αυτό που του αρέσει. Από αυτό αναζωογονείται. Αυτό έκανε κι ο Σκορδαλός με τόσο πάθος, μέχρι το τέλος του.

Τα πανηγύρια στα ελληνικά χωριά είναι πολύ διαδεδομένα, ειδικά το καλοκαίρι. Θεωρούνται από μερικούς ξεπερασμένος τρόπος διασκέδασης, αλλά έχουν πολλές θετικές πλευρές.

Το να περνάει η σκυτάλη της παράδοσης απ' τη μια γενιά στην άλλη είναι η άμυνα απέναντι στη λογική που μας θέλει όλους copy-paste: να διασκεδάζουμε όλοι το ίδιο, να τρώμε όλοι το ίδιο, να έχουμε όλοι τους ίδιους τρόπους και τις ίδιες συνήθειες.

Άρα ας «καταδεχτούμε» και λίγο φορκλόρ στη ζωή μας, δεν είναι κακό. Οι ρίζες δε φαίνονται, αλλά αν τις κόψουμε πέφτουμε με το πρώτο αεράκι!

(Στην τελευταία φωτογραφία: Το ψήσιμο του αντικρυστού! Όσοι το έχουν δοκιμάσει ξέρουν ότι το τελικό αποτέλεσμα αξίζει τις περίπου 6 ώρες ψησίματος. Για όσους δεν το έχουν δοκιμάσει: αν ποτέ σας το προσφέρουν, μην πείτε όχι!)

Διαδημοτικοί ποδηλατόδρομοι

2009-07-14T23:25:00.004+03:00

Οι ποδηλατόδρομοι δεν είναι καθόλου διαδεδομένοι στην Ελλάδα. Αν εξαιρέσει κανείς μερικές πόλεις της περιφέρειας όπως το Ρέθυμνο, η Καρδίτσα και λίγες ακόμα, σπανίζουν τα ολοκληρωμένα δίκτυα ποδηλατόδρομων. Για την Αττική υπάρχουν σχέδια, αλλά ακόμα δεν υπάρχει αποτέλεσμα.

Μια εξαίρεση υπερτοπικής παρέμβασης στην πρωτεύουσα θα ήταν ο πρώτος Διαδημοτικός Ποδηλατικός Άξονας, μήκους 17χλμ, που θα διέσχιζε 7 δήμους (Π.Ψυχικού, Χαλανδρίου, Βριλησσίων, Μελισσίων, Κηφισιάς, Ν.Ερυθραίας και Εκάλης) και του οποίου η χρηματοδότηση είχε εξασφαλιστεί εξ ολοκλήρου από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

Στις 29/6 όμως το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Μελισσίων καταψήφισε τη δημιουργία του τμήματος του εν λόγω ποδηλατόδρομου που θα περνούσε από τα Μελίσσια!

(Αύριο 15 Ιουλίου, στις 20:00, θα γίνει εκδήλωση στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου στα Μελίσσια με θέμα τον διαδημοτικό ποδηλατόδρομο. Η συμμετοχή, όσων μπορούν να πάνε, νομίζω πως αξίζει.)

Χωρίς να υπεισέλθει κανείς στις πολιτικές-κομματικές-προσωπικές αντιπαραθέσεις στο εν λόγω δημοτικό συμβούλιο, αξίζει να ασχοληθούμε με ορισμένα (ρητορικά) ερωτήματα:

1) Το πολιτικό κόστος τελικά το πληρώνουν οι πολιτικοί ή οι πολίτες;

Π.χ. την προ ετών απόφαση του τότε Δημοτικού Συμβουλίου Αγίας Παρασκευής να μην κατασκευαστεί σταθμός μετρό στην πλατεία Αγίας Παρασκευής την πλήρωσαν εκείνοι που πήραν την απόφαση ή οι πολίτες που ζουν και θα ζουν εκεί;

2) Με το ισχύον σύστημα, οι εκλεγμένοι στο Χ συμβούλιο του Ψ οργανισμού ενδιαφέρονται για τον εαυτό τους ή για το μέλλον όσων τους εξέλεξαν;

Ίσως είναι δύσκολο σήμερα να έχουμε άμεση δημοκρατία. Δεν είναι όμως καθόλου δύσκολο να έχουμε δημοκρατία. Γιατί καταντάει τελικά ολιγαρχία το να νομίζει ο κάθε εκλεγμένος ότι εκπροσωπεί τον εαυτό του προωθώντας την άποψή του προς ίδιον όφελος.

Δεν φταίνε όμως αυτοί, δεν είναι ούτε χειρότεροι, ούτε καλύτεροι απ' τους υπόλοιπους. Όσο δεν υπάρχει διαρκής λογοδοσία, τόσο οι απανταχού εκλεγμένοι θα εκπροσωπούν τον εαυτό τους και θα νοιάζονται για την "καρέκλα".

3) Η αποκέντρωση έχει όρια; Πότε μιλάμε για αποκέντρωση και πότε για κατακερματισμό;

Π.χ. η Β’ Αθήνας είναι μια τεράστια εκλογική περιφέρεια. Είναι ετερογενής κοινωνικοοικονομικά κι η εκλογή εκεί απαιτεί τεράστια ποσά. Αυτό στη χειρότερη περίπτωση οδηγεί σε φαινόμενα διαφθοράς και στην «καλύτερη» περίπτωση αποτρέπει την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού.

Ενώ όμως η Β’ Αθήνας έχει γιγαντωθεί ως εκλογική περιφέρεια, έχει κατακερματιστεί διοικητικά σε πολλούς δήμους. Έτσι, οι τυχόν αντεγκλήσεις μεταξύ όμορων δήμων δημιουργούν ανυπέρβλητα υπερτοπικά προβλήματα.

Μάλλον ήρθε η ώρα για έναν αστικό "Καποδίστρια" στην πρωτεύουσα. Να δημιουργηθούν δηλαδή λίγοι μεγάλοι δήμοι στην Αττική. Που θα αποτελέσουν συγχρόνως νέες εκλογικές περιφέρειες, ώστε να σπάσει η Β’ Άθηνας.

4) Οι ποδηλατόδρομοι εντάσσονται άραγε στον μεταφορικό σχεδιασμό της πολιτείας;

Ένα οικολογικό μέσο μεταφοράς όπως το ποδήλατο δεν μπορεί να αποξενώνεται από την πόλη. Οφείλουμε να του δώσουμε χώρο και να ενθαρρύνουμε τη χρήση του.

Δεν είναι μόνο η μη επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Είναι και η άσκηση όσων το επιλέγουν. Γιατί μια κοινωνία με υγιείς πολίτες είναι μια υγιής κοινωνία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Καλοί είναι οι θεωρητικοί, μεγαλόστομοι διθύραμβοι σχετικά με τη χρήση του ποδηλάτου. Είναι όμως ακόμα καλύτερο αυτό να μεταφράζεται σε πολιτική βούληση και να εφαρμόζεται στην πράξη.

[Φωτο: Wikimedia Commons]

Ημιυπαίθριοι χώροι

2009-07-03T10:39:00.004+03:00

Οι ημιυπαίθριοι χώροι θεσπίστηκαν με τον ΓΟΚ του 1985. Δόθηκε τότε το κίνητρο να μη μετρούν στον συντελεστή δόμησης οι στεγασμένοι χώροι των οποίων η μια πλευρά είναι ανοιχτή προς τον κοινόχρηστο ή τον ακάλυπτο χώρο ενός κτιρίου.

Θεωρητικά οι ημιυπαίθριοι χώροι εξυπηρετούν πολλούς σκοπούς: προσδίδουν πλαστικότητα σε ένα κτίσμα και συμβάλλουν στη βιοκλιματική του λειτουργία. Ειδικά σε ένα εύκρατο κλίμα, όπως το ελληνικό, ο ημιυπαίθριος χώρος μπορεί να χρησιμοποιείται πάνω από 6 μήνες τον χρόνο.

Στην πράξη όμως, η κερδομανία κι η παντελής απουσία ελέγχου της εκτέλεσης των οικοδομικών εργασιών οδήγησαν στο μαζικό κλείσιμο των ημιυπαίθριων χώρων. Αυτή η εκτεταμένη ασυδοσία γέννησε πολλά προβλήματα.

Κατ’ αρχάς αυξήθηκε η επιφάνεια των δομημένων επιφανειών κατά 20%. Αυτό δεν ελήφθη υπόψη σε κανέναν πολεοδομικό σχεδιασμό καμίας πόλης. Επιπλέον, οι χώροι αυτοί δεν έχουν σχεδιαστεί με επαρκείς μελέτες θέρμανσης και θερμομόνωσης.

Συγχρόνως, κανείς δεν πλήρωσε τα αυξημένα δημοτικά τέλη που αντιστοιχούν στη δομημένη επιφάνεια που χρησιμοποιείται ως χώρος κύριας χρήσης.

Τέλος, οι αξίες των οικοπέδων αυξήθηκαν υπερβολικά, προεξοφλώντας τη μελλοντική παρανομία. Αυτό θα οδηγήσει σε συνθήκες «φούσκας» την αγορά ακινήτων, αν ποτέ εξορθολογιστεί ο σημερινός παραλογισμός.

Σήμερα το κράτος έρχεται να δώσει αμνηστία. Ζητάει ένα πρόστιμο απ’ όσους οικειοθελώς δηλώσουν την παρανομία τους και προσφέρει σε αντάλλαγμα απαλλαγή από τα πρόστιμα ανέγερσης και διατήρησης. Απειλεί συγχρόνως όσους δεν πληρώσουν ότι θα ξεκινήσει «σαφάρι» ελέγχων. Όμως:

1) Αν το κράτος μπορεί όντως να κάνει 1,5 εκ. ελέγχους στους κλειστούς ημιυπαίθριους χώρους, γιατί δεν το κάνει; Τα έσοδα θα είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που θα προκύψουν από τη ρύθμιση. Η απειλή αυτή λοιπόν δεν έχει κανένα νόημα, γιατί η πράξη έχει δείξει ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί.

2) Η ρύθμιση δεν προσφέρει νομιμοποίηση της παράνομης αλλαγής χρήσης. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα ήταν αντισυνταγματικό. Παρέχει απλώς απαλλαγή από πρόστιμα που δεν μπορούν να εισπραχθούν.

3) Το κράτος καλεί τους πολίτες να δηλώσουν την παράνομη αλλαγή χρήσης στην υπηρεσία που υποτίθεται ότι οφείλει να ελέγχει την εφαρμογή του νόμου. Επειδή δηλαδή δεν μπορούν να ελέγξουν την εφαρμογή των νόμων, ζητάνε εθελοντική αυτοτιμωρία. Ακούγεται (και είναι) πλήρης ομολογία ανικανότητας.

4) Μετά τη ρύθμιση, οι ημιυπαίθριοι χώροι δε μεταγράφονται στο υποθηκοφυλακείο. Ούτε, φυσικά, αποκτούν χιλιοστά στο οικόπεδο. Απλώς σε μια μελλοντική μεταβίβαση, θα αναφέρεται στο συμβόλαιο ότι έχει γίνει αλλαγή χρήσης τους.

5) Η αλλαγή χρήσης των ημιυπαίθριων χώρων δίνει προφανώς τη δυνατότητα στους δήμους να ζητήσουν αυξημένα δημοτικά τέλη από εκείνον που χρησιμοποιεί πια, με δήλωσή του, περισσότερα τετραγωνικά μέτρα. Η αξίωση αυτή μπορεί να είναι και αναδρομική. Κανείς δεν το αποκλείει αυτό!

6) Όσοι προτίμησαν να εφαρμόσουν τον νόμο και να μην κλείσουν τους δικούς τους ημιυπαίθριους χώρους αντιμετωπίζονται, για μια ακόμα φορά, σαν κορόιδα. Όσο οι παρανομίες επιβραβεύονται αντί να αποτρέπονται, τόσο διαιωνίζονται.

7) Η ρύθμιση δε συνοδεύεται από τολμηρές αλλαγές στον ΓΟΚ, ώστε να αποτραπεί στο μέλλον νέα γενιά παρανομούντων. Θα μπορούσαμε π.χ. να περάσουμε από τον συντελεστή δόμησης, στον συντελεστή όγκου, σε συνδυασμό με ελάχιστα όρια (ύψους και άλλων διαστάσεων) στον Κτιριοδομικό Κανονισμό.

8) Συνεχίζεται, τέλος, η ομηρία όσων έχουν κλειστούς ημιυπαίθριους χώρους. Η βάση δεδομένων μάλιστα που θα δημιουργηθεί θα παρέχει τη δυνατότητα για νέα εισπρακτικά μέτρα στο μέλλον.

Οι πολεοδομικές αυθαιρεσίες είναι, συνολικά, ένα ζήτημα πολυσύνθετο. Δε νοείται να αντιμετωπίζονται με φοροεισπρακτική λογική. Δε νοείται να ζητείται το εθελοντικό αυτομαστίγωμα των πολιτών για κάτι που το κράτος δεν μπορεί να ελέγξει.

Δε χρειάζονται άτολμα φοροεισπρακτικά ημίμετρα. Χρειάζονται λύσεις που αποτρέπουν πειστικά όλες τις μελλοντικές πολεοδομικές παραβάσεις και εντάσσονται σε έναν ευρύτερο και οραματικό πολεοδομικό σχεδιασμό.

[Φωτο: από εδώ]

Ανέγερση

2009-06-24T23:34:00.006+03:00

Βλέπεις το τελικό αποτέλεσμα. Και σχολιάζεις το σχέδιο, τα χρώματα, τα υλικά.

Άλλος πάλι βλέπει τις αλληλουχίες. Διακρίνει τα στάδια της εξέλιξης. Αντιλαμβάνεται ότι πίσω απ' τα άυλα υπάρχει ανθρώπινη ενέργεια.

Καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να βάψεις, αν πρώτα δε δημιουργήσεις επιφάνειες. Χρειάζεσαι δηλαδή επίχρισμα (σοβά) και φυσικά σκαλωσιά.

Μα ο σοβάς δημιουργείται πάνω σε τούβλα...

Και τα τούβλα δε στέκουν, χωρίς σκελετό από σκυρόδεμα...

Το οποίο σκυρόδεμα θέλει καλούπι. Και σίδερα για ν’ αντέχει.

Όμως τίποτα δε θα γινόταν χωρίς θεμέλια!

Και θεμέλια δεν θα μπορούσες να φτιάξεις, αν προηγουμένως δεν έσκαβες.

Αν πρωτύτερα δεν κατεδάφιζες, βέβαιος ότι το αύριο θα είναι καλύτερο απ’ το χθες.

Και τίποτα, μα τίποτα, δε θα γινόταν χωρίς εκείνη την πρώτη σκέψη, χωρίς εκείνη την πρώτη γραμμή στο πρώτο σχέδιο.

Που προαπαιτούσε εμπιστοσύνη!

Γι’ αυτήν σας την εμπιστοσύνη, Διονύση και Γεωργία, σας ευχαριστώ!

Σας εύχομαι να ζήσετε τις μεγάλες σας στιγμές στο νέο σας σπίτι πάντα με υγεία. Μαζί με τη Δήμητρα, τη Μαριαλένα, τη γιαγιά, τους φίλους σας, τις γάτες σας και την ...κορομηλιά που άντεξε τόση σκόνη και τόσους μάστορες.

Υ.Γ.: Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε όλους όσους δε βλέπουν απλώς την επιφάνεια, αλλά καταλαβαίνουν τη ροή που προηγείται: σε κάθε δημιουργία, σε κάθε ανθρώπινη σχέση, σε κάθε κατάσταση του νου. Και βέβαια σε όλους όσους δε μετράνε την αξία σε ευρώ, αλλά σε κόπο.

Κατεδάφιση

2009-06-21T23:31:00.005+03:00

- Τα παιδιά μεγαλώνουν. Χρειάζονται και δεύτερο δωμάτιο!
- Αρκετά πια με τις υγρασίες στο υπόγειο που κοιμόμαστε...
- Μήπως να το κατεδαφίζαμε;
- Για να χτίζαμε μετά το σπίτι μας...
- ...όπως το θέλουμε! Όπως το ονειρευόμαστε!
- Θα ταλαιπωρηθούμε.
- Αξίζει...

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, 2 χρόνια πριν. Γεμάτοι όνειρα και προσμονή. Γεμάτοι μεράκι. Έτοιμοι να χτίσουν το δικό τους σπίτι.

Πριν την ανέγερση όμως, προηγείται η κατεδάφιση. Το παλιό κτίσμα έχει πια απαξιωθεί. Δεν εξαντλεί τον συντελεστή. Δεν παρέχει ανέσεις. Έπαιξε τον ρόλο του.

Είναι επικίνδυνο, θα πέσει με τον πρώτο σεισμό...

- Κάντε ό,τι θέλετε. Αλλά προσοχή στην κορομηλιά μου!
- Μη σε νοιάζει, σε λίγο θα έχουμε μεγάλη βεράντα, δικό μας μπάρμπεκιου και θέα όλη την Πάρνηθα!

Οι ρόλοι σε μια κατεδάφιση δεν είναι πάντα ταυτισμένοι. Εκείνη, έχει το βλέμμα στο χθες. Εκείνος στρέφει το βλέμμα στο αύριο. Κρατιούνται όμως χέρι-χέρι στις αποφάσεις τους.

- Πωπω, πώς τα "μασάει" τα σίδερα...
- Είδες; Πόσους μήνες χρειάστηκε για να το χτίσει ο πατέρας...
- ...και μέσα σε 45’ εξαφανίστηκε!
- Ρίξτε λίγο νερό, θα γεμίσει σκόνη η γειτονιά!

Από τη μια: η σκέψη σ’ αυτό που φεύγει. Από την άλλη: η προσδοκία γι’ αυτό που έρχεται. Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Έρχονται μερικές φορές που η "κατεδάφιση" είναι απαραίτητη. Είναι τότε που είσαι βέβαιος ότι αυτό που θες να χτίσεις θα είναι σίγουρα καλύτερο από αυτό που κατεδαφίζεις.

Είναι εκείνες οι στιγμές που ο κόμπος δε λύνεται. Έχει φτάσει στο χτένι και δε λύνεται. Μόνο κόβεται!

Όχι, δεν είναι απαραίτητο να "κατεδαφίζουμε" με την πρώτη ευκαιρία. Υπάρχουν σπίτια και ανθρώπινες σχέσεις με γερά θεμέλια. Που δεν έχουν εξαντλήσει τον συντελεστή, ούτε έχουν απαξιωθεί στον χρόνο. Που αντέχουν στις σεισμικές δονήσεις.

Είναι όμως χρήσιμο να ξέρουμε να κατεδαφίζουμε, γρήγορα και χωρίς να σηκώνουμε πολλή σκόνη. Γιατί μπορεί να χρειαστεί και να μην το κάνουμε από φόβο. Και γιατί ο χώρος (και ο χρόνος) δεν είναι άπειρα.

Τι είναι είδηση;

2009-06-16T23:25:00.004+03:00

Γυαλιά καρφιά, λένε, τα έκανε σήμερα το πρωί ένας αγανακτισμένος πολίτης στην Πολεοδομία Χανίων. Μπήκε κι έσπασε ό,τι βρήκε μπροστά του.

Προφανώς είναι καταδικαστέα η πράξη του. Όμως τελικά τι είναι είδηση στην Ελλάδα;

Είναι άραγε είδηση ότι χάνονται καθημερινά χιλιάδες ανθρωποώρες στις Πολεοδομίες της χώρας; Όχι φυσικά.

Είναι είδηση ότι καθημερινά εξευτελίζονται πολίτες κι επιστήμονες μηχανικοί περιμένοντας, χωρίς τελικά να κάνουν τη δουλειά τους; Όχι.

Είναι είδηση ότι αν δεν έχεις «γνωστό» ο χρόνος διεκπεραίωσης μιας υπόθεσης πολλαπλασιάζεται εκθετικά; Όχι.

Είναι είδηση ότι καθημερινά πολλές δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν «επειδή δεν έχουν προσωπικό»; Όχι βέβαια.

Όλ’ αυτά τα έχουμε πια συνηθίσει. Εν πολλοίς τα έχουμε αποδεχτεί κιόλας. Είναι το πεπρωμένο μας, η μοίρα μας, κάτι που (μας έχουν πείσει ότι) δεν αλλάζει...

Είδηση είναι όταν βγει κάποιος εκτός εαυτού. Όταν κάποιος δεν αποδεχτεί άλλο τις χαμένες ανθρωποώρες, τη χαμένη αξιοπρέπεια, την παράλογη αντιμετώπιση. Όταν κάποιος ωθείται στον παραλογισμό.

Κανείς φυσικά δε λέει να φτάσουμε στο σημείο μηδέν και να γίνουμε ζούγκλα. Κι ο καθένας που νομίζει ότι αδικήθηκε να καταστρέφει δημόσια περιουσία. Ομολογώ μάλιστα ότι στο συγκεκριμένο περιστατικό δε γνωρίζω και πολλές λεπτομέρειες.

Αλλά όλοι το βλέπουμε πια: η τραμπάλα σήμερα έχει κάτσει στο άλλο άκρο. Και χρειάζεται αντίβαρο!

Για ν’ αποφύγουμε λοιπόν παρόμοια περιστατικά η λύση δεν είναι να βάλουμε ανιχνευτές στις εισόδους ή φρουρούς στις αίθουσες. Η λύση είναι να βελτιωθεί η παροχή υπηρεσιών του κράτους προς τον πολίτη.

Να νιώσει ο πολίτης σεβασμό: του χρόνου και της προσωπικότητάς του. Να νιώσει ο φορολογούμενος ότι τα χρήματα απ’ τη φορολογία του πιάνουν τόπο. Ότι δε χρειάζεται να ξαναπληρώσει, στην υπηρεσία της οποίας τη λειτουργία χρηματοδοτεί με τους φόρους του, για να κάνει μια δουλειά.

Μέχρι να εμπεδωθεί αυτό το συναίσθημα, οι πολίτες θα συσσωρεύουν οργή. Για ένα σύστημα που τους φορολογεί, αλλά δεν τους παρέχει προστιθέμενη αξία.

Κι ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να εκφράζει την οργή του:

Ένας «αγριεμένος» Κρητικός μπορεί να μπει και να τα σπάσει όλα. Ένας «πολιτισμένος» πρωτευουσιάνος μπορεί να μπει στο Internet και να κλείσει ένα δίκλινο στη Μύκονο τη μέρα των εκλογών. Ένας «φιλήσυχος» οικογενειάρχης μπορεί να πιστέψει ότι η λύση είναι ο Καρατζαφέρης.

Αλλά η οργή είναι οργή, παντού η ίδια. Είδηση δεν είναι όταν εμφανίζεται, αλλά όταν γεννιέται. Κι όσο δεν τη βλέπουν, τόσο εξαπλώνεται.

Όπως η ρακή επιταχύνει τη ζύμωση

2009-06-13T22:34:00.007+03:00

Για να γίνει ο μούστος κρασί χρειάζεται ζύμωση. Υπάρχει ένα μυστικό για να επιταχυνθεί η ζύμωση: προσθέτουμε λίγη ρακή.

Έτσι και στην πολιτική: γίνονται διαρκώς ζυμώσεις. Μπορεί άραγε κάτι να τις επιταχύνει; Ποια είναι σήμερα η ρακή του πολιτικού μας συστήματος;

Πριν μια βδομάδα έγιναν Ευρωεκλογές. Και η συμμετοχή και η αποχή έστειλαν, νομίζω, το ίδιο μήνυμα:

Από ‘δώ και πέρα θα κερδίζει μόνο όποιος κινητοποιεί συνειδήσεις υπέρ του. Όποιος πείθει θετικά. Όποιος παρουσιάζει κάτι που σε κάνει να σηκωθείς απ’ τον καναπέ ή την ξαπλώστρα. Όποιος δίνει ευοίωνη προοπτική.

Ο κόσμος δείχνει να βαρέθηκε πια τη λογική «το μη χείρον βέλτιστον». Προτιμάει ν’ απέχει, απ’ το να ψηφίζει το λιγότερο κακό. Κι όταν ψηφίζει, επιλέγει εκείνους που εκπέμπουν ξεκάθαρα μηνύματα.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. π.χ. κέρδισε, επειδή πέτυχε να αποσαφηνίσει το μήνυμά του, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Έπεισε έτσι την πλειοψηφία όσων ψήφισαν, τηρουμένων των αναλογιών και των ιδιαιτεροτήτων μιας ευρωκάλπης, ότι η ψήφος στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ψήφος αλλαγής πορείας για τη χώρα.

Ευτυχώς για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που τα exit polls έπεσαν έξω και η νίκη είχε αυτές τις διαστάσεις, γιατί ορισμένοι φάνηκαν έτοιμοι ν’ ανοίξουν σαμπάνιες και ν’ αρχίσουν τα πανηγύρια, αντί να συνεχίσουν αυτό που κάνουν εδώ και 18 μήνες.

Η Ν.Δ. απέτυχε να συσπειρώσει υπέρ της ακόμα και πολλούς απ’ αυτούς που τη βλέπουν θετικά. Γιατί παρουσιάζεται κουρασμένη και άτολμη, δείχνει να οδηγεί το κόμμα σε αδράνεια και τη χώρα σε οικονομικό αδιέξοδο, χωρίς να πείθει πως έχει σχέδιο για ν’ αποφύγουμε το τέλμα.

Άλλωστε, τα τελευταία 2 χρόνια έδειξε πυγμή απέναντι σε όσους έκαναν ενοχλητικές δηλώσεις (π.χ. Δαϊλάκης, Τατούλης), αλλά ανοχή σε όσους ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα (π.χ. Ρουσόπουλος, Βουλγαράκης, Δούκας, Παυλίδης κ.ά.).

Ο ΛΑ.Ο.Σ. εκτινάχθηκε, επειδή η ατζέντα του συσπειρώνει μια μερίδα της κοινωνίας. Με το έξυπνα δομημένο επικοινωνιακό προφίλ του, μιλάει επιδιώκοντας να πείσει ότι αυτά που λέει είναι αυτονόητα. Δε στο λέει όμως με διδακτική διάθεση, όπως κάνει μερικές φορές το Κ.Κ.Ε. Γι’ αυτό έχει αποκτήσει πολλά ευήκοα ώτα σήμερα ο Καρατζαφέρης και πέτυχε να καθορίσει την ατζέντα της πολιτικής ζωής όλη την εβδομάδα αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές.

Οι Οικολόγοι-Πράσινοι εξέπεμψαν ένα μήνυμα σαφές. Κυρίως λόγω του τίτλου του κόμματός τους και λιγότερο λόγω των εμφανίσεων των μελών τους. Κεφαλαιοποίησαν έτσι την αγωνία του κόσμου για το περιβάλλον και τη θέληση για Πράσινη λύση στην κρίση. Δεν έκλεισαν πόρτες. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς γι’ αυτόν η αποτυχία ήρθε σε Ευρωεκλογές κι όχι σε Εθνικές εκλογές. Θα έχει έτσι μια δεύτερη ευκαιρία ν’ αναλύσει τι δεν πήγε καλά και ν’ ανακάμψει.

Με λίγα λόγια, νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να ενδιαφέρονται για το περιτύλιγμα και αναζητούν την ουσία. Δεν παγιδεύονται στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ούτε σε αερολογίες. Δεν ψηφίζουν βάσει των συνθημάτων.

Μόνο αυτό μπορεί να επιταχύνει τις πολιτικές ζυμώσεις και να ξαναφέρει την αντιπαράθεση στο τερέν της πολιτικής. Ώστε να ακούγονται θέσεις και αντιθέσεις. Και για κάθε σχέδιο και κάθε εναλλακτική πρόταση που διατυπώνονται να προηγείται επεξεργασία, τεκμηρίωση, συναπόφαση και συνευθύνη.

Ν' αποκτήσουν δηλαδή ξανά νόημα δυο λέξεις: πολιτικές διεργασίες. Και στα κόμματα και στην κοινωνία!

(Υ.Γ.: Άραγε όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που πανηγυρίζουν στις τηλεοράσεις για την αποχή, πώς και δε βλέπουν ότι ο κόσμος έχει γυρίσει και σ’ αυτούς την πλάτη; Άλλα λέμε στις δημοσκοπήσεις, άλλα λέμε στο exit poll κι άλλα ψηφίζουμε! Μήπως χρειάζονται κι αυτοί αυτοκριτική για να βελτιωθούν;)

Αιμοδοσία

2009-06-11T14:19:00.008+03:00

Έχει σημασία, πώς αντιμετωπίζει ένα κράτος τους εθελοντές του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τους εθελοντές αιμοδότες.

Απόγευμα Τετάρτης στο «Γ.Γεννηματάς». Μ’ έναν φίλο πήγαμε να δώσουμε αίμα. Ώρα άφιξης: 18:00, ώρα αναχώρησης: 20:10. Αναμονή δηλαδή πάνω από 2 ώρες...

Γιατί; Γιατί ολόκληρο το τμήμα αιμοδοσίας είχε μόλις 1 (μια) νοσοκόμα! Ευτυχώς που, από φιλότιμο, εμφανίστηκε άλλη μια, γιατί αλλιώς θα μας έπιανε η νύχτα. Όπως νύχτα θα μας έπιανε, αν στο μεταξύ δεν έφευγαν κάποιοι απ’ τους 45 εθελοντές αιμοδότες που δεν άντεξαν την αναμονή.

Ένα θετικό κι ένα αρνητικό αναδεικνύονται:

Το θετικό είναι ότι οι καμπάνιες αιμοδοσίας απευθύνονται σε ευήκοα ώτα. Ο κόσμος έχει αρχίσει ν’ αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό είναι να προσφέρει αίμα. Επιπλέον, εκατοντάδες οργανώσεις και φορείς διοργανώνουν αιμοδοσίες όλον τον χρόνο.

Το αρνητικό όμως είναι ότι σε μια μονάδα αιμοδοσίας με άψογες υποδομές, δεν υπήρχε επαρκές προσωπικό για να εξυπηρετήσει γρήγορα τους εθελοντές αιμοδότες. Με αποτέλεσμα αρκετοί να φύγουν κι όσοι μείνουν να καθυστερήσουν.

Η αυξανόμενη ευαισθητοποίηση των πολιτών στο κάλεσμα για αιμοδοσία δείχνει ότι υπάρχουν αποθέματα αλληλεγγύης.

Δεν υπάρχουν όμως αποθέματα υπομονής! Η διαχρονική δήλωση «Υπάρχουν συσωρευμένα προβλήματα δεκαετιών» δεν μπορεί πια να είναι άλλοθι για κανέναν αρμόδιο!

Η δουλειά του κάθε υπουργού ΔΕΝ είναι να διαπιστώνει πως υπάρχουν προβλήματα. ΟΥΤΕ να συσωρεύει νέα προβλήματα. ΟΥΤΕ βέβαια ν’ αναλαμβάνει (στα λόγια) την «πολιτική ευθύνη». Αυτά μπορούμε να τα κάνουμε όλοι μας.

Η δουλειά του είναι να υπερβαίνει τις παθογένειες και ν’ ανταποκρίνεται στις ευθύνες που έχει αναλάβει. Ας τελειώσει λοιπόν κάποια στιγμή η σύγκριση με το «κακό» παρελθόν. Κι ας αρχίσει η σύγκριση με το «καλύτερο» μέλλον.

Δεν είναι δυνατόν να μην μπορούν να προσλάβουν νοσοκόμες και νοσοκόμους, αφήνοντας σε αχρηστία τις δημόσιες επενδύσεις στον χώρο της υγείας. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορούν να ελέγξουν τις αλόγιστες δαπάνες στις προμήθειες. Δεν είναι δυνατόν να μην αξιολογούνται οι διευθυντές των νοσοκομειακών μονάδων.

Αυτή η τεχνητή απαξίωση των δημόσιων νοσοκομείων (είτε δολίως άνωθεν, είτε αφελώς απ’ τους βολεμένους του συστήματος) είναι πλέον ορατή στους πολίτες. Που αντιλαμβάνονται πια ότι το αίτημα δεν είναι μόνο «περισσότερα λεφτά για την υγεία», αλλά και «έλεγχος, πού πάνε τα λεφτά που επενδύονται».

Σε μια κοινωνία που καλλιεργείται πανταχόθεν η απάθεια, ένας «λογικός» επίλογος θα ήταν ν' απαξιωθεί εν γένει η αιμοδοσία, εφόσον δεν μπορούν να την υποστηρίξουν, εφόσον τίποτα δε λειτουργεί κλπ. κλπ.

Όμως όχι! Δεν είναι δυνατόν ν' αποθαρρύνεται η διάθεση για προσφορά, επειδή «το σύστημα» έχει αρνητικά. Ποτέ δε θα βελτιωθεί τίποτα έτσι. Η απάθεια διαιωνίζει τις παθογένειες, επειδή σβήνει τα φώτα που τις αναδεικνύουν!

Η Ελλάδα χρειάζεται περίπου 650.000 φιάλες αίματος τον χρόνο, οι περισσότερες εκ των οποίων εισάγονται απ’ το εξωτερικό. Καλύπτονται πολύ εύκολα, αν βρεθούν 325.000 εθελοντές αιμοδότες που θα δίνουν αίμα 2 φορές τον χρόνο! Κι αν βελτιωθεί παράλληλα η λειτουργία των μονάδων αιμοληψίας.

Για σκέψου: Μ’ ένα στιγμιαίο τσίμπημα (έστω και με μια μικρή καθυστέρηση ενίοτε) δίνεις ανακούφιση σ’ έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη. Δικό σου ή ξένο. Και πού ξέρεις; Μπορεί μια μέρα να έχεις ανάγκη εσύ...

(Τα κέντρα αιμοληψίας σ’ όλη την Ελλάδα μπορείτε να τα δείτε εδώ.)

[1η Φωτο από εδώ, 2η Φωτο από εδώ]

Περιβάλλον

2009-06-05T23:48:00.006+03:00

Η 5η Ιουνίου είναι, μας λένε, η «Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος». Προφανώς δεν αξίζει ν’ ασχοληθούμε παραπάνω από 10 δευτερόλεπτα με το πόσο ανούσια είναι η σημειολογία της «ημερήσιας» ευαισθητοποίησης για το περιβάλλον.

Τώρα όμως που το «περιβάλλον» έχει αρχίσει να γίνεται μόδα και βγάζουν προεκλογικά σποτάκια ακόμα κι εκείνοι που πριν λίγο καιρό μιλούσαν περιπεκτικά για "πράσιν' άλογα", αξίζει να δούμε τι είν’ εκείνο που χωρίζει το ειλικρινές απ' το προσποιητό ενδιαφέρον. Γιατί το όριο είναι πολύ λεπτό.

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον και συγχρόνως να σπαταλάμε αλόγιστα ενέργεια στο σπίτι και στο γραφείο; Ή μήπως χρειάζεται να καλλιεργήσουμε τη νοοτροπία της εξοικονόμησης ενέργειας;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον όσο η παραγωγή ενέργειας μολύνει το περιβάλλον; Ή μήπως χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, ακόμα και μέσα στις πόλεις μας;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον και συγχρόνως να ψάχνουμε μανιωδώς να «αξιοποιήσουμε» και την τελευταία σπιθαμή ελεύθερων δημόσιων χώρων; Ή μήπως πρέπει να φυτέψουμε Πράσινο στις πόλεις μας και να ενοποιήσουμε τους ακάλυπτους χώρους στα κέντρα των πόλεων;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον και συγχρόνως ν' αγοράζουμε οικόπεδα σε καμμένες περιοχές; Ή μήπως είναι καλύτερα ν' απαιτούμε την αναδάσωση και περιφρούρηση των καμμένων δασών;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον και συγχρόνως να παράγουμε αλόγιστα τόνους σκουπιδιών για τις χωματερές; Ή μήπως ήρθε η ώρα να διαχειριστούμε με άλλη συνείδηση τα αστικά μας απορρίμματα; (Π.χ. κομποστοποίηση)

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον και συγχρόνως να μην ανακυκλώνουμε τίποτ’ άλλο εκτός από λόγια; Ή μήπως πρέπει να εκπαιδευτούμε ώστε να διαχωρίζουμε τα ανακυκλώσιμα απορρίμματα στην πηγή, δηλαδή στο σπίτι ή στο γραφείο;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον όσο χρησιμοποιούμε παντού και πάντα το αυτοκίνητό μας; Ή μήπως ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσουμε περισσότερο τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και να εφαρμόσουμε, όποτε οδηγάμε, τις αρχές της οικολογικής οδήγησης;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον όσο γινόμαστε πηγές ηχορύπανσης; Ή μήπως πρέπει να σεβόμαστε τα ωράρια κοινής ησυχίας, να μην κορνάρουμε με την πρώτη ευκαιρία και ν' αγοράζουμε οικιακές συσκευές που παράγουν λιγότερο θόρυβο;

Μπορούμε να μιλάμε για περιβάλλον ζητώντας απ' τους πολίτες να μη ρυπαίνουν, αλλά αδιαφορώντας για τη ρύπανση που προκαλούν ορισμένες βιομηχανίες; Ή θα προστατεύσουμε το δημόσιο συμφέρον με κάθε πολιτικό (βραχυπρόθεσμο) κόστος;

Μπορούμε, τέλος, να μιλάμε για περιβάλλον μόνο μέσα από blogs και μόνο για να τ’ ακούν οι άλλοι; Ή μήπως ήρθε η ώρα ν’ αναρωτηθούμε πώς μπορούμε εμείς οι ίδιοι να βελτιώσουμε την περιβαλλοντική μας συνείδηση;

Γιατί εκείνο τελικά που ξεχωρίζει το προσποιητό απ’ το ειλικρινές ενδιαφέρον είναι απλό: όταν μιλάμε για περιβάλλον κοιτάμε τους άλλους ή κοιτάμε στον καθρέφτη;

Ούτε αποχή, ούτε ανοχή

2009-05-27T15:36:00.002+03:00

Σε 10 μέρες έχουμε Ευρωεκλογές. Ψηφίζουμε δηλαδή τους εκπροσώπους μας στο Ευρωκοινοβούλιο. Η αποχή, λένε, θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος αυτών των εκλογών.

Γιατί άραγε;

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο κόσμος έχει απογοητευτεί από την πολιτική και τους πολιτικούς. Αυτός είναι άλλωστε ο στόχος σήμερα: να απαξιωθεί η πολιτική. Να θεωρείται «απατεώνας» όποιος συμμετέχει και «έξυπνος» όποιος απέχει.

Όσοι το έχουν πιστέψει αυτό όμως, δεν καταλαβαίνουν ότι τη ζωή τους την καθορίζουν εκείνοι που συμμετέχουν. Εκείνοι που προκαλούν την αποχή της πλειοψηφίας, ώστε να φαίνονται οι ίδιοι πλειοψηφία!

Ας το δούμε πιο παραστατικά: αν σε μια παρέα 10 ατόμων έχεις πείσει τους 3 να σε ακολουθήσουν τι κάνεις για να γίνεις πλειοψηφία; Προσπαθείς να πείσεις άλλους 2 να έρθουν μαζί σου ή να σπρώξεις 4 στην αδιαφορία;

Προφανώς κάνεις το πιο εύκολο: καλλιεργείς μοιρολατρία και ισοπέδωση για να διώξεις εκείνους που δεν μπορείς να ελέγξεις. Οι «δικοί σου» ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ!

Αυτή η λογική του μικρού και ελεγχόμενου ...βουστάσιου έχει παρεισφρήσει πια στην πολιτική. Η δυσωδία του απωθεί πλέον κάθε υγιή δύναμη. Κι όσο περισσότερο απωθεί, τόσο περισσότερο εδραιώνεται!

Γιατί το μέλλον δεν το καθορίζουν εκείνοι που δημιουργούν κοινωνικές πλειοψηφίες, αλλά εκείνοι που προκαλούν «απέχθεια για το σύστημα» σε όσους δεν μπορούν να πείσουν!

Το μόνο αντίβαρο στη λογική του μικρού και ελεγχόμενου συστήματος είναι η μαζική συμμετοχή μας. Μόνο αυτό μπορεί να δημιουργήσει νέα δεδομένα. Μόνο αυτό θα δείξει τον δρόμο για αλλαγή πορείας.

Η συμμετοχή όμως δεν είναι πια αυτοσκοπός. Δεν αρκεί μια στιγμιαία ψήφος. Είναι πια επιβεβλημένο, όσο ποτέ, η συμμετοχή μας να είναι διαρκής. Γιατί όσο επικίνδυνη είναι η αποχή, άλλο τόσο επικίνδυνη είναι και η ανοχή!

Ναι, είναι επικίνδυνο να καλούμε τους πολίτες σε συμμετοχή και μετά να τους υπνωτίζουμε ως τις επόμενες εκλογές. Είναι επικίνδυνο να ζητάμε ψήφο και μετά να μη λογοδοτούμε. Είναι επικίνδυνο να βαφτίζουμε «δημοκρατία» την ασυδοσία των εκλεγμένων εκπροσώπων μας.

Η ψήφος δεν είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Δεν καθαγιάζει όλα τα λάθη του παρελθόντος. Δεν είναι λευκή επιταγή για το μέλλον. Πρέπει να συνοδεύεται από διαρκή έλεγχο και λογοδοσία. Από συνεχή ενημέρωση και συνδιαμόρφωση των πεπραγμένων.

Μόνο έτσι θα ανατραπεί ο σημερινός αδιέξοδος τρόπος λειτουργίας της έμμεσης δημοκρατίας μας. Μόνο έτσι θα πάψουν οι πολιτικοί να γίνονται τα αμορτισέρ της λαϊκής δυσαρέσκειας και θ' ασχοληθούν με τις αιτίες που προκάλεσαν αυτήν την απέχθεια για την πολιτική.

Ούτε αποχή, ούτε ανοχή λοιπόν. Συμμετοχή, μα όχι συμμετοχή μόνο στις 7 του Ιούνη, αλλά και την επόμενη μέρα. Διαρκής συμμετοχή και έλεγχος παντού και για όλους!

[Foto: από εδώ]

Αγώνες μοτοσυκλέτας στον ΒΟΑΚ

2009-05-24T21:22:00.002+03:00

[Foto: www.toonpool.com]

Εδώ και μερικές εβδομάδες, στον Βόρειο Οδικό Άξονα της Κρήτης (ΒΟΑΚ) διοργανώνεται κάθε Κυριακή πρωί ...αγώνας μοτοσυκλέτας! Ξεκινούν από το Μπαλί και, διανύοντας μια απόσταση 30 χιλιομέτρων περίπου, καταλήγουν στο Ηράκλειο.

Για τους μη γνωρίζοντες, ο ΒΟΑΚ είναι ένας ήδη πολύ επικίνδυνος δρόμος: χωρίς νησίδα στη μέση, με πολλές στροφές και κατά τόπους κακοσυντηρημένο οδόστρωμα. Στον οποίον καθημερινά συμβαίνουν πολλά θανατηφόρα τροχαία.

Σ’ αυτόν τον δρόμο, οι οδηγοί τις Κυριακές αισθάνονται έντρομοι σαν τα κοντάρια που προσπερνούν οι σκιέρ στο σλάλομ!

Κατά έναν περίεργο τρόπο μάλιστα, οι κάμερες ασφαλείας που βρίσκονται στη διαδρομή είναι όλες καλυμμένες με μαύρες σακούλες την ημέρα του «αγώνα» μοτοσυκλέτας!

Η ανομία δηλαδή στο νησί όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά διαρκώς εξαπλώνεται σε νέες μορφές ασυδοσίας. Με την Τροχαία να δηλώνει επισήμως ότι «δε γνωρίζει» το γεγονός. Αλλά ανεπισήμως να σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Το αίμα βράζει στην Κρήτη. Αλλά αυτό δεν μπορεί συνέχεια να γίνεται άλλοθι για να υποβαθμίζεται η ασφάλεια στο νησί. Το ζητούμενο είναι πώς θα αξιοποιηθεί αυτή η ενέργεια, όχι πώς θα σπαταλάται.

Γιατί είναι τεράστια η «ατομική» ενέργεια στην Κρήτη. Το αν η ενέργεια αυτή όμως θα γίνει τελικά ηλεκτρικό ρεύμα ή αν θα προκαλεί συνέχεια καταστροφές δεν εξαρτάται από τα άτομα.

Όπως στη Φυσική τα ηλεκτρόνια κινούνται διαρκώς ακανόνιστα, αλλά για να παραχθεί ηλεκτρικό ρεύμα χρειάζεται διαφορά δυναμικού, έτσι και στη ζωή τα άτομα χρειάζονται διεξόδους και στόχους για να έχουν κίνητρο.

Το ζητούμενο δηλαδή είναι πώς θα μετατραπεί η εγκληματικότητα σε υγιή επιχειρηματικότητα. Πώς θα γίνει η ασυδοσία καινοτομία. Πώς θα αξιοποιηθεί το Vivere Pericolosamente των Κρητικών, ώστε να γίνει δημιουργικό ρίσκο.

Μόνο έτσι θα γεννηθεί μια νέα προωθητική δύναμη στο νησί. Που θα δώσει νέα πνοή στον τουρισμό, νέα διέξοδο στις βιολογικές καλλιέργειες, νέες υποδομές και νέες συλλογικότητες.

Das sagt sich so einfach, ist es aber nicht, λένε οι Γερμανοί. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις, δηλαδή.

Για να γίνει πρέπει από σήμερα να δώσουμε ευκαιρίες στον (μελλοντικό) έμπορο ναρκωτικών των Ζωνιανών να κάνει βιολογικές καλλιέργειες.

Να δώσουμε τη δυνατότητα στον (επόμενο) μοτοσυκλετιστή που θα θελήσει να τρομοκρατήσει τους οδηγούς στον ΒΟΑΚ να ρισκάρει επιχειρηματικά, όχι τη ζωή των άλλων και τη δική του.

Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε «Ζωνιανά», φόνους, βεντέτες, επικίνδυνη οδήγηση κι ανομία σ’ έναν τόπο ευλογημένο. Σ' έναν τόπο που μπορεί να γίνει υπόδειγμα αυτόφωτης ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια, αν το δυναμικό στην Κρήτη αρχίσει να αξιοποιείται αντί να διαχέεται.